Fatalne jaja. Diaboliada. Psie serce

(Audiobook)

1. Fatalne jaja - 5pkt:
--- Profesor zoologii Włodzimierz Persikow i jego odkrycie "życiodajnego czerwonego promienia" w Związku Radzieckim końca lat 20tych XX wieku wprowadza zamieszanie i okazuje się światowej rangi wydarzeniem... Napisane z przekąsem, choć dość archaiczną i niestrawną prozą opowiadanie, ukazuje bezduszną machinę rodzącego się nowego ładu oraz potworne konsekwencje pychy nieposkromionych naukowców, kołchoźników i aparatczyków.
--- Koncepcja fajna, język dla mnie niestety męczący, uniemożliwiający skupienie, czytanie/słuchanie ze zrozumieniem...

2. Diaboliada - 4pkt:
--- Zwariowana parodia z elementami magicznymi na absurdy radzieckiej biurokracji napisana archaicznym, nieczytelnym dla mnie językiem...

3. Psie serce - 4,5pkt:
--- Historia a'la Frankenstein, przedstawiona z perspektywy bezdomnego psa, przygarniętego przez moskiewskiego chirurga, profesora Filipa Filipowicza - wrogo nastawionego do nowego porządku (akcja dzieje się w 2024 i 2025 roku),ale z uwagi na swe medyczne zdolności niezbędnego rządzącej elicie... Znów, podobnie jak w "Fatalnych jajach" niestrawny i męczący język opowiadania, nieco zrekompensowany samą fabułą, która wyraźnie rozkręca się w chwili udanego eksperymentu przeszczepu przysadki mózgowej i jąder ludzkich do ciała ww psa...

(Audiobook)

1. Fatalne jaja - 5pkt:
--- Profesor zoologii Włodzimierz Persikow i jego odkrycie "życiodajnego czerwonego promienia" w Związku Radzieckim końca lat 20tych XX wieku wprowadza zamieszanie i okazuje się światowej rangi wydarzeniem... Napisane z przekąsem, choć dość archaiczną i niestrawną prozą opowiadanie, ukazuje bezduszną machinę rodzącego się nowego ładu...

Dziwaczne, pokręcone, nie da się od nich oderwać.

Dziwaczne, pokręcone, nie da się od nich oderwać.

Kocham Bułhakowa za niepowtarzalny styl i mistrzowski klimat swoich utworów; za to, co później nazwano "realizmem magicznym", za zderzanie rzeczywistości z fikcją i rozmywanie granicy między nimi. Trzy genialne opowiadania - i nie sposób osądzić, które z nich jest najlepsze. Jeśli ktoś zaznajomił się już ze wspaniałym "Mistrzem i Małgorzatą", z pewnością nie zawiedzie się i na tej książce.

Kocham Bułhakowa za niepowtarzalny styl i mistrzowski klimat swoich utworów; za to, co później nazwano "realizmem magicznym", za zderzanie rzeczywistości z fikcją i rozmywanie granicy między nimi. Trzy genialne opowiadania - i nie sposób osądzić, które z nich jest najlepsze. Jeśli ktoś zaznajomił się już ze wspaniałym "Mistrzem i Małgorzatą", z pewnością nie zawiedzie się i...

Zakochana w "Mistrzu i Małgorzacie" postanowiłam sięgnąć dalej. Nie zawiodłam. "Fatalne jaja" również podbiły moje serce, a "Psie serce" wykorzystuje w mojej prezentacji maturalnej.
Uważam, że owe opowiadania są warte zarwania popołudnia.

Zakochana w "Mistrzu i Małgorzacie" postanowiłam sięgnąć dalej. Nie zawiodłam. "Fatalne jaja" również podbiły moje serce, a "Psie serce" wykorzystuje w mojej prezentacji maturalnej.
Uważam, że owe opowiadania są warte zarwania popołudnia.

Bułhakow mniej znany, a wcale nie gorszy. Kwintesencja języka ezopowego i ironii. To jest coś (chyba) dla Bułhakowa charakterystycznego - symbol tkwi w każdym prawie bohaterze, w każdej sytuacji, nawet przedmiocie. I dlatego czytałoby się to jak bajki, choć nimi nie są ("Fatalne jaja" podchodzą pod thriller). Stosunkowo najsłabiej, jak dla mnie, wypada "Diaboliada". Choć rozumiem sens, to wydaje mi się wyłożony dość chaotycznie, ale może takie było zamierzenie - pokazać chaos chaosem. "Fatalne jaja" - piękne, dla mnie najlepsze z tych trzech. I to jest dobre, że można to czytać na trzy sposoby - jako thriller, jako satyrę na rzeczywistość radziecką i jako krytykę ludzkiej głupoty. Naturę ludzką pięknie zaś obnaża autor i "Psim sercu". I nie trzeba się zastanawiać, co by było, gdyby przysadka pochodziła od Einsteina.

Jak dla mnie jest tu wszystko, co można nazwać satyrą. To najlepsze określenie. Bułhakow satyrykiem.

Bułhakow mniej znany, a wcale nie gorszy. Kwintesencja języka ezopowego i ironii. To jest coś (chyba) dla Bułhakowa charakterystycznego - symbol tkwi w każdym prawie bohaterze, w każdej sytuacji, nawet przedmiocie. I dlatego czytałoby się to jak bajki, choć nimi nie są ("Fatalne jaja" podchodzą pod thriller). Stosunkowo najsłabiej, jak dla mnie, wypada "Diaboliada". Choć...