Ale to są przecież moje urodziny!

Charli i lola to ulubieni pochaterowie mojej młotrzej siostry.Cieszy mnie to że sama chętnie sięga po kolejne przygody wesołego rodzęństwa,kture w latwy i zabawny sposub uczy dzieci rużnych pożytecznych rzeczy np.wzajemnego szacunku,obdarowywania innych prezentami i cieszenia się z ich szczęścia czy sprzetania w pokoju.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

Ta niewielka książeczka trafiła w moje ręce dosyć przypadkowo podczas tegorocznych Targów Książki w Krakowie. Gdy po raz kolejny odwiedzałam stoisko Wydawnictwa Media Rodzina ku mojemu sporemu zaskoczeniu otrzymałam ją po prostu w prezencie. W ostatnim czasie na rynku wydawniczym panuje boom na wszelkiego rodzaju książki kreatywne. Czy wszystkie spośród tytułów przypisanych do wyżej wymienionego nurtu takie właśnie są to już temat na zupełnie inną polemikę… Jednakże przechodząc do meritum mimo, iż przygody Harolda mają już ponad 50 lat, historyjka ta jest dla mnie niesamowitym przykładem kreatywności. W bajce poznajemy historię czteroletniego Harolda i jego fioletowej kredki. Pewnej księżycowej nocy chłopiec wybiera się na spacer, podczas którego przydarzają mu się różne przygody. Aby z powrotem trafić do swojego domu i łóżeczka nasz mały lecz bardzo rezolutny bohater przy użyciu swojej magicznej kredki oraz dzięki swojej niebagatelnej pomysłowości stopniowo dorysowuje sobie wszystko, czego potrzebuje, by odnaleźć powrotną drogę do bezpiecznego, ciepłego domu. Jeśli chcecie dokładnie poznać losy Harolda koniecznie sięgnijcie po tę opowiastkę, gdyż jest ona świetną zabawą zarówno dla dzieci jak i dorosłych. We mnie osobiście perypetie malca wzbudziły skojarzenie z rodzimym „Zaczarowanym ołówkiem” (serialem animowanym realizowanym w latach 1964-1977 przez Se-ma- for),którego głównym bohaterem jest Piotrek i jego tytułowy zaczarowany ołówek. Dodatkowym atutem tej wydanej przez Media Rodzinę publikacji jest to, iż ukazała się ona w wersji dwujęzycznej. Oprócz tekstu w języku polskim mamy również te same frazy w języku angielskim. Zatem jeśli szukacie dla swoich milusińskich książeczki, która rozwija wyobraźnię, uczy, bawi, a oprócz tego gwarantuje mile spędzony czas dla małych i dużych gorąco polecam Wam przygody Harolda i jego fioletowej kredki. * https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * http://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2015/12/w-maej-ksiazeczce-wielka-uczta-dla.html

Sam temat piękny i potrzebny... Taka wspaniała postawa Rodziców Niedźwiedzicy - akceptacja bezgraniczna i bezwarunkowa. Bycie innym bywa czasem tak strasznie trudne i wtedy najważniejsze jest to, że obok jest Ktoś kto Kocha zawsze. Ten Ktoś jest plasterkiem na ból❤💛💙💚

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Czy Wasze dzieci zadają bądź zadawały mnóstwo pytań? Moje tak i nadal to robią. Dzienna liczba ich pytań jest bardzo duża. Jedne są proste, inne bardzo skomplikowane. Ta książka pomogła mi udzielić odpowiedzi na niektóre z nich. Całość podzielona jest na rozdziały tematyczne dotyczące tego, co najbardziej ciekawi dzieci. Wszystko przedstawione jest za pomocą obrazków z rozmowami. Bardzo dobrze trafia to do dzieci, które widzą, czego dotyczy dana sytuacja. Jest też rozdział dla rodziców, w którym problemy są bardziej rozpisane. Moi chłopcy z zainteresowaniem oglądali i słuchali odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Polecam bardzo! Książka pochodzi z naszej prywatnej biblioteki

Genialna książka o zazdrości! Kto nie poznał tego uczucia jako dziecko? Przedszkolaki zauważają już bezbłędnie "lepsze" zabawki, rowerki, sanki u kolegów i koleżanek z grupy. Ta historia to świetny sposób na dziecięcą zazdrość i bardzo dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym niełatwym uczuciu. Polecamy!

6-letni Olle dostaje nowe narty i marzy tylko o tym, by w końcu na nich jeździć. Bardzo długo czeka na śnieg, aż wreszcie, tuż przed Bożym Narodzeniem, pojawia się "śnieżny płaszcz" , okrywający pobliski las. Olle zakłada narty i wyrusza do niego. Ale to nie jest zwykły las, a przygoda Ollego nie będzie zwyczajna tylko baśniowa… 💭 "Zimowa wyprawa Ollego” to taka książka, która choć krótka potrafi zapaść w pamięć. Czuć w niej specyficzny, skandynawski styl – wyobrażacie sobie puścić 6-latka samego na cały dzień do lasu?! W tej książce jednak nie wzbudza to niechęci czy zdziwienia, bo od tego motywu zaczyna się cała magia. To idealna propozycja na świąteczny prezent lub do wspólnego czytania w zimowe wieczory przy kominku. ❄️

"Piaskiwy Wilk... - powiedziała Karusia. - Z nim jest dokładnie tak samo. On też po prostu, najzwyczajniej w świecie sobie jest. I pomyślała, jak to dobrze... Jak dobrze, że Piaskowy Wilk mieszka tu sobie, tak blisko niej, na plaży. Jest sobie cały - od nosa aż po sam ogon - lśniącodziki, piękny i niezwykle wyjątkowy." "Piaskowy Wilk i prawdziwe wymysły" Asy Lind to kolejny już trzeci i ostatni tom bardzo lubianej i poczytnej książki dla dzieci i dla nieco starszych czytelnikow, którzy czasami też chcą poczuć tę magię dziecięcych lat, ten powiew letniego wiatru na plaży w towarzystwie sympatycznego, mądrego przyjaciela. W tej części poznajemy kolejne opowieści, przygody Karusi i jej Piaskowego Wilka, który mieszka w grocie przy plaży. Nie opuszcza go fantazja, ani cierpliwość do ciekawej świata małej dziewczynki. Tym razem Piaskowy Wilk podpowiada jaka może być usterka w samochodzie, czym jest czas, kto rządzi czasem. Oczywiście nikt nim nie rządzi, bo to niemożliwe, czas jest za stary i za potężny, żeby ktoś nim rządził, a jego władza jest ogromna! Nikt nie może nim sterować, ani go zatrzymać. Ponadto Piaskowy Wilk służy pomocą Karusi, kiedy ta ucieka z domu. Wypytuje czy zabrała ze sobą ciepłe skarpetki, parasol tak na wszelki wypadek. Poznają "zielony świat" oraz etykietę ubioru odświętnego i wiele innych ciekawych rzeczy. Książka z fantazją i pomysłem dla prawidłowego rozwoju dziecka. Piaskowy Wilk jest wspaniałym przyjacielem, zawsze niosącym pomoc. Nigdy się nie złości zawsze pomoże. Zatem cenna literatura dla dzieci i nie tylko. Miła chwila oderwania się od rzeczywistości. Ksiażka do której zawsze warto powrócić mimo że czas upływa i dorastamy z Karusią. Życzę samych pogodnych chwil przy tej pogodnej książce. Miłej lektury :)

Czego innego jednak można było się spodziewać po autorce? Maria Ewa Letki w 2009 roku otrzymała przecież Medal Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości. Jej bajka o małym diabełku, albo raczej całym stadzie takich małych potworków, jest ciepła, zabawna i momentami nieco awanturnicza. Całość dopełniają wspaniałe ilustracje Agnieszki Żelewskiej, z których najczęściej patrzy na nas kudłaty, mały stworek, o bardzo ludzkich, pełnych emocji oczach. Całość na:http://potworkiczytaja.blogspot.com/2015/07/o-sile-miosci-diabeek-ewa-maria-letki.html#more

8,5 W mojej ocenie świetna książka dla dzieci i dorosłych, krótkie zabawne historyjki o psotnych zwierzakach, rymowane wierszyki są ze sobą luźno powiązane, jest zachowana pewna powtarzalność w ich psotności co może niektórym się nudzić i dawać poczucie że każdy wierszyk jest o tym samym. Nie ma tu większych morałów ale za to jest świetna zabawa językiem.

Bardzo lubię książki, które pokazują świat z perspektywy dziecka. Maluchy czytając/słuchając ich uczą się różnych rzeczy czerpiąc doświadczenie z przygód małych bohaterów. Taka właśnie jest seria książek o małej Meli pt. "Mela na rowerze" oraz "Mela na zakupach". Autorką cyklu jest Eva Eriksson, popularna szwedzka ilustratorka, która w tym wypadku jest autorką nie tylko ilustracji ale również i tekstu obu historyjek. Na kartach każdej z lektur najmłodsi znajdą jedno niezbyt długie opowiadanie. Jego bohaterką jest tytułowa świnka Mela. Dziewczynka w książce pt. "Mela na rowerze" odkrywa przed najmłodszymi trudy jazdy na rowerze. Bo choć nie jest to prosta sztuka ćwiczenia w końcu dają rezultaty. Na pewno nie można się poddawać i zamartwiać niepowodzeniami. Fajnie jest też gdy w tych swoich zmaganiach jest ktoś kto nas wspiera, doradzi, pocieszy i pokaże co robimy nie tak. Mela ma to szczęście, że ma kochającą, wręcz fantastyczną babcię. Ma też to szczęście, że spotyka instruktora... Z twórczością pisarki zetknęłam się po raz pierwszy więc zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tych książkach. Zachwycił mnie zarówno prosty i ciepły tekst jak i towarzyszące mu i zachowane w podobnym klimacie ilustracje. Książeczki skierowane są do bardzo małych, bo już trzyletnich dzieci. Tekst rzeczywiście jest przystępny, dialogi są krótkie a fabuła ciekawa dla najmłodszych choć bez niebywałych zwrotów akcji czy rzeszy różnorodnych bohaterów. Tego wszak najmłodszym zupełnie nie potrzeba. Czcionka jest duża więc starsze maluchy mogą poćwiczyć samodzielne czytanie. Autorka porusza w swoich opowieściach dość ciekawe, ważne dla każdego malucha tematy. Pokazuje przy tym jak radzi sobie w nimi Mela, jak sama uczy się na własnych błędach. Razem z nią uczy się także mały czytelnik. W końcu dzieci często utożsamiając się z bohaterem same stawiają się w danych sytuacjach zastanawiając się jak by się zachowały i postąpiły. Jeżeli chodzi z kolei o ilustracje to przypominają mi trochę te ze starych książek, choć Mela jest oczywiście bohaterką jak najbardziej współczesną. Bardzo fajnie, że takie ilustracje nadal można w książkach znaleźć i popodziwiać bo naprawdę jest na co popatrzeć. Są delikatne, klimatyczne, pastelowe, pokazują świat troszkę jak gdyby z minionej epoki. Po prostu cudo ;) Mała Mela jest pełną pomysłów i rezolutną dziewczynką. Nie sposób jej nie polubić. Książeczki czytało się więc nam bardzo przyjemnie. Myślę, że warto po nie sięgnąć gdyż są dla dzieci wartościowe, pouczające, nieskomplikowane i takie życiowe. Ponadto nie są pozbawione humoru a język jakim posłużyła się autorka to język dzieci, prosty i nieskomplikowany. Gorąco polecam ;)

Są domy małe i duże. Murowane i drewniane. Złote pałacyki oraz wiejskie chatki. Jest też Brzuch Mamy. Tu właśnie mieszkają Maciupek i Maleńtas. Urocza, ciepła, rozczulająca – oto trzy przymiotniki najtrafniej opisujące tę książkę. Autorka sprytnie przemyciła temat życia płodowego w opowieści, która ma szanse podbić serca zarówno dzieci, jak i dorosłych. Przyjemna treść przypadnie do gustu typowym molom książkowym, ale jest też coś, co spodoba się estetom. Mowa tutaj o ciekawych ilustracjach wykonanych wprawną ręką Artura Gulewicza. Autorka i ilustrator wspólnymi siłami próbują przenieść nas do nieznanego nam świata – z pomyślnym skutkiem. O książce można przeczytać również w serwisie Tu Bliźniaki : http://www.tublizniaki.pl/recenzje/sa-domy-male-i-duze-jest-tez-brzuch-mamy-recenzja/ Właśnie trwa konkurs, w którym można wygrać swój egzemplarz książki. ;)

Wszystkie książki Wydawnictwa Zakamarki to edytorskie perełki. Twarda oprawa, płócienny grzbiet, cudowne ilustracje. Książka z 1932 r. nadal zachwyca małych czytelników. Elsa Beskow napisała i zilustrowała ponad 30 książek. Od 1958 co roku przyznawana jest nagroda jej imienia dla najlepszych szwedzkich ilustratorów powieści obrazkowych. W "Słonecznym jaju" baśń i magia łączą się z rzeczywistością. To piękny świat.

Mała bohaterka książek Amandy Eriksson ma "najlepszego dziadka na świecie" :-) Sama tak o nim mówi w książce "Różowe życie"! Ale i jego czyny świadczą za nim! Nie tylko te, opisane w "Różowym życiu", także te z książki "Czarne życie". Chyba każda dziewczynka chciałaby mieć dziadka, który wychodzi naprzeciw oczekiwaniom wnuczki! Nie, nie kupuje jej drogich zabawek. Uważnie słucha słów wnuczki i gotów jest pomóc jej w realizacji marzeń. Jego wnuczka zapragnęła mieć różowe ubrania, różowy pokój, różowy samochód i różowe życie - jak księżniczka. Więc dziadek szyje, farbuje, przemalowuje i... rozmawia! A co robią księżniczki? Zerknijcie na zdjęcia na blogu (lin tuż pod recenzją). Oczywiście we wszystkim pomaga dziadek! Zachcianki księżniczek przecież się spełnia! Ale nie, nie ma tu ani służalczości, ani usługiwania. Jest kochający dziadek, który nawet wspina się na drzewa, gdy trzeba ;-) A gdy się już spełniło marzenia, to czas... na następne! :-) Epizod różowy zakończony! ;-p "Różowe życie" to ciepła rodzinna opowieść dla małych dzieci (no, powiedzmy takich powyżej 5 lat),a czytałam ją głośno nastoletniej córce całkiem niedawno. Dlaczego? Po pierwsze: bo mogłam ;-p Po drugie: dla projektu "Spoza tęczy" ;-p Po trzecie: z rozpędu, zaraz po lekturze innej ksiązki Eriksson ("Czarne życie"). Po czwarte: dla przesłania (nawet dwóch) tej opowieści: niektóre marzenia można spełnić od ręki i: warto próbować różnych możliwości! Moja córka nie miała różowej fazy. Nawet nie lubiła różowego koloru. Powiem szczerze, że cieszyło mnie to. Ale gdyby chciała, to... cóż... pozwoliłabym poeksperymentować! :-) Niech się sama przekona, jak jej z tym jest i czy chce kontynuować. - Łatwo Ci mówić, że byś pozwoliła, skoro wiesz, że nie lubi różowego! - powiedzą niektórzy. - Różowego nie lubi, ale były inne fanaberie, np. pod koniec przedszkola miała fazę na ubieranie się w absolutnie niepasujące / gryzące się (moim zdaniem) kolory... - odpowiem - Kolorystycznie zupełnie od czapy! Na przykład: zielona bluzka, żółta spódniczka, czerwone rajstopki! Zęby mnie bolały od samego patrzenia! Wyrażałam swoje zdanie, ale nie kazałam zdejmować! - I co? I co? - zapytacie. - Nic, przeszło jej ;-) - odpowiem - Teraz ma fazę na różnokolorowe skarpetki ;-) "Różowe życie" to wartościowa pozycja i polecamy ją! https://bajdocja.blogspot.com/2016/11/rozowe-zycie.html

Ech, Mela musi jeszcze potrenować koncentrację i pamięć, siły i odwagę już ma. Wie też, że kłamać nie powinna, a pilnowanie portmonetki z pieniędzmi jest całkiem istotne. Babcia ma wobec niej duże pokłady cierpliwości, zaufania i zrozumienia. W taki sposób nauczy wnuczkę wypełniać obowiązki. Historia jest zabawna, przyciąga uwagę dziecka, zaskakuje pomysłami na zakupy, czeka na podpowiedź młodego odbiorcy. I do tego pięknie zilustrowana przez Evę Eriksson. https://madebybibi.blogspot.com/2025/01/mela-na-zakupach.html

Czemu książeczka jest taka świetna? Bo pomijając mądre przesłanie o posiadaniu rodzeństwa, byciu jedynakiem, i o tym, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli - historyjka o Nusi i trzech łosiach stała się ulubioną opowieścią dla naszej trzyletniej dziewuszki. Od miesiąca na życzenie Emmy czytamy ją kilka razy dziennie i za każdym razem wzbudza dziecięce salwy śmiechu małej czytelniczki. Jest też przyczynkiem do rozmów o rodzinie, kolegach, porządkach, dzieleniu się i masie innych ważnych spraw. Bardzo polecam. Pod choinkę kupiłam już kolejne tomy.