Brazylia. Cuda świata. 100 kultowych rzeczy, zjawisk, miejsc

Dzięki temu albumowi wraz z krótkimi opisami każdego sezonu Formuły 1, aż do 2008 roku, poznałem wiele nieznanych mi historii, przede wszystkim z ubiegłego stulecia, kiedy jeszcze nie interesowałem się królową motorsportu. Szkoda, że mimo upływu kolejnych 12 lat i 70-lecia F1 w tym roku na polskim rynku wydawniczym nie pojawiła się kolejna publikacja o historii tego sportu. Nie dałem maksymalnej oceny, ponieważ dość często zdarzały się błędy redaktorskie i merytoryczne. Denerwowały mnie tez opisy zdjęć, które nie zawsze były w normalnej kolejności opisywane, lecz według nieznanego mi klucza. Każdy fan Formuły 1 powinien przeczytać tą książkę !

Książka z moich lat "młodości". Dostałem, jak miałem niecałe 10 lat. I wtedy pojawił się mój pierwszy pies. Jakim zaskoczeniem wtedy dla 9 latka było, że tyle cech charakteru, jak i zachowania psiaka się zgadza ;) Dotyczy się to także mojego obecnego psa :) Czasami z sentymentem wracam do tej książki i przypominam sobie, jaki był mój pierwszy psiak. Hmm miała być to opinia o książce, a wyszło sentymentalne wspomnienie... Polecam każdemu ta pozycję. Opisuje ona nie tylko rasy psów, ich cechy charakteru, pielęgnację, ale dla każdej z ras przedstawiona jest jej historia.

Po raz kolejny sięgnęłam po książkę, w której treść zapisana słowem jest minimalna. Strony zapełniają fotografie, bardzo piękne, czarno-białe oraz w sepii. Historia naszego dwudziestolecia w obrazach została ułożona tematycznie. Polityka, społeczeństwo, praca, wypoczynek itp. Pod każdym zdjęciem jest jego opis. Po każdym obejrzanym robiło się bardziej nostalgicznie. Pamiętam przed laty zachwyt nad pierwszą moją barwną fotografią. To było to. Ale dziś widzę, że barwne foto nie ma tego czegoś, nieuchwytnego. Te zdjęcia to także ewolucja polskiej i światowej fotografii. Od zabawnie wystudiowanych póz fotografowanych, którym wydaje się, że uczestniczą w czymś wielkim, poprzez widoczny retusz, po bardziej swobodne formy. Na zdjęciach widać historię mody, ale i zmiany zachodzące w naszym kraju. Gdyby nie wiedza o tym, co wydarzy się po 1939 roku, to chciałoby się powiedzieć: chwilo trwaj!

Dużo rzeczy z tego albumu doskonale pamiętam – od reklam i gadżetów, po klimaty osiedlowe i szkolne realia. Fajnie było wrócić do tamtych czasów i spojrzeć na nie oczami dorosłego. Ciekawa podróż, chociaż bardziej sentymentalna niż odkrywcza. ⭐ Ocena: 6/10

To cudownie wydany album, zdjęcia są piękne i do tego bez udziału człowieka, bez siodła lub zaprzęgu, samo ich naturalne piękno. Uzupełnieniem zdjęć jest krótki opis co do rasy, jej pochodzenia i charakterystyki. Miłośnicy koni na pewno docenią ten album.

Nostalgiczna podróż w moje młodzieńcze lata. Lata 80-te wciąż uważam za najlepsze, najbardziej szalone lata w moim życiu z doskonałą muzyką w tle. Tamten czas, tamci ludzie, tamta muzyka ukształtowały mnie jako człowieka, jakim jestem. Wydarzenia z tamtych czasów pamiętam, ale niektóre szczegóły mnie zaskoczyły. Niesamowite, jak bardzo obecny stan przypomina stan wojenny. Nie ma czołgów na ulicach, nie ma godziny policyjnej i świat jest całkiem inny, ale wiele obostrzeń z tamtego czasu teraz znów powróciła.

Książka z gatunku lekkie, łatwe i przyjemne. Czyta się bardzo szybko [tak akurat starcza na jedno popołudnie]. Trójka nietuzinkowych autorów [wykładowca medycyny, biochemik/programista i chemik] w zabawny sposób opisuje 101 fikcyjnych postaci, które miały mniejszy lub większy wpływ na losy świata. W książce możemy spotkać dwa zestawienia postaci: ze względu na ważność oraz podział na tematyczne rozdziały. Dodatkowo między rozdziałami można znaleźć porozrzucane interludia opisujące etapy powstawania książki. Oczywiście nie można zapomnieć o wkładzie Yogiego ;) ale kim jest Yogi niech czytelnik przekona się sam. Niektóre rozdziały np. z dobrze znanymi postaciami z mitów można pobieżnie przejrzeć, chociaż akapit o Herkulesie zasługuje na odrobinę więcej uwagi. Z kolei nieco krytyczne pokazanie bajek może skłonić czytelnika do myślenia. Na uwagę zasługuje też rozdział poświęcony zbrodni w pewien sposób porównujący temat z punktu widzenia detektywa/stróża prawa oraz zbrodniarza. Podsumowując: *na plus: tematyczny podział na grupy i zabawny sposób przedstawienia wszystkich postaci; *na minus: bardzo rzucający się w oczy amerykanizm [może nie wszystkim to będzie przeszkadzać, ale mnie wyjątkowo irytowało]. Czy warto przeczytać? Jeśli ktoś ma ochotę na lekką wakacyjną lekturę albo coś specjalnie na długi jesienno-zimowy wieczór, to zdecydowanie tak.

Znam prace Mleczko, jednak nie posiadałam jego albumów w domu. Tak się złożyło, że zostałam nim obdarowana przez koleżanki i kolegów z byłej pracy. Jeszcze tego samego dnia wciągnęłam całą jego zawartość, a w następne kilka dni przeglądałam go jeszcze raz. Mówi się, że nasz świat przechodzi ze słowa pisanego w obrazkowy. Dlatego tak popularne stają się portale społecznościowe, gdzie dominuje fotka upamiętniająca każdą chwilę z naszego życia. Zatem Andrzej Mleczko podążając za tym postarał się połączyć rysunek i słowa i wzbogacił swój album o aforyzmy dobrze znanych nam osób, m.in. Oskara Wilde, Kubusia Puchatka, Wisławy Szymborskiej czy św. Augustyna. W albumie są codzienne wydarzenia nas jako ludzi połączone z polską historią i polityką, relacjami damsko-męskimi, ale i aktualnych problemów, które nas dotykają. Wszystko podane w sposób gorzko-słodki, ironiczny, ale jednocześnie na poziomie. Książka skłania do refleksji, ale i daje szansę obśmiania własnych przywar. Można do niej wracać i jeszcze raz zagłębić się w dobrą satyrę obrazującą naszą współczesną rzeczywistość.

Wchodzisz na agorę i już wiesz, że nie wrócisz taki sam. „W antycznej Grecji” to nie wykład o kolumnach i bogach. To wejście między ludzi, którzy budowali Partenon rękami pełnymi odcisków, którzy krzyczeli na rynku, gdy wybierali strategów, którzy śmiali się i płakali w teatrach dla trzydziestu tysięcy gardeł. Książka wali cię kolorami prosto w oczy. Bitwy, święta, codzienność, ćwiczenia młodych Ateńczyków w palestrze. Morze włóczni, fale tarcz, śpiew i gniew i pycha. I wojna, która przyjdzie i złamie wszystko. Album „Tak żyli ludzie” nie bawi się w patos. Ilustracje żyją własnym życiem. Tekst nie zabiera ci oddechu – prowadzi, ale zostawia przestrzeń. Przestrzeń na zapach potu w pracowni rzeźbiarza, na smak oliwy w czasie uczty, na ciężar tarczy wręczonej efebowi. To opowieść o świecie pięknym, brutalnym, pełnym sprzeczności. I o tym, jak blisko jesteśmy tych ludzi, choć dzielą nas tysiące lat.

Uwielbiam tę książkę. To wyjątkowa pamiątka po wizycie MJ w Polsce w 1997 roku. Zdjęcia Czesława Czaplińskiego są zachwycające i doskonale oddają atmosferę tamtych chwil. Całość przypomina, jak niezwykłym człowiekiem był Michael, a także pomaga zrozumieć, dlaczego tak bardzo pokochał nasz piękny kraj.

Ładne obrazki i tak trochę nic poza tym. Ale jako fance pana Ledgera nic mi więcej nie jest konieczne do szczęścia. Za dużo cytatów z filmów, często z innych niż na danym zdjęciu, zamiast tego śmiało można by umieścić więcej wypowiedzi samego aktora lub innych osób o nim.

Zawsze, gdy biorę ten niewielki album do ręki, od razu patrzę na tylna stronę okładki. Widzę tam mężczyznę, który wygląda dokładnie tak, jak zawsze wyobrażałam sobie mitycznego satyra, lub może nawet samego bożka Pana...Twarz z małymi, okrągłymi, świdrującymi oczkami, czaszka okrągła z włosami w kępkach tak rozwichrzonymi, że wytężam wzrok poszukując gdzieś wśród nich małych rożków , cała postać obleczona w jakąś workowatą sukmanę, spod której wysuwa się czubek bucika, czy pantofla. Być może skrywa się w nim kopytko...? Przeglądając album za każdym razem jestem zaskoczona - jak bardzo ta postać pasuje do stworzonych przez siebie dzieł... Piękne jak nimfy kobiety z rozwianym włosami, ubrane, jednak prawie nagie (efekt malowania najpierw nagiej modelki, a dopiero potem "ubieranie" jej pędzlem przez malarza),w zwiewnych kreacjach, ogromnych kapeluszach, z rozwianymi włosami, wśród secesyjnych ornamentów, kwietne i geometryczne mozaiki, japońskie motywy i pełne roślin pejzaże - dla mnie to świat prawdziwych cudów, mimo, że te kobiety to nieraz po prostu wiedeńskie kokoty, a niektóre rysunki zahaczają wręcz o pornografię (w przeciwieństwie jednak do niej - nie są ani wulgarne, ani odrażające, lecz piękne - kto ciekawy , niech szuka albumu w antykwariatach:)). Najbardziej znane jak "Pocałunek" , "Judytę", "Drzewo życia" czy "Spełnienie" chyba zna każdy - to najbardziej przecież kochane motywy twórców porcelany! Któż nie zachwyci się filiżankami czy cudownymi szklanymi wazonami i świecznikami które zdobią? Ale w albumie jest ich dużo więcej. Nie wszystkie tak cudowne , niektóre smutne czy nawet złowrogie. Ale nawet te przyciągają wzrok z siłą magnesu i sprawiają, że przybliżam książkę do oczu by widzieć lepiej...Jedynie pejzaże nie są w stanie ukazać tutaj swojego uroku - format książki, wielkość reprodukcji i ich ciemne barwy nie pozwalają dostrzec szczegółów i uchwycić ich piękna. Czas chyba pochodzić po wiedeńskich muzeach...

Gdy tak czytam o tych cudach, jakie są na świecie to aż mi przykro, że nie dam rady wszystkich zobaczyć! To tak, jak z książkami - też nie zdążę wszystkich przeczytać. W jednym i w drugim przypadku trzeba być po prostu wybrednym i sięgać tylko po konkretne, wymarzone pozycje :)

Jedyną rzeczą, do której mogłabym się w tej książce przyczepić, jest jej opis, po którym spodziewałam się raczej zbioru prostych notatek i listów Michaela, a nie jego wierszy czy opowiadań, jednak absolutnie nie jestem zawiedziona! Wszystkie dzieła zebrane w tej książce są bardzo mądre i osobiste, nawet w przetłumaczonej wersji w każdej stronie można odczuć ogromny wkład Michaela. Jego wiersze i opowiadania pokazują również, jak mądrym, inteligentnym i wyprzedzającym swoje czasy człowiekiem był!

Polecam zdecydowanie dla fanów Johnny'ego Deppa. Przy każdym zdjęciu mamy tu cytat, który pochodzi albo od niego, albo od osób, które z nim pracowały. Dzięki temu tworzy nam się pewien charakter jego postaci, możemy zajrzeć nieco za kulisy jego osoby. Album nie jest jakimś wybitnym dziełem sztuki, ale -jak mówiłam- dla fanów Deppa jest to dobrze gratka, którą przyjemnie mieć na półce

Sporo zdjęć i opisów oraz ciekawostek. Jak dla mnie interesująca, nikogo nieobrażająca i rzetelna. Posiada przejrzysty spis treści oraz mapki z zaznaczonymi punktami, w których są opisywane zabytki. Dobrze skonstruowana, z dobrymi opisami oraz nutką wiedzy historycznej. Świetna, poważna pozycja popularnonaukowa, która pomimo wydania 30 lat temu wciąż świetnie się broni.

Pomimo tego, że cała seria „Tak żyli ludzie” wydaje się być kierowana do czytelnika na poziomie szkoły podstawowej/gimnazjum, gdyż wiedza tam zawarta zdecydowanie nie sięga wyżej, to trzeba przyznać, że jak na lekturę uzupełniającą z historii spełnia swą rolę świetnie. Na dobrą sprawę ilość kolorowych ilustracji dorównuje objętości zajmowanej przez tekst, dzięki czemu nie jest to tylko „sucha” książka, a bardziej coś na kształt albumu wypełnionego ciekawostkami. Oczywiście można jej wiele zarzucić: pewna wybiórczość w podawanej wiedzy (zapewne z racji ograniczonego miejsca),nieco naiwne potraktowanie niektórych tematów, miejscami ubogie podpisy pod obrazkami czy delikatna niezgodność z realiami (dotyczy tylko niektórych drobiazgów),to jednak czyta się ją szybko, przyjemnie i co ważniejsze – w razie potrzeby można łatwo odszukać wybrany fragment. Mamy tutaj właściwie przekrój przez całe życie typowego Rzymianina: skąd się wzięło Imperium Romanum i czemu zawdzięcza swoją ponadczasową chwałę, opis życia codziennego, sposobu zarobkowania, charakterystykę nauki i edukacji, posiłki i kuchnię, zabawy i igrzyska, budowle i konstrukcje użyteczności publicznej, politykę i sposób handlowania oraz metody lokowania nowych miast. Wszystko opisana w encyklopedycznym skrócie, czyli treściwie acz niewyczerpująco. Jako ciekawostkę na końcu dodaną podrozdział poświęcony typom sandałów, fryzur bogatych rzymianek oraz sposobowi zakładania i wiązania tuniki. Bardzo interesująco wypadają dodatki o zwierzętach domowych, wróżbach i przesądach, gołębiach oraz fragmenty listów np. Kasjusza, Lucjusza, Donatusa czy Julii. Pomimo niedociągnięć „W cesarstwie rzymskim” wydaje się spełniać swoją rolę, a mianowicie w przystępny i atrakcyjny sposób potrafi zainteresować opisywaną epoką, przez co zgrabnie wprowadza w klimat starożytności i zachęca do sięgnięcia po literaturę bardziej fachową – już na poziomie akademickim.