X Pawilon. Wspomnienia AK-owca ze śledztwa na Rakowieckiej

Różne i bardzo "nierówne" są książki ks. Tadeusza Isakowicza --Zaleskiego, ale ta...to chyba najważniejsza i najbardziej wstrząsająca ze wszystkich, które dotychczas przeczytałam. Zanim przystąpiłam do pisania mojej opinii, która, mam nadzieję zachęci kogoś jeszcze do sięgnięcia po tę wstrząsającą pozycję, długo siedziałam zastanawiając się: co napisać? I w mojej rodzinie, w całości pochodzącej z terenów, o których w książce mowa, był przypadek niemowlęcia rozbitego o ścianę - o czym dowiedziałam się zupełnie przypadkiem od kuzynki podczas rodzinnego spotkania. Ci członkowie rodziny, którzy to wszystko przeżyli - nie chcieli wracać do tamtych wydarzeń. Może dlatego ta nieugrzeczniona i niezakłamana książka wywarła na mnie takie wrażenie, że płakałam? A może po prostu wypowiedzi świadków opisujące tamte zbrodnie wycisną łzy każdemu, kto posiada jakąkolwiek wrażliwość? Ta książka to nie tylko opis ludobójstwa na Kresach, ale również celne uwagi o żałosnej polityce III RP wobec Ukrainy, honorowaniu bandytów z UPA, ciągłych próbach wybielania morderców (nie tylko z UPA) i robieniu z nich romantycznych bohaterów. Dla banderowców pomniki - kto o nich w Polsce nie wie? Nie słyszał? Chyba każdy, kto choć trochę interesuje się wydarzeniami w kraju i na świecie. A kto słyszał o rozerwanym końmi poecie Rumlu? Nikt. Ja dowiedziałam się dopiero z tej książki... Najbardziej wstrząsające są relacje naocznych świadków, gdyż czyta się je i odczuwa zupełnie inaczej niż zwykłe, historyczne, podręcznikowe informacje. Brnęłam prze nie z zapartym oddechem i przerażeniem, a równocześnie świadomością, że nasz wielki historiozof, Feliks Koneczny miał rację - Ukraińcy to nie nasi bracia, to inna cywilizacja, nie do pogodzenia z naszą: "Został porwany przez morderców i męczony w różny sposób: był rozebrany do naga, chłostany i nakłuwany igłami i przysmażano mu stopy gorącymi żelazami. W jednej z okolicznych wsi dokonano na nim męczeństwa. Przywiązano go do kloca drzewa na koźle, na którym rżnie się drzewo i piłą do cięcia drzewa dwanaście ukraińskich kobiet piłowało go jak kloc drzewa. Po kilku godzinach męczarni zmarł." "Ukraińcy, powaliwszy kobiety polskie z Okopów na ziemię, wbijali im kołki do brzucha, przeszywając je na wylot i utwierdzając je do ziemi, pozostawiając je do tak powolnego, strasznie bolesnego skonania. Dzieci kroili na kawałki i rozrzucali je. Niektórzy z mieszkańców Okopów, którzy ocaleli w lesie, na taki widok nie wytrzymywali nerwowo, wariowali, a nawet kończyli śmiertelnie". "Widziałam ludzi pozabijanych siekierami i nożami. Mieli odrąbane ręce, nogi, rozłupane głowy, obcięte uszy i powyrywane języki, wydłubane oczy, rozprute brzuchy i rozwleczone jelita. Kobiety miały obcięte piersi. Nie oszczędzali nawet niemowląt. Widziałam maleńkie dziecko z roztrzaskaną o ścianę głową'. To tylko trzy maleńkie (i wcale nie najbardziej wstrząsające) fragmenty książki. Jednak jest tam również sporo informacji o tym, jak bardzo nie sprawdziła się i zawiodła, tak gloryfikowana przez prawie wszystkich, AK oraz, dosłownie odbierająca mowę, relacja jednego z czytelników ks. Tadeusza opisująca uroczystości na cześć banderowców odbywające się (współcześnie) we Lwowie. Jak bym przeniosła się do Niemiec hitlerowskich z lat 30-tych! I oczywiście rzecz arcyważna: nie zabijali tylko banderowcy. W mordach brały udział kobiety i dzieci - i to była norma, a nie pojedyncze przypadki. "Niepokornych" (czyli tych, którzy w mordach na sąsiadach udziału mieć nie chcieli),wg relacji świadków, też mordowano. To zapis zbrodni nie tylko na Polakach, ale też Ukraińcach (trzeba to uczciwie powiedzieć). Ta książka powinna być lekturą obowiązkową z historii w polskich szkołach. Tymczasem nasi ministrowie-nieuki-macherzy od edukacji kombinują jakby tu zmienić program szkolny by Dmytro lub Mirko do niej uczęszczający nie poczuli się zranieni...mój Boże, a małego Hansa, który się w niej przypadkiem znajdzie też o Auschwitz uczyć nie będziemy?... POLECAM! Tę książkę, niewielką i pozbawioną wad monumentalnych dzieł historycznych, może przeczytać dosłownie każdy. Pisana przystępnym, przyjaznym czytelnikowi językiem - przybliży w łatwy (choć nie przyjemny) sposób temat ludobójstwa dokonanego na Polakach na ziemiach wschodnich. Może też być małym wstępem dla bardziej dociekliwych, którzy sięgną po niej (mam nadzieję) po dzieła bardziej wyczerpujące autorstwa państwa Siemaszko lub profesora Motyki. I dlatego aż 9 gwiazdek!

Każda książka o zbrodni katyńskiej uchyla rąbek o tej wielkiej tajemnicy. Tutaj w tej akurat napisanej przez Stanisława Swianiewicza można się dowiedzieć między innymi tego, że tak naprawdę nic nie było wiadomo na samym początku niewoli naszych oficerów po przegranej kampanii wrześniowej. Mam takie wrażenie, że tej zbrodni mogło nie być, że to wszystko mogło się odbyć inaczej. Racja Rosja sowiecka w taki czy w inny sposób na pewno wykorzystała by naszych żołnierzy.....ale może ? Sam nie wiem. Ciężko czyta się takie publikacje, ale trzeba czytać, czytać i jeszcze raz czytać aby wiedzieć i znać prawdę, bo tylko ona się liczy. Prawda o nas samych i o naszych sąsiadach......

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Po przeczytaniu książki mam taką refleksję, że każdy z nas niezależnie od tego czy interesuje się tematami historycznymi czy nie - powinien sięgnąć po tę pozycję. Choćby dlatego,że był bardzo niewygodną postacią dla władzy do roku 1989 oraz wszelkie wzmianki o dokonaniach i losie Pileckiego podlegały ogromnej cenzurze w czasach PRL. Osobiście - dla mnie Witold Pilecki jest sztandarowym przykładem zachowania patriotycznego - oraz wyznacznikiem pielęgnowania wartości które powinny być na pierwszym miejscu w naszym życiu - rodzina, honor , ojczyzna.

Bardzo udana kontynuacja "Kamieni na szaniec" tego samego autora. W tej książce mamy bardziej szczegółowo opisanych bohaterów akcji "pod Arsenałem" - jak się nazywali, jakie nosili pseudonimy, czym się zajmowali na co dzień, jakich mieli znajomych, rodzinę, przyjaciół, dziewczynę, chłopca, narzeczonych, z kim wzięli ślub i tak dalej. No, ale miałem wrażenie obcując przez cały czas z tą lekturą, że aż tak pan Kamiński to już się nie skupił przez to na tym, jak do takiej akcji doszło, że musieli zakładać barykady powstańcze na Woli - poprzez Starówkę po Czerniaków. Należy tu przypomnieć, że akcja zarówno "Kamieni na szaniec", jak "Zośki i parasola" toczy się na rok przed wybuchem powstania warszawskiego, a jak wiemy - dużo młodych ludzi walczących za niepodległą i wolną Polskę nie dożyło 1 sierpnia 1944 roku, godziny "W" jak wolność". Czyli 17:00.

Książkę czytałem w czasach kiedy o tych sprawach dopiero zaczynało się głośno i bez obaw mówić. Jej warstwa dokumentalna (obok opisu samych zdarzeń) raczej nie robi dziś większego wrażenia, a i fakt, że są to tylko fragmenty legendarnych dzieł (Czapski i Grudziński) też tonuje aplauz. Raczej jako dokument świadków (aktorów) tamtych wydarzeń, ale też możliwość pójścia drogą na skróty, czyli zaoszczędzenie czasu na lektury całych książek. A poza tym od strony warsztatu literackiego przykład dobrej, czy nawet bardzo dobrej prozy i właściwie ocena dotyczy tylko tej warstwy opiniowanej książki.

Wspomnienia obozowe Wiesława Kielara, jednego z pierwszych więźniów Auschwitz. Książka jest momentami wstrząsająca, Kielar przekazał nam niezwykle mocne świadectwo tego, co działo się za drutami obozu. ,,Anus mundi'' znaczy odbytnica świata, bardzo adekwatny tytuł dla opowieści o piekle obozu . Autor trafił do Oświęcimia w wieku 21 lat, był tam min. blokowym, tragarzem trupów, pielęgniarzem i pisarzem. Wiesław Kielar spędził w obozie cztery i pół roku, to co przeżył i widział opisał z całą brutalnością, jaka panowała w tym miejscu. Przerażające oprócz bicia , poniżania , głodzenia jest to,że więźniowie zmuszeni do życia w takich warunkach, z czasem zobojętniali na widok umierania i cierpienia. Kielar cudem uniknął śmierci, razem z Edkiem Galińskim planowali ucieczkę z obozu, w ostatnuej chwili Galiński zdecydował, że zabierze ze sobą swoją dziewczynę Malę, a Wiesiek ucieknie dzień później. Historia Edka i Mali była bardzo głośna, niestety nie skończyła się dobrze. Zakochani zakończyli swoje żywoty na szubienicy, a Kielar nie zdecydował się na ucieczkę. Książka jest ciężka emocjonalnie , ale pod względem dokumentalnym ma niezwykłą wartość.Polecam

Jedna z najlepszych i najbardziej wciągających lektur po jakie miałem okazję sięgnąć. Żołnierze "Zośki" otarli się w trakcie powstańczych dni o najważniejsze akcje i wydarzenia które opisują z niesamowitą brawurą i dramaturgią. Mamy tutaj właściwie wszystko co powinno być w pamiętnikach z tak tragicznych momentów. Mamy liczne opisy walk, również tych wewnętrznych (dylematów, emocji, kwestionowania słuszności walki "do ostatniego żołnierza"),ciekawych dialogów, dramatycznych historii. Podróż przez powstanie zaczynamy na Woli gdzie początkowo powstańcy odnosili małe sukcesy, ludność cywilna wiwatowała na Ich widok, mamy również opis (członka załogi) zdobycia dwóch Panter i wyzwolenia "Gęsiówki". Potem dramatyczne opisy przebijania się oddziałów na Starówkę, tragedię powstańczych i cywilnych szpitali, stopniowo narastający dramat. Opis walk na Czerniakowie bardzo uderza i wywołał we mnie niejednokrotnie wzruszenie i głębokie refleksje. Ta książka to świadectwo jakie trudy i cierpienia przechodziło pokolenie Kolumbów (składając w większości największą ofiarę) aby nasza ojczyzna była niepodległa. Sylwetki takich bohaterów jak Andrzej Morro, Słoń, Xiążę, Maryśka, Joanna i wielu wielu innych powinny być nam dobrze znane i trwać w naszej pamięci. Spotkałem się na tej stronie z opinią jednego z czytelników iż są to barwne opisy wesołych wojennych przygód gdzie "można sobie zabić Niemca i rzucić granatem". Jest to totalna bzdura i wystarczy przeczytać ze zrozumieniem całość stron, zwłaszcza wspomniane wyżej historie z Czerniakowa w końcówce września. Da się zauważyć, że książka była niekiedy inspiracją dla scenarzystów filmów o powstaniu, ale w mojej opinii dałoby się to zrobić jeszcze lepiej. Książka sama w sobie mogłaby posłużyć jako scenariusz do doskonałej produkcji w postaci np. serialu. Mam wielką nadzieję, że kiedyś będzie mi dane zobaczyć takie dzieło - w hołdzie dla Bohaterów Warszawy. Serdecznie polecam tę książkę!

Dla interesujących się historią Pawiaka z czasów okupacji niemieckiej ta pozycja jest obowiązkowa do opracowania. Za sprawą autora więźnia tego jakże okrutnego więzienia dowiecie się wielu szczegółów życia codziennego osadzonych w nim więźniów jak i samych oprawców. Polecam wszystkim których temat zainteresował a jest on tematem obowiązkowym!

Hrabia Józef Czapski, bez wątpienia patriota. Jak określono go w raporcie NKWD "przejawiał wrogi stosunek względem Związku Radzieckiego". Jako szef oddziały zajmujący się poszukiwaniem czterech tysięcy zaginionych kolegów z obozów w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie, mamiony przez najwyższe władze, że ci ludzie żyją, starał się chociaż dowiedzieć się gdzie ci ludzie są lub jak zginęli. Jak się potem okazało wszyscy zostali zamordowani lub zginęli w innych miejscach. Książka na pewno ciekawa i warta przeczytania, ale z tego powodu, że Józef Czapski był malarzem i bardzo lubił literaturę i poezję, momenty w których opisywał jakieś francuskie wernisaże, malarzy itp. nieco mnie przynudzały doprowadzając do przewracania oczami.

Trochę wymęczona lektura, przede wszystkim ze względu na pewnego przebierającego się za nietoperza dziwoląga z Gotham, który ostatnimi czasy zawładnął moim życiem literackim i rozrywkowym ;) Muszę jednak na początku zaznaczyć, że włoskiemu autorowi książki należą się ukłony za podjęcie problematyki znanej raczej Polakom. Jak podaje Wikipedia, ta praca jest pierwszą pełną monografią o Witoldzie Pileckim, wliczając w to polską historiografię. Czapki z głów, panie Patricelli. Do dobrych stron tego opracowania zaliczyłbym: rzetelnie przedstawione tło historycznie (szczególnie czasy II RP i pierwszych lat stalinizmu w powojennej Polsce),chronologicznie uporządkowany wywód, zamieszczanie w głównym tekście fragmentów źródeł, liczne zdjęcia, słowniczek niemieckich wyrażeń obozowych oraz zestawienie skrótów organizacji występujących w książce. Do gustu nie przypadły mi przypisy zamieszczone w aneksie książki - zdecydowanie wolę model odwołań znajdujących się na końcu strony, na której występuje dany przypis. Książkę "męczyłem" pewnie też dlatego, że narracja jest prowadzona w sposób niekonsekwentny. Czas przeszły często przeplatany jest z czasem teraźniejszym. Autor powinien zdecydować się na jeden wariant i trzymać się go konsekwentnie od początku do końca książki - to elementarz warsztatu pracy historyka. Książkę mimo wszystko z czystym sumieniem mogę polecić czytelnikom, którzy chcą nabyć szczegółową wiedzę o Witoldzie Pileckim, szczególnie z czasów jego pobytu w obozie Auschwitz-Birkenau oraz z lat powojennych.

"Drogi Cichociemnych" to pozycja zbiorowa, w której trudno wyróżnić jednego, a nawet kilku głównych bohaterów (należy przyjąć, że główną rolę odgrywają sami "Cichociemni", a jednocześnie narrator),jak i wskazać gatunek przedstawionych treści. Czasami mamy do czynienia z pamiętnikiem, czasami z bardzo emocjonalnymi opisami własnych przeżyć, a innym razem z narracją w stylu czystego reportażu lub niekiedy nawet - wycinka z podręcznika do historii. Dużo tu chaosu, dezorganizacji i frywolności formy. Z przykrością stwierdzam, że wydawnictwo "Bellona" mogło zrobić o wiele więcej w celu uatrakcyjnienia "Dróg Cichociemnych". Z 1/4 tekstu można było spokojnie zrezygnować i w to miejsce poświęcić więcej uwagi samym narratorom - kim byli, jaki był ich życiorys, skąd się wywodzili. Przydałaby się też większa dbałość o szatę graficzną, rozmieszczenie tekstu i ogólnie rzecz biorąc jego korektę. Książka ta przybliża jednak w sposób niebywały sylwetki bohaterów, którzy ryzykowali życiem lub wręcz oddawali je w służbie ojczyźnie. Prawdziwe historie z czasów II Wojny Światowej i krótko po niej, przytaczane przez naocznych świadków, tudzież uczestników, wciągają czytelnika na długie godziny oraz otwierają jego oczy na mało znane fakty z dawnych lat. Moim zdaniem, "Drogi Cichociemnych" powinny stać się obowiązkową pozycją omawianą w szkołach. Z pewnością wyszłoby to na dobre całemu społeczeństwu.

Kapitalny wywiad. Łukasz Warzecha o niebo przewyższa swym kunsztem dziennikarskim Orianę Fallaci. Piękna polszczyzna, trafne, dociekliwe, nie zawsze wygodne dla śp. Prezydenta RP pytania. Nie interesuję się polityką, dlatego niektóre kwestie są dla mnie niezrozumiałe. Jednak podstawowy pogląd Lecha Kaczyńskiego o wyższości Polski solidarnej nad Polską liberalną jest mi bardzo bliski. Uważam, że były Prezydent zapisał się w historii jako prawdziwy patriota kochający swój kraj, choć nie wszystkie Jego decyzje popieram (np. ratyfikację traktatu lizbońskiego). Każdy, kto głosuje w wyborach, czy to samorządowych, czy to powszechnych, powinien zapoznać się z książką. Ja nie zawsze jestem aktywną Polką w tej kwestii, ale po tej lekturze może coś się zmieni. Kto wie?

Książkę po raz pierwszy przeczytałem jeszcze w podstawówce. Później kilkukrotnie do niej wracałem. Należy docenić pracę pisarza, który znakomicie udokumentował wydarzenia, opisy bitwy, losy zwykłych żołnierzy. I atmosferę, jaka wówczas panowała w polskich jednostkach.

Bardzo ciekawa. Mimo, że to zbiór anegdot, które prawdopodobnie były spisane na podstawie tego, co się słyszało, to jednak ukazuje nam pewną charakterystykę dyktatora. Mówi się, że w przeciwieństwie do Hitlera nie był chory psychicznie, ale jednak miał wiele paranoi. Morderca, tyran, i kryminalista. Warto sięgnąć po tę lekturę, choćby po to, by dowiedzieć się jak kończą źli ludzie. Zło nigdy nie popłaca. Jeszcze ta pozycja, jest dowodem na to, że krwawy ustrój ciągnie na dno, także ich twórców, nie tylko państwo.

ciekawą, a niestety mało znaną pozycją jest książka Antoniego Reńskiego pod tytułem ,,Tramwaj z Alei Szucha". Jak sama nazwa wskazuje, autor opisuje swoje trudne przeżycia z Pawiaka i przesłuchań w siedzibie gestapo. Opis wydarzeń i towarzyszących mu uczuć, sprawiły, że niejednokrotnie miałam gęsią skórkę a kapiące po policzkach łzy, moczyły papier. Pan Antoni  brutalnie ukazał codzienność na Pawiaku, gdzie każdy dzień był walką o życie a poranek wolny od przesłuchań, darem od Boga.  Dzięki dokładnym opisom możemy jeszcze głębiej zrozumieć ogrom cierpienia, które przechodził każdy, kto trafiał do tytułowego tramwaju, a wzajemna pomoc i konspiracja działająca na Pawiaku, dodawała mi wiary w ten świat pełen degrengolady.  Niezwykle ciężko było znaleźć mi tę pozycję, ale gdy mi się to udało, wprost nie mogłam się od niej oderwać. Z zapartym tchem i drżącymi rękami czytałam kolejne strony, nie mogąc pojąć okrucieństwa, które spotkało tego młodego chłopaka. Jest to niezwykłe świadectwo człowieka, który doświadczył piekła na ziemi. Czy poleciłabym tę książkę każdemu? Sama nie wiem... 🤷‍♀️ Brutalne opisy przesłuchań na pewno mogą wywołać dreszcze i pot na czole tych  bardziej wrażliwych, dlatego trzeba samemu podjąć decyzję, czy jest się gotowym, aby sięgnąć po tę książkę.

Książkę czyta się dobrze, mimo wprowadzenia rzucającego trochę cień na całą opowieść. Ciekawa jest nie tylko ta część poświęcona Piłsudskiemu, który niewątpliwie do ostatnich dni trzymał rękę na pulsie i miał wpływ na politykę ale także historia Pana Lepeckiego, który z pewnością był niespokojnym duchem.

Mi sié tez podobala. Ciekawa historycznie. Duzo interesujácych faktow z zycia elity rosyjskiej-radzieckiej. Nawet wátek polski na koniec sie pojawil. Chronologicznie wszystko opisane, bez zbédnego przynudzania i cukrzenia. Moglo tak byc. W sumie z nieludzkich ludzi, autor zrobil bardziej czlowiecze postacie. Warto sie zapoznac z tematem. Polecam.

Jestem po przeczytaniu książki i obejrzeniu "Nocnej zmiany". Do pana Jana Olszewskiego, ma pan rację prawda broni się sama bo po obejrzeniu filmu widać, kto się broni na siłę. Może pan wyjść na ulicę i spojrzeć ludziom w oczy. Po tym czego się dowiedziałam kompletnie przestałam wierzyć w rząd, choć są "ludzie dobrej woli". Nie wiem na kogo będę kiedyś głosować ale z całą pewnością wiem na kogo nigdy nie zagłosuję. A śmierć czasem przychodzi niespodziewanie i żadne pieniądze wtedy nie pomogą za przykład podam Jana Kulczyka. A po śmierci przeszłość nie znika nie wspomnę o politykach "wierzących".

Relacja dowódcy obrony Przebraża Henryka Cybulskiego przed bandami banderowców/bulbowców (ukraińscy nacjonaliści byli podzieleni na frakcje, ale w jednym były one zgodne- mordowaniu polskiej ludności cywilnej). Ponieważ najczęściej o rzezi wołyńskiej czytamy w kontekście ofiarach tych bestialskich mordów dokonywanych przez Ukraińców, to świadectwo jest opisem, wydawałoby się beznadziejnej, walki nie tylko z UPA, ale też zmagań, żeby ochronić miejscowość przed Niemcami. I co najważniejsze jest to walka zwycięska, dzięki której ok. 20 tyś. ludności cywilnej: starców, kobiet i dzieci uratowało życie przed bestialską śmiercią w męczarniach. „Czerwone noce” trzymają w napięciu i czyta się jednym tchem. Ta książka powinna być w kanonie lektur obowiązkowych