Codzienność sierpień-wrzesień 1944

Strata czasu. Nie dowiecie nic ani o codzienności, ani o powstaniu. Raczej przypomina książkę kucharską z trupami w tle. Autorka ma jakąś fiksację na tle jedzenia...
Ta książka jest niemiłosiernie zła. Strzał, trup, łączniczka biegnie. I tak w kółko. Myślałam, że będzie strasznie, a jest nieznośnie nudno i bez sensu. Odradzam 😪

Strata czasu. Nie dowiecie nic ani o codzienności, ani o powstaniu. Raczej przypomina książkę kucharską z trupami w tle. Autorka ma jakąś fiksację na tle jedzenia...
Ta książka jest niemiłosiernie zła. Strzał, trup, łączniczka biegnie. I tak w kółko. Myślałam, że będzie strasznie, a jest nieznośnie nudno i bez sensu. Odradzam 😪

Niesamowita, bardzo dynamiczna relacja z udziału w Powstaniu Warszawskim, w którym autorka była łączniczką.
Całość dosłownie połyka się jednym tchem i z wielkimi emocjami.

Gdybym miała porównać tę książkę z innym tytułem, zestawiłabym ją z pamiętnikiem Mirona Białoszewskiego. On, co prawda, skupia się przede wszystkim na przetrwaniu ludności cywilnej, jednak sposób opowiadania jest zbliżony; poza tym autorka - która była żołnierzem, co wiele razy z dumą podkreśla - wiele miejsca poświęca tym warszawiakom, którzy bezpośrednio w Powstaniu nie walczyli, ale wykazali się wielkim heroizmem, budując barykady, wspierając akowców, gotując dla nich posiłki...
Żeby nie było tak pięknie i idealistycznie, trzeba powiedzieć także o tych fragmentach, w których Teresa Sułowska-Bojarska pisze o jawnej wrogości ze strony cywilów, którzy w pewnym momencie zaczęli zarzucać powstańcom wywołanie zrywu.

Autorka pisze prosto i komunikatywnie, ale jednocześnie barwnie i plastycznie. Nieraz skupia się na różnych szczegółach, które okazują się okazjami do snucia szerszych refleksji na temat powstania.

Ta żywiołowa relacja wspaniale pokazuje nastroje panujące wśród młodych warszawiaków. Nie jest to jednak niepoprawnie optymistyczna książka - dużo w niej smutku, rozczarowań i tragedii (szczególnie porusza scena, w której autorka przynosi skarpety zaprzyjaźnionemu chłopakowi, który właśnie przed chwilą został zastrzelony przez snajpera, a to tylko jeden z licznych przykładów).

Była łączniczka okazuje się doskonałą obserwatorką rzeczywistości, wiele miejsca poświęca epizodycznym postaciom, które nieraz pomija się milczeniem (to np. stare kobiety z lecznicy dla chorych na raka, które po kapitulacji nie zdążyły się uratować z transportu i trafiły do Oświęcimia).

Książka zrobiła na mnie naprawdę duże wrażenie, a - nieskromnie mówiąc - jestem z tematyką Powstania Warszawskiego bardzo dobrze obeznana.
Naprawdę warto przeczytać.

Niesamowita, bardzo dynamiczna relacja z udziału w Powstaniu Warszawskim, w którym autorka była łączniczką.
Całość dosłownie połyka się jednym tchem i z wielkimi emocjami.

Gdybym miała porównać tę książkę z innym tytułem, zestawiłabym ją z pamiętnikiem Mirona Białoszewskiego. On, co prawda, skupia się przede wszystkim na przetrwaniu ludności cywilnej, jednak sposób...

Jak każda relacja z PW44 bezcenna, bez ocen i sądów. Dla mnie osobiście tym bardziej ciekawa ponieważ przenosi na powstańczą Sadybę, Sielce, Dolny Mokotów.

Jak każda relacja z PW44 bezcenna, bez ocen i sądów. Dla mnie osobiście tym bardziej ciekawa ponieważ przenosi na powstańczą Sadybę, Sielce, Dolny Mokotów.

Dobrze się czytało. Książka ma formę nieco lakonicznej relacji. Czytając miałam wrażenie, że wysłuchuję pospiesznej, urywanej relacji. Myślę, że pokrywa się to z atmosferą wojenną. Kto by myślał o spisywaniu tego, kiedy każdy musiał myśleć o życiu? A jednocześnie na pewno nie jeden chciałby przekazać kolejnym pokoleniom to, co ich spotkało, z czym musieli się mierzyć.
Nieco inaczej ocenia się takie książki. Nie są one próbą utworzenia fabularnej historii, lecz próbą przekazania dalej historii, która miała miejsce, w której brało się udział i w której wielu ludzi poniosło szkody. Ale nie tracili oni nieziemskiej wręcz determinacji.

Polecam książkę. Zawiera zarówno opis działań osób zaangażowanych w podziemie, jak i działania cywilów - którzy raz pomagali, raz wcale nie ułatwiali. Opisuje też to, co dzieje się w głowie człowieka żyjącego pod okupacją.

Dobrze się czytało. Książka ma formę nieco lakonicznej relacji. Czytając miałam wrażenie, że wysłuchuję pospiesznej, urywanej relacji. Myślę, że pokrywa się to z atmosferą wojenną. Kto by myślał o spisywaniu tego, kiedy każdy musiał myśleć o życiu? A jednocześnie na pewno nie jeden chciałby przekazać kolejnym pokoleniom to, co ich spotkało, z czym musieli się mierzyć.
Nieco...

Niesamowita relacja, czytając tą książkę człowiek momentami czuje się jakby przeniesiony w realia powstania.

Niesamowita relacja, czytając tą książkę człowiek momentami czuje się jakby przeniesiony w realia powstania.

przepiękne , wzruszające wspomnienia młodej łączniczki AK z czasów Powstania Warszawskiego. Powstanie widzimy oczami młodej dziewczyny, która doświadcza wszystkich oblicz naszego ostatniego wielkiego zrywu niepodległościowego na własnej skórze. Książka jest na prawdę warta przeczytania. Oddaje wielki hołd bohaterom sierpnia - września 1944 roku.

przepiękne , wzruszające wspomnienia młodej łączniczki AK z czasów Powstania Warszawskiego. Powstanie widzimy oczami młodej dziewczyny, która doświadcza wszystkich oblicz naszego ostatniego wielkiego zrywu niepodległościowego na własnej skórze. Książka jest na prawdę warta przeczytania. Oddaje wielki hołd bohaterom sierpnia - września 1944 roku.

Choć interesuję się tematyką PW i temat jest mi znany to książkę musiałem męczyć, w końcu się udało.

Choć interesuję się tematyką PW i temat jest mi znany to książkę musiałem męczyć, w końcu się udało.