Najbardziej na całym świecie lubię śnieg

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

8,5 W mojej ocenie świetna książka dla dzieci i dorosłych, krótkie zabawne historyjki o psotnych zwierzakach, rymowane wierszyki są ze sobą luźno powiązane, jest zachowana pewna powtarzalność w ich psotności co może niektórym się nudzić i dawać poczucie że każdy wierszyk jest o tym samym. Nie ma tu większych morałów ale za to jest świetna zabawa językiem.

Czego innego jednak można było się spodziewać po autorce? Maria Ewa Letki w 2009 roku otrzymała przecież Medal Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości. Jej bajka o małym diabełku, albo raczej całym stadzie takich małych potworków, jest ciepła, zabawna i momentami nieco awanturnicza. Całość dopełniają wspaniałe ilustracje Agnieszki Żelewskiej, z których najczęściej patrzy na nas kudłaty, mały stworek, o bardzo ludzkich, pełnych emocji oczach. Całość na:http://potworkiczytaja.blogspot.com/2015/07/o-sile-miosci-diabeek-ewa-maria-letki.html#more

Przeczytałam, bo czytam wszystkie książki które kupuję dziecku. Jest to zbiór krótkich prostych historyjek, ukazujących codzienne zabawy dwójki tytułowych dzieci. Momentami opowiadania są naprawdę zabawne, lecz czasami zastanawiałam się, jaki tu właściwie ma być morał? Na przykład w opowieści o zabawie z kotem, w której dzieciaki zawiązały mu sznurek dookoła szyi, bo nie miały smyczy pod ręką. W końcu „zabawa” została przerwana przez osobę dorosłą, stwierdzająca że kotek jest smutny, po czym dzieci stwierdziły że tak nie jest i na tym właściwie koniec historii. Lub opowieść o obieraniu jabłek, gdzie Janeczka miała tylko jeden nóż, więc Jaś pobiegł do domu i wrócił - również biegnąc - z nożem do Janeczki, po czym się skaleczył obierając te jabłka. Na koniec opowiadania pojawia się mama Janeczki i tłumaczy, że nóż był za ostry. Trochę dla mnie są denerwujące te detale, choćby ze względu na to, że te dzieci praktycznie nigdy nie są pod opieką rodziców, zwłaszcza w kuchni z nożem, trochę to dziwne. Ogólnie książka jest pozytywna i dobrze się czyta, jednak na pewno czytając dziecku trzeba tłumaczyć pewne rzeczy, których nie powinno się robić mimo że wyglądają na dobrą zabawę. No i absolutnie nie trzymać ostrych noży w zasięgu 5 latka, jak mają to w zwyczaju rodzice Jasia i Janeczki.

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Książka przypadła nam do gustu, zwłaszcza 3-letniemu dziecku. Oczywiście, są wiersze, które dzieci chcą czytać wiele razy i takie, do których nie wracamy. Dużym plusem publikacji są ilustracje Macieja Szymanowicza, utrzymane w jego typowym stylu i korespondujące z absurdalnym nierzadko humorem wierszy. Niektóre utwory są naprawdę zabawne, niektóre trochę zbyt (nie wiem, jak to określić) na siłę realizujące jakiś pomysł. Mimo to oceniam na plus ten zbiorek.

Piękna, artystyczna książka dla dzieci i dorosłych, kochających koty. Twarda oprawa. Format większy. Wielkie litery , pisane różnym stylem. Czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Napisała i zilustrowała Ewa Kozyra-Pawlak. Z daleka rozpozna się jej kolaże ze ścinków materiałów i innych dodatków. Znamy już państwa Pawlaków od strony atlasów zwierząt. I tym razem kto kocha koty i kunszt sztuki nie zawiedzie się. Specjalnie podkreślam, że jeżeli komuś obojętne są koty i tylko tak sobie nabędzie książeczkę jako pierwszą lepszą dla dziecka , to niech tego nie robi. Na pięknie artystycznym i na kotach trzeba się poznać i kochać bezgranicznie jedno i drugie. Pełno humoru dodatkowo w tej historyjce. Cudowne arcydzieło. Opowieść prawdziwa, udokumentowana na końcu kolorowymi zdjęciami. Kot naprawdę istnieje , a przy tym również inne zwierzątka. Psów i innych kotów też jest cała chmara. Ile serca autorka włożyła w te wycinanki z materiałów! Sama opowieść jest prosta, ale wiadomo o co chodzi dla kociarza. Dowcipnie pokazano królestwo kota, gdzie je, bawi się, poluje, śpi. Czuje się władcą i zarządcą domu. Jest ważny dla ,,swych poddanych’’. Uśmiejecie się. Zapatrzycie w te wszystkie cudeńka i zatopicie bez granic , w tym co Pani Ewa przygotowała. Cudo! Polecam!

https://www.instagram.com/p/BoThST2n_Gg/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka Gdzie jest moja siostra? Autor Sven Nordqvist Wydawnictwo @wydawnictwo_eneduerabe Książka zachwyciła mnie przede wszystkim niesamowitymi, baśniowymi ilustracjami. Każda z jej stron zawiera bajkowe ilustracje przedstawione w dużym formacie. W 2007 r. Książka została uhonorowana prestiżową szwedzką nagrodą literacką AugustPriset. Jest to niebanalna opowieść o rodzeństwie, a właściwie o bracie, który szuka swojej starszej siostry. W tych poszukiwaniach opowiada towarzyszowi o siostrze,jaka ona jest, co lubi. Książka jest odpowiednia już dla najmłodszych czytelników ze względu na te kolorowe, pełne szczegółów ilustracje. Porusza wyobraźnię. Każde dziecko powinno ją mieć w swojej biblioteczce. ❤️ https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl

Mała rezolutna Lola naprawdę nie czuje się dobrze. Teraz, gdy leży w łóżku bez większych starań skutecznie odpędza starszego brata Charliego od jego "męskich" zainteresowań i wymaga całkowitej opieki nad sobą. Charlie musi się wykazać pomysłowością i cierpliwością, żeby młodsza siostra nie marudziła, i dobrze mu się to udaje.

Mała bohaterka książek Amandy Eriksson ma "najlepszego dziadka na świecie" :-) Sama tak o nim mówi w książce "Różowe życie"! Ale i jego czyny świadczą za nim! Nie tylko te, opisane w "Różowym życiu", także te z książki "Czarne życie". Chyba każda dziewczynka chciałaby mieć dziadka, który wychodzi naprzeciw oczekiwaniom wnuczki! Nie, nie kupuje jej drogich zabawek. Uważnie słucha słów wnuczki i gotów jest pomóc jej w realizacji marzeń. Jego wnuczka zapragnęła mieć różowe ubrania, różowy pokój, różowy samochód i różowe życie - jak księżniczka. Więc dziadek szyje, farbuje, przemalowuje i... rozmawia! A co robią księżniczki? Zerknijcie na zdjęcia na blogu (lin tuż pod recenzją). Oczywiście we wszystkim pomaga dziadek! Zachcianki księżniczek przecież się spełnia! Ale nie, nie ma tu ani służalczości, ani usługiwania. Jest kochający dziadek, który nawet wspina się na drzewa, gdy trzeba ;-) A gdy się już spełniło marzenia, to czas... na następne! :-) Epizod różowy zakończony! ;-p "Różowe życie" to ciepła rodzinna opowieść dla małych dzieci (no, powiedzmy takich powyżej 5 lat),a czytałam ją głośno nastoletniej córce całkiem niedawno. Dlaczego? Po pierwsze: bo mogłam ;-p Po drugie: dla projektu "Spoza tęczy" ;-p Po trzecie: z rozpędu, zaraz po lekturze innej ksiązki Eriksson ("Czarne życie"). Po czwarte: dla przesłania (nawet dwóch) tej opowieści: niektóre marzenia można spełnić od ręki i: warto próbować różnych możliwości! Moja córka nie miała różowej fazy. Nawet nie lubiła różowego koloru. Powiem szczerze, że cieszyło mnie to. Ale gdyby chciała, to... cóż... pozwoliłabym poeksperymentować! :-) Niech się sama przekona, jak jej z tym jest i czy chce kontynuować. - Łatwo Ci mówić, że byś pozwoliła, skoro wiesz, że nie lubi różowego! - powiedzą niektórzy. - Różowego nie lubi, ale były inne fanaberie, np. pod koniec przedszkola miała fazę na ubieranie się w absolutnie niepasujące / gryzące się (moim zdaniem) kolory... - odpowiem - Kolorystycznie zupełnie od czapy! Na przykład: zielona bluzka, żółta spódniczka, czerwone rajstopki! Zęby mnie bolały od samego patrzenia! Wyrażałam swoje zdanie, ale nie kazałam zdejmować! - I co? I co? - zapytacie. - Nic, przeszło jej ;-) - odpowiem - Teraz ma fazę na różnokolorowe skarpetki ;-) "Różowe życie" to wartościowa pozycja i polecamy ją! https://bajdocja.blogspot.com/2016/11/rozowe-zycie.html

"W moim brzuszku mieszka jakieś zwierzątko." Oczywiście, że takie historie wymyśla nie kto inny...tylko pomysłowe dzieci. Historia ma swój początek za sprawą spotkania autorskiego podczas którego autor usłyszał tę historię od jednej z mam i postanowił ja wykorzystać. Mam słabość do książek Grzegorza Kasdepke i staram się zarazić nią dziewczyny! Jest to przezabawna historia w której dziewczynka chciałaby być traktowana poważnie za sprawą pewnej dość nietypowej sytuacji. A jest nią zwierzątko i to nie byle jakie lecz takie, które zamieszkało w jej brzuchu. Trudno określić kim jest wspomniane zwierzątko, które wydaje dzwięki bez możliwości przypisania ani do miauczenia kota, ani do szczekania psa..tudzież ryku lwa. Poza tym jest na tyle przebiegałe, że w towarzystwie dorosłych milknie jak zaklęte ;) Zwierzątko, które uwielbia jeść..lecz nie lubi kąpieli, jest żądne i ciekawe przygód. Książka przy której podczas czytania należy zachować odpowiednią powagę. I pobudza zdecydowanie wyobraźnie czyli to co niezwykle cenię w literaturze dla dzieci.

Pewnego pięknego dnia orzesznica niespodziewanie oświadcza swemu przyjacielowi mrówkojadowi, że udaje się z kretem Stellanem na kurs, w związku czym ten zostanie sam w domu. Mrówkojadowi jest to całkowicie nie w smak. Czuje się odrzucony i samotny. I tak wraz ze swym pluszowym towarzyszem Karolem Gustawem próbuje popaść w czarną rozpacz, lecz nic z tego… Mrówkojad nie może uronić ani jednej rzewnej łzy… Wtedy uświadamia sobie, że przecież cebula ma w sobie tak niezwykłe właściwości, że podczas jej krojenia z pewnością w oka mgnieniu się rozpłacze. Udaje się do spiżarni orzesznicy i zaczyna rytuał obierania cebulki. I tak obiera, obiera i obiera… Aż w końcu orientuje się, że chyba jednak przesadził. Żeby przyjaciółka nie była po powrocie do domu zła za jego marnotrawstwo postanawia ugotować dla niej na kolację zupę z wcześniej posiekanej cebuli… Czy orzesznica skorzysta z zaproszenia mrówkojada i da się skusić? Dowiecie się tego, gdy sięgnięcie po ciąg dalszy tej historii, która niewątpliwie jest warta zainteresowania. Opowiada przecież o niesamowitej więzi, tęsknocie i walce z chwilową samotnością. Oczywiście polecam. Mądra i dowcipna jest to rzecz.

Chcecie prawdziwej bajki, z królewną, królewiczem, smokiem i czarownicą? Do tego bajki z krwi i kości, z odpowiednio wyważonym humorem, zaskakującymi zwrotami akcji i morałem do przemyślenia? Zatem proszę bardzo! Możecie już raczyć się tą przeuroczą historią, która z okazji 15 - lecia doczekała się wznowienia w nowej, pięknej szacie graficznej. Czy wiecie jak wygląda życie królewny? Czy to eleganckie suknie, nieustanne bale, wykwintne posiłki, mężny królewicz na białym koniu i radosne pląsanie całymi dniami? Gdy Aurelia niespodziewanie zostaje królewną maleńkiego królestwa mieszczącego się w kartonie, jej wyobrażenie o byciu królewną zderza się z rzeczywistością. Suknia jest okropnie niewygodna, bale wymagają ogromu zachodu, królewicz narzeka i zrzędzi, ślub ma być w ekspresowym tempie, a do tego jakieś zarządzenia i obowiązki. Aurelka zupełnie inaczej wyobrażała sobie bycie królewną. Przekonała się, że musi wiele się nauczyć i zrozumieć, szczególnie, że nie wszystko jest takie jak wydaje się na pierwszy rzut oka oraz, że do wszystkiego trzeba dojrzeć. Jednocześnie również ona wiele nauczyła swoich poddanych, którzy przekonali się, że zabawa i swoboda potrafią przynieść uśmiech i radość, której tak często brakuje w zwykłej codzienności. Z tej książki bajkowa aura aż kipi na każdego, kto po nią sięga. Bawi, uczy i przynosi prawdziwą przyjemność z czytania. Wspomnę jeszcze, że to książka nagradzana - po jej lekturze już rozumiem dlaczego ❤️

Jest to bardziej książka dla prowadzących zajęcia w przedszkolu czy szkole, ale z inwencją rodzica ta książka również nada się w domu. Jest prosta, ma zrozumiałe obrazki, kompletnie pokrywa ważne treści. Co mi się nie spodobało - zawoalowanie przekazu dotyczącego seksualności. Jestem zdania, że do dzieci trzeba prosto, w zrozumiałych słowach, bo inaczej pozostawia wątpliwość, nie jest precyzyjne. Przy czytaniu modyfikowałam treści typu: "nie wolno nikomu dotykać między nóżkami" (to znaczy gdzie konkretnie?),"Nikt nie może pokazywać ci nieprzyzwoitych obrazków" (A co to znaczy????)

Są tacy, którzy czytają książki tylko z górnej półki i do małej literaturki się nie zniżają (bo to poniżej ich godności). Najbardziej doceniają walory literackie i niewiele ponad to. Ja do nich nie należę, pozostaję wśród tych zwyczajnych, prostych ludzi, którzy oprócz literackości cenią w książkach szatę graficzną i energię, którą te książki w sobie niosą. Dzięki temu mogę sobie pozwolić na docenienie książeczki o Samie i Julii. Moje pierwsze wrażenie, jak dostrzegłam tę książkę na bibliotecznej półce, to był jeden wielki zachwyt nad szatą graficzną właśnie. To, jak wygląda książka, wydaje się mieć szczególne znaczenie w przypadku literatury dziecięcej. Za tę część zdecydowanie dałabym 10 gwiazdek. Kolory, szczegóły, włóczkowe myszki - genialne! Poza tym literacko pewnie nie jest to jakiś rarytas, książka napisana niby zwyczajnie, a niesie w sobie coś ciepłego, przytulnego, przyjaznego dzieciom. Do tego jest mądra, współczesna, ludzka, bez zbędnego dydaktyzmu, postacie mają ludzkie cechy, z mocnymi stronami i ich słabościami. I właśnie tym tkwi moc. Niby żadne tam arcydzieło, a całość bawi, koi serduszka i otula empatią. Dla mnie super.

Ta niewielka książeczka trafiła w moje ręce dosyć przypadkowo podczas tegorocznych Targów Książki w Krakowie. Gdy po raz kolejny odwiedzałam stoisko Wydawnictwa Media Rodzina ku mojemu sporemu zaskoczeniu otrzymałam ją po prostu w prezencie. W ostatnim czasie na rynku wydawniczym panuje boom na wszelkiego rodzaju książki kreatywne. Czy wszystkie spośród tytułów przypisanych do wyżej wymienionego nurtu takie właśnie są to już temat na zupełnie inną polemikę… Jednakże przechodząc do meritum mimo, iż przygody Harolda mają już ponad 50 lat, historyjka ta jest dla mnie niesamowitym przykładem kreatywności. W bajce poznajemy historię czteroletniego Harolda i jego fioletowej kredki. Pewnej księżycowej nocy chłopiec wybiera się na spacer, podczas którego przydarzają mu się różne przygody. Aby z powrotem trafić do swojego domu i łóżeczka nasz mały lecz bardzo rezolutny bohater przy użyciu swojej magicznej kredki oraz dzięki swojej niebagatelnej pomysłowości stopniowo dorysowuje sobie wszystko, czego potrzebuje, by odnaleźć powrotną drogę do bezpiecznego, ciepłego domu. Jeśli chcecie dokładnie poznać losy Harolda koniecznie sięgnijcie po tę opowiastkę, gdyż jest ona świetną zabawą zarówno dla dzieci jak i dorosłych. We mnie osobiście perypetie malca wzbudziły skojarzenie z rodzimym „Zaczarowanym ołówkiem” (serialem animowanym realizowanym w latach 1964-1977 przez Se-ma- for),którego głównym bohaterem jest Piotrek i jego tytułowy zaczarowany ołówek. Dodatkowym atutem tej wydanej przez Media Rodzinę publikacji jest to, iż ukazała się ona w wersji dwujęzycznej. Oprócz tekstu w języku polskim mamy również te same frazy w języku angielskim. Zatem jeśli szukacie dla swoich milusińskich książeczki, która rozwija wyobraźnię, uczy, bawi, a oprócz tego gwarantuje mile spędzony czas dla małych i dużych gorąco polecam Wam przygody Harolda i jego fioletowej kredki. * https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * http://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2015/12/w-maej-ksiazeczce-wielka-uczta-dla.html

Świetne rymowanki o zakręconych nieco krawcowych, każda na innym punkcie. Przy okazji świetnej zabawy przyswajamy sobie wszelkie atrybuty krawcowej - igły, nici, naparstki, wszelkie materiały, koronki, gumki, fastrygi, agrafki i wiele innych! Ilustracje także świetne!

Jaś i Janeczka to para nierozłącznych przyjaciół. Są ciekawscy, mają szalone pomysły i mnóstwo przygód. Bawią się, rozrabiają i razem odkrywają świat. Napisane prostym językiem opowiadania o ich codziennych perypetiach to klasyka niderlandzkiej literatury dziecięcej. Przygody Jasia i Janeczki były publikowane w odcinkach w holenderskim dzienniku „Het Parool” w latach 1952–1957. Później zostały zebrane w 5-tomową serię książkową i doczekały się licznych wydań w wielu językach. Pierwsze polskie wydanie nosiło tytuł „Julek i Julka" Wszystkie tomy okraszone są bezpretensjonalnymi rysunkami Fiep Westendorp. Historyjki są wręcz wymarzone, by czytać je dziecku przed snem, i nie szkodzi, jeśli młody czytelnik odpadnie szybko, bo można je przeczytać samemu do końca, byle nie chichrać się za głośno i nie obudzić potworka. 😂