Nietzsche i filozofia

Czym jest ciało? Nie określimy go, mówiąc, że jest polem sił, żywicielskim środowiskiem, w którym spiera się wielość sił. W rze­czywistości bowiem nie istnieje „środowisko”, pole sił lub pole bitwy. Nie istnieje ilość rzeczywistości, wszelka rzeczywistość jest już ilością sił. Niczym innym niż ilością sił pozostających wzajem wobec siebie w „relacji napięcia” (VP, II, 373). Wszelka siła pozostaje w stosunku z innymi, bądź im podlega, bądź nimi rządzi.
Tym, co określa ciało, jest ów stosunek między siłami dominującymi a siłami zdominowanymi. Ciało konstytuuje wszelki stosunek sił:
chemiczny, biologiczny, społeczny, polityczny. Jakiekolwiek dwie siły, nierówne, konstytuują ciało, gdy wchodzą w stosunek: dlatego ciało jest zawsze owocem przypadku, w sensie nietzscheańskim, i jawi się jako rzecz najbardziej „zdumiewająca”, naprawdę znacznie bardziej zdumiewająca niż świadomość i duch.

Czym jest ciało? Nie określimy go, mówiąc, że jest polem sił, żywicielskim środowiskiem, w którym spiera się wielość sił. W rze­czywistości ...

Nietzsche uważa, słusznie czy niesłusznie, że nauka, traktując o ilości, zmierza zawsze do jej zrównoważenia, do równoważenia nierówno­ści. Nietzsche, krytyk nauki, nigdy nie przywołuje praw jakości przeciw ilości; przywołuje prawa różnicy ilościowej przeciw równowadze, prawa nierówności przeciw zrównywaniu ilości.
Nietzsche wymyśla „liczbową i ilościową skalę”, której podziałki nie są jednak wzajem dla siebie wielokrotnościami czy też dziel­nikami. W nauce ujawnia on właśnie naukową manię poszukiwania równoważności, czysto naukowe utylitaryzm i egalitaryzm.
[Zob. sądy na temat Meyera w listach do Gasta.]
Dlatego cała jego krytyka rozgrywa się na trzech płaszczyznach: przeciw logicznej tożsamości, przeciw równości matematycznej, przeciw równowadze fizycznej. Przeciw trzem postaciom niezróżnicowania. Zdaniem Nietzschego nieuniknione jest, że nauka zapoznaje i kompromituje prawdziwą teorię sił.
Co oznacza ta tendencja do redukowania różnic ilościowych? Po pierwsze, wyraża ona sposób, w jaki nauka mieści się w nihilizmie nowoczesnej myśli. Wysiłek negowania różnic mieści się w tym bardziej ogólnym przedsięwzięciu, które polega na negowaniu życia, deprecjonowaniu istnienia, zapowiadaniu jego śmierci (cieplnej lub innej),gdy wszechświat zapadnie się w niezróżnicowanie. Fizycznym pojęciom materii, ciężkości, ciepłoty Nietzsche zarzuca, że są one również czynnikami zrównywania ilości, zasadami „adiafory”.

Nietzsche uważa, słusznie czy niesłusznie, że nauka, traktując o ilości, zmierza zawsze do jej zrównoważenia, do równoważenia nierówno­ści. ...

Pozostaje tylko jeden środek do przywrócenia szacunku filozofii: trzeba wpierw powiesić moralistów. Dopóki ci prawią o szczęściu i o cnocie, udaje im się namówić do niej tylko stare baby.

Pozostaje tylko jeden środek do przywrócenia szacunku filozofii: trzeba wpierw powiesić moralistów. Dopóki ci prawią o szczęściu i o cnocie,...