Heath Ledger. Osobisty album Heatha Ledgera

Bardzo ciekawa pozycja! Album - tak należy ją traktować - część graficzna odgrywa tu ogromną rolę! Piękne, ciekawe zdjęcia! Oczywiście w tekst również możemy się zagłębić i przeczytać ciekawe fakty z życia gwiazd rocka and rolla. Nie ma tu raczej informacji, których nie znajdziemy nigdzie indziej, ale zebranie faktów w jednej książce pokazuje, jak wiele wspaniałych muzyków opuściło świat przedwcześnie. Smutne, że za większością śmierci stoją alkohol i narkotyki... Warto przeczytać lub chociaż przejrzeć, zobaczyć nazwiska...

Jedyną rzeczą, do której mogłabym się w tej książce przyczepić, jest jej opis, po którym spodziewałam się raczej zbioru prostych notatek i listów Michaela, a nie jego wierszy czy opowiadań, jednak absolutnie nie jestem zawiedziona! Wszystkie dzieła zebrane w tej książce są bardzo mądre i osobiste, nawet w przetłumaczonej wersji w każdej stronie można odczuć ogromny wkład Michaela. Jego wiersze i opowiadania pokazują również, jak mądrym, inteligentnym i wyprzedzającym swoje czasy człowiekiem był!

Uwielbiam tę książkę. To wyjątkowa pamiątka po wizycie MJ w Polsce w 1997 roku. Zdjęcia Czesława Czaplińskiego są zachwycające i doskonale oddają atmosferę tamtych chwil. Całość przypomina, jak niezwykłym człowiekiem był Michael, a także pomaga zrozumieć, dlaczego tak bardzo pokochał nasz piękny kraj.

Jestem ogromną fanką Linkin Park. Kocham ich muzykę od jakiś kilkunastu lat, praktycznie od 13. roku życia. Ten wstęp powinien tłumaczyć wszystko. Doskonale wiem, że ta książka to typowa laurka dla danego zespołu, ale nie przeszkadza mi to. Tak samo jak fakt, że wszystko opisane jest skrótowo, jak artykuł w gazecie, za to jak dobrze mi się to czytało, i oglądało fotografie z członkami ukochanego zespołu. Miło jest poczytać o ludziach z pasją do tego, co robią, i którzy dali milionom słuchaczom genialne i autentyczne piosenki. I którzy nie bali się łączyć różnych gatunków muzycznych, mimo czasem ogromnego hejtu ze strony ludzi, którzy woleli ich "starszą" wersję. To, co było dla mnie dziwnych uczuciem przy lekturze, to tekst z pierwszych stron, że Chesterowi daleko do wszystkich tych genialnych wykonawców, którzy w młodym wieku oddają się używkom i popełniają samobójstwa. Musiały minąć trzy lata od publikacji "Wszystko jest hybrydą", żeby zaprzeczyć tym słowom, niestety... Bo tak naprawdę dla mnie, jako fance, śmierć Chestera zakończyła pewien etap w życiu, i miałam wrażenie, że coś we mnie umarło. Brzmi górnolotne, wiem, ale żaden wokalista nie był dla mnie tak ważny jak Chester. Śpiewał jak anioł, darł się jak diabeł, jedyny w swoim rodzaju, świetny wokalista, który na żywo śpiewał lepiej niż w wersji studyjnej. Oby tam gdzieś na górze szalał z innymi świetnymi muzykami... Nie będę obiektywna w ocenie, ale co poradzę, że mowa w książce o ulubionym zespole? Linkin Park był, jest i będzie kultowy. Mówię to ja, skromna fanka, która w aucie ma genialną płytę "Meteora", i słucha ją bardzo często, i zawsze ma ciarki .

Polecam zdecydowanie dla fanów Johnny'ego Deppa. Przy każdym zdjęciu mamy tu cytat, który pochodzi albo od niego, albo od osób, które z nim pracowały. Dzięki temu tworzy nam się pewien charakter jego postaci, możemy zajrzeć nieco za kulisy jego osoby. Album nie jest jakimś wybitnym dziełem sztuki, ale -jak mówiłam- dla fanów Deppa jest to dobrze gratka, którą przyjemnie mieć na półce

Obecnie inaczej patrzy się na biografię muzyka stanowiącego podporę Depeche Mode, z perspektywy grupy zredukowanej do duetu. Ze zdjęć umieszczonych w książeczce do płyty „Memento Mori” spoglądają poważne, nieco postarzałe twarze, w niczym nie przypominające uśmiechniętych chłopaków z początków istnienia synthpopowej grupy. A jednak istnieją… choć szczerze powiedziawszy po płycie „Ultra” nie nagrali płyty w pełni doskonałej. Nigdy nie zaliczałem się do fanatycznych wielbicieli tego zespołu, nie śledziłem ich losów, choć doceniam przynajmniej cztery krążki z ich dorobku. Może dlatego z pewnym zdziwieniem odebrałem informację, że to Martin Gore był głównym filarem Depeche Mode, choć na scenie zwykle występował w cieniu głównego wokalisty. Skryty, małomówny, a jednak to jego kompozycje i teksty zdominowały właściwie każdy album studyjny. Po prostu osobowość. Książka ma charakter popularyzatorski, mimo to dość ciekawie pokazuje rozwój zespołu z perspektywy momentami dość ekscentrycznego w ubiorze i zachowaniu Martina. I co najważniejsze ukazuje nie tylko sferę muzyczną, ale sporo miejsca poświęcono na sferę prywatną artysty – choć w tym aspekcie najczęściej autorzy bazują na wywiadach i doniesieniach prasowych. Ocena albumów raczej wyrywkowa momentami dyskusyjna, ale każdy ma prawo do własnych ocen; miło że na końcu umieszczono dyskografię (doprowadzoną do roku 2010). Czyta się zupełnie przyzwoicie, pomimo kilku przypadków niezbyt zręcznego tłumaczenia.

Nirvana była zjawiskiem pokoleniowym. Zespołem, który pojawił się znikąd i szturmem wziął listy przebojów. Na początku lat 90. niemal wszyscy słuchali jego przebojów, a każdy domorosły gitarzysta potrafił zagrać co najmniej kilka piosenek. Legendę kapeli utrwaliła samobójcza śmierć zmagającego się z własnymi demonami wokalisty. Komiks Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach opowiada jego historię. I zaczyna od dzieciństwa. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach pokazuje nam chłopaka pochodzącego z rozbitej rodziny, mającego problemy z odnalezieniem się w szkole. Trochę odludka. Często uciekającego w marzenia, w muzykę. Z czasem znajduje ludzi, którzy podzielają jego pasję, i zaczyna z nimi grać. Siłą rzeczy jest to więc portret uproszczony. Cobain przedstawiony jest jako zdolny chłopak, który za sprawą niełatwego dzieciństwa ma coś do powiedzenia innym młodym ludziom. Bez wątpienia Kurt Cobain potrafił wykorzystać swój talent. Przekuć go w przeboje. Nie umiał jednak zapanować nad swoimi wadami, zwłaszcza pociągiem do używek. Kto wie, może zagłuszał nimi owe demony, a może je przywoływał. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach opisuje jego drogę na szczyt i upadek, kolejne odwyki, kolejne zmagania z uzależnieniami. Przedstawia też związek z Courtney Love, tu sportretowaną raczej pozytywnie. Atutem Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach są fajne ilustracje Flameboya o szalonej kolorystyce, przypominające czytelnikowi o muzycznych inspiracjach wokalisty, kapelach takich jak Mudhoney czy The Pixies. Fani pewnie będą narzekać, że to wszystko jest nieco powierzchowne, że historia była dużo bardziej złożona. To prawda, ale zwyczajnie zabrakło na nią miejsca. To komiks, a komiks siłą rzeczy posługuje się pewnymi uproszczeniami. Trzeba z tym żyć! Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Autor trochę nie przemyślał koncepcji i celu, do którego zmierza pisząc biografię Dave'a Gahana oraz powyższą książkę. Obie te publikację prawie się od siebie nie różnią, jako że książka na temat Gahana stanowi raczej podsumowanie dokonań zespołu jako całości, a nie analizę twórczości i życiorys samego wokalisty. Wydawanie dwóch niemalże identycznych książek pod dwoma różnymi tytułami jest dość bezsensowne i być może jest spowodowane chęcią realizacji celów merkantylnych jak najniższym kosztem pracy własnej. "Depeche Mode: wczesne lata" sama w sobie jest niezła i całkiem zgrabnie napisana, lecz w kontekście innej publikacji o odmiennym tytule, a prawie takiej samej treści, trochę traci tym bardziej, że została wydana później niż biografia Gahana.

Książkę czytałam chyba z rock,hehehe, Dlaczego? Otóż, wracałam do niej co jakoś czas, zeby posłuchać kilku utworów i odłożyć. Nie da się czytać o historii danej piosenki i jej nie usłyszeć raz lub wiecej, nie przeanalizowac. Niektóre, nieznane mi utwory bardzo mi sie spodobały a dzieki nim odkryłam inne piosenki autorów o których wcześniej nie slyszalam, lub poznałam nazwiska autorów i tytułów piosenek uslyszanych tylko przelotnie w radiu. Rock to moja ulubiona muzyka a ta książka kreauje jej obraz na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Polecam.

Mniej szczegółowa od poprzedniej biografii, którą czytałam ale przynajmniej nie zaczyna się od biografii jej rodziców, dziadków oraz wielu nieistotnych osób, skupia się wyłącznie na Angelinie. Pod koniec książki jest jednak jedna sytuacja, której nie rozumiem - jeśli chodzi o śmierć jej matki. W poprzedniej biografii dowiedziałam się, że Angelina przybyła do szpitala za późno, jak jej matka już nie żyła. Wg tej książki przybyła na czas i usłyszała od matki radę o poślubieniu Brada. No i o co chodzi? Zastanawiające jak mocno różni się jeden wątek w obu tomach, skąd te informacje były wzięte? Odnoszę wrażenie, że mamy tutaj wszystko mocno spłycone, te jej relacje z ojcem też nie zostały wystarczająco opisane, w porównaniu do drugiej biografii. Aczkolwiek sama książka jest ciekawa i wciągająca. Angelina to bardzo szczera osoba, nie zataja informacji o sobie i swoim życiu, co jest bardzo niepopularne wśród gwiazd Hollywood. Bardzo inspirująca mądra kobieta.

Książka autorstwa Kevina J. Foxa pt” Michael Jackson. Życie i śmierć króla popu” to opowieść o życiu artysty, który do końca nie był zrozumiany. Muzyka Michaela była wyrazista, charakterystyczna dla niego samego. Taniec odkrywał w nim miłość jaką posiadał dla swojego stylu stanowiącym dodatek do całości w dziedzinie muzyki. Miał pecha w miłości, ale muzyka zawsze mu towarzyszyła. Przykład. zbyt wczesne dzieciństwo poświęcone muzyce, a zaniedbał szkołę. Fani kochali go, nie zawiedli w trudnych momentach, które miał i borykał z nimi się przez całe życie. Był człowiekiem, który kochał, chciał być kochanym, ale przegrał walkę ze zdrowiem. Jedynie szkoda mi jest Michaela jako osoby, gdyż mógł zrobić wiele i zrealizować swoje muzyczne marzenia. Prawdziwe w Michaelu to był przekaz jego słów, który się zazwyczaj sprawdzał. Wspaniały muzyk, tancerz na zawsze pozostaniesz artystą moich nastoletnich lat. Miałam okazję oglądać film koncertowy z udziałem Michaela Jacksona dzięki wygranemu konkursowi radiowemu. Wrażenia po obejrzeniu filmu miały dla mnie szczególną muzyczną więź. Atmosfera w trakcie oglądania filmu była godna poszanowania krakowskiej kultury wśród publiczności. Odkryłam ,że tak nie wiele wiemy o gwiazdach, które świecą najjaśniej. Taką właśnie osobowością był Michael. „You Are Not Alone” – nigdy nie pozostańmy sami taka jest myśl piosenki i życie takie Michaela takie było. O tym wie On sam. Piękna opracowana biografia o muzyku, artyście, którą trzeba poznać, przeczytać.

Nie pamiętam dokładnej daty zakupu tej książki. To był impuls, chciałam mieć coś, co będzie związane z moim idolem. Tak. Również pokochałam One Direction. Jednak nie zaliczam się do Directionerek. Szanuję chłopaków za ich miłość do muzyki, za teksty, które tworzą oraz pozytywną energię, którą zarażają wszystkich wokół. Na pewno każdy z Was słyszał o One Direction, przynajmniej raz w życiu całkowicie przypadkiem usłyszał jakąś piosenkę spośród czterech albumów. Ich muzykę pokochały miliony, jednak wiele osób też ich znienawidziło. Książka o Niallu Horanie jest nieautoryzowaną biografią stworzoną przez Danny'ego White'a. White jest znanym pisarzem i autorem licznych publikacji, najchętniej pisze o gwiazdach show-biznesu. Młody Irlandczyk skradł serce niejednej dziewczynie. Biografia jest podzielona na dziewięć rozdziałów, są to m.in. "Początek", "Droga ku sławie", "This is us" oraz obszerne artykuły o udziale w X-Factorze. Nie jestem fanką biografii osób, które ciągle się rozwijają. Myślę, że coś takiego można tworzyć już po zakończeniu kariery. O One Direction powstało wiele takich książek, jednak tylko niektóre nadają się do przeczytania. Akurat tę czytało mi się bardzo przyjemnie. Znajdziemy w niej dużo zdjęć w wysokiej jakości, tekst nie zlewa się przez dobry dobór czcionki, a całość jest opatrzona ładną okładką. Do biografii został również dołączony plakat. Sama treść nie odrzuca. W książce znajdziemy wiele faktów z życia Nialla, o których nie mówi się na co dzień. Możemy poznać jego historię od samego początku, zobaczyć, jak wszystko wyglądało w X-Factorze. Co może irytować? Ciągłe zwroty "zespół Nialla", czy kilka wpadek dotyczących kariery chłopaka oraz co jakiś czas jakaś literówka w imieniu, czy nazwisku jakiejś gwiazdy związanej z zespołem. Całość stanowi na pewno niezwykłą gratkę dla każdego Directionera. Książka była reklamowana jako "Fascynujący portret uwielbiającego zabawę i dobre jedzenie idola nastolatek". Czy fascynujący? Wątpliwe. Jednak wielu fanów chętnie przeczyta tę biografię młodego Irlandczyka. Chciałabym też w przyszłości przeczytać biografię Harry'ego Styles'a, również z tego wydawnictwa. *** 97books.blogspot.com/

Spodziewałam się więcej faktów i ciekawostek o chłopakach, szczególnie na temat procesu powstawania płyty Take Me Home, a także ich pierwszego krążka, dlatego podobała mi się mniej niż bogatsza w gratki dla fanów "Siła marzeń". Całość ratują zdjęcia i ciekawe wydanie. Dla fanów godna polecenia pozycja, chociaż bardziej wymagające osoby może odrobinę zawieść.

Najlepszy czas dla thrash metalu to lata 81-90. Autor książki oczywiście skupił się na Metallice - symbolu tego gatunku muzycznego (dla niektórych :P). Niestety każdy rozdział wygląda tak samo - nagrywamy płytę, ruszamy w trasę (wypisana główna setlista), opinie prasy, opis poszczególnych utworów i następny rozdział. Jest wiele książek o Metallice - ta nie jest najgorsza, ale do najlepszych również się nie zalicza.

Nie spodziewałam się po tej książce niczego szczególnego . Zwięzły zarys biograficzny jest jednak okraszony ciekawymi zdjęciami aktorki. Nie sposób przejść obojętnie fanom aktorki obok tej pozycji, jednak jeśli chodzi o treść bardziej nadaje się dla osób które o Audrey nic nie wiedzą:). Co do stylu to też można mieć wiele ale;) Książka ukazuje jedynie najważniejsze fakty z życia prywatnego i zawodowego aktorki. Nie jest to jednak zła pozycja

Znawcą poezji nie jestem, i gdyby nie moja tendencja do kupowania książek ulubionych wykonawców, nigdy bym jej nie wzięła. Słuchając tylko samego Rammsteina można się zdziwić wyobraźnią Lindemanna, ale słuchając jego solowych piosenek jest się już zapoznanym w jego specyficznym sposobu myślenia, całość dopełniają dosyć erotyczne rysunki. Co do samych wierszy, bardzo dobrze, że są po jednej stronie oryginalne, po drugiej przetłumaczone, gdyż nie zawsze da się zachować oryginalnego tłumaczenia, zachowując rymy, przez co niektóre nie wyglądają jak wiersze. Z kilku znalazłam nawiązania do piosenek, wiele mi się podobało, niektóre nie rozumiałam, ale ogólnie nie żałuję, że mam tą książkę w biblioteczce

W ramach poszerzenia horyzontów muzycznych sięgnąłem po książkę poświęconą dziejom grupy „Green Day”. Przyznam, że jest to jeden z tych zespołów, które zapamiętałem głównie z jednego utworu: oczywiście „Boulevard of Broken Dreams”. W zasadzie podobna sytuacja jak z Offspring („Why Don’t You Get A Job ?”), Placebo („Every You Every Me”) czy Muse („Supermassive Black Hole”) – niby znam ze słyszenia, ale do bliższego poznania jakoś nie ciągnie. Ale skoro wszyscy chwalą, może warto przeczytać ? Niniejsza monografia stanowi wycinek z kariery zespołu, jej pierwotne wydanie kończy się na etapie płyty „American Idiot”, bodaj szczytowemu osiągnięciu w dyskografii Green Day. I jak to zwykle bywa w takich opracowaniach pojawiają się dwa mankamenty: o ile początki grupy są opisywane z werystyczną dokładnością, to w miarę wydawania kolejnych albumów, historia staje się coraz bardziej skrótowa i pospieszna. W przypadku Green Day szczegółowość opisów spada po mniej więcej 1995 roku. Drugi mankament: otrzymujemy bardzo wiele informacji pobocznych, dotyczących amerykańskiego ruchu muzycznego, przede wszystkim z lat 80-tych ubiegłego stulecia. Samo w sobie nie jest to może wada, sam przeczytałem te fragmenty z zaciekawieniem, poznając trochę bliżej zespoły takie jak Operation Ivy, NOFX czy Bad Religion. Tym niemniej tracimy z oczu główny cel książki, która miała się skupić na losach tercetu Armstrong – Dirnt – Tre Cool. Edytorsko jest solidnie i ładnie, bardzo lubię rodzaj gładkiego papieru używanego przez wydawnictwo Anakonda. Na uwagę zasługuje szczegółowy załącznik poświęcony dyskografii zespołu, natomiast zdecydowanie zbyt mało dodano fotografii. W sumie mogło być lepiej, ale grzechem byłoby narzekać.

Biografię (niestety) byłego gitarzysty Guns N’ Roses kupiłem właśnie ze względu na ten zespół. Solowe dokonania Slasha znam mniej niż powierzchownie. Stąd też było ryzyko, że książka zainteresuje mnie tylko w połowie. Inne ryzyko związane z czytaniem było takie, że Slash to nie jest gwiazdą rocka podobną do tych, o których książki są najbardziej interesujące (w kategoriach rozrywki), ponieważ Slash nigdy nie był postacią kontrowersyjną, taką o wybrykach której można było czytać w brukowcach. „Przez większość czasu milczał, niewiele o sobie mówił. A potem uderzał w struny i objawiał całą swoją duszę i serce” (Axl Rose o Slashu) W takim wypadku pozostaje autorowi skupić się na muzyce, a o tej w sposób ciekawy napisać wcale nie jest łatwo. Tym trudniej opisać muzykę osobom, które jej jeszcze nie słyszały. O ile w przypadku albumów, koncertów, teledysków i poszczególnych utworów Guns N’ Roses rozumiałem, co autor miał na myśli – na przykład pisząc o zbyt doszlifowanym i przekombinowanym „Use Your Illusion” – tak nie miałem pojęcia o późniejszych kawałkach, które Slash napisał po odejściu z zespołu Axla. Jeśli ktoś wielbi utwory ze schyłkowego okresu zespołu (późniejszego składu w ogóle nie uznaję za Guns N’ Roses), będzie się musiał zmierzyć z krytyką wielu utworów, które Slash oraz nawet sam autor książki Paul Stenning uznają za zbyt zmiksowane. Slash w wielu momentach książki mówi krytycznie o rzeczach, które nagrali razem z Guns N’ Roses, a które po doszlifowaniu ich przez Axla straciły na zawsze swój pierwotny rockandrollowy charakter. Przez większość książki czuć wyraźnie, że Slash to muzyk z krwi i kości, a nie celebryta albo marketingowiec. Ten człowiek od samego początku miał w dupie elementy promocyjne. Dla niego zawsze liczyła się tylko muzyka i występy na żywo. Biorąc pod uwagę jego charakter i oczekiwania w stosunku do wspólnego dzieła, jakim był zespół Guns N’ Roses, to i tak cud, że wytrzymał tak wiele lat przy bardzo antypatycznym kolesiu jakim jest Axl Rose. Axl jako artysta zmarnował wiele lat na tworzeniu zapowiadanego albumu widmo „Chinese Democracy”, podczas kiedy Slash po prostu realizował się jako muzyk. Nieważne czy jego projekty solowe miały odnieść komercyjny sukces. Slash to nie jest muzyk, który mógłby czekać latami, aż lider zespołu łaskawie oceni, kiedy i czy w ogóle jego wymarzony materiał może w końcu ujrzeć światło dzienne, a w tym czasie odcinać kupony od popularności. Slash uwielbiał koncertować i to zawsze był dla niego główny cel. Cała ta praca w studio nagraniowym, a tym bardziej kręcenie teledysków, udzielanie wywiadów itp. były tylko mniejszym złem. Osobiście jako fan kalifornijskiego Mötley Crüe miałem cichą nadzieję na nieco więcej historii związanych z relacjami obu zespołów, jako że w swoim czasie było głośno o konkurencji między tymi dwoma obozami. Koniec końców nie ma tego w książce wiele, podobnie jak niewiele jest informacji na temat sceny rocka, metalu i sytuacji na rynku muzycznym lat 80-tych i 90-tych. Uznając obiektywnie, że jeśli miała to być książka o Slashu, to i tak o Guns N’ Roses i rzeczach nie do końca związanych ze Slashem, jest tu sporo. Jestem przekonany, że tak jak autor skrócił opis solowej kariery Slasha, tak i czytelników mniej będzie obchodził ten okres jego twórczości, aniżeli wszystko związane z okresem przed i w czasie kariery z Guns N’ Roses. Wychodzę z założenia, że Paul Stenning wiedział najlepiej, o czym pisać więcej, a o czym mniej, żeby z tak tajemniczej i raczej introwertycznej postaci jak Slash wyciągnąć jak najwięcej ciekawych życiowych anegdot. Czy warto o nich przeczytać, to już zależy od tego, jaki jest nasz stosunek do Slasha albo chociaż Guns N’ Roses – bo nie oszukujmy się, takich czytelników jak ja, którzy sięgną po tę książkę jedynie ze względu na jeden z największych zespołów rockandrollowych w historii będzie więcej, niż fanów samego Slasha.

Bon Jovi, to jeden z tych zespołów, które uwielbiam od dziecka. Tak, miałam niecałe dziewięć lat, zobaczyłam teledyski do takich piosenek jak "Always" i przepadałam. Jak to się mówi - pierwsza muzyczna miłość 💜. Później się zaczęło zbieranie plakatów, płyt, bycie "na bieżąco" z kolejnymi nagraniami. Dlatego też, gdy zobaczyłam na Vinted tę książkę, to postanowiłam ją kupić. Co tutaj mamy? Przede wszystkim przepięknie wydany album ze zdjęciami muzyków, w większość niepublikowanymi wcześniej. To jak najbardziej na plus. Forma wywiadu jest bardzo przyjemna w czytaniu. Dowiadujemy się z niego głównie na temat więzi łączących poszczególnych członków zespołu, którzy są dla siebie jak rodzina. Dużo miejsca poświęcono podejściu do pracy, do twórczości i życia. I to jak najbardziej na plus. Zabrakło mi tu jednak smaczków, rzeczy nieoczywistych. Z jednej strony rozumiem takie podejście, każdy z nich chce mieć swoją prywatność, z drugiej - no właśnie - bycie gwiazdą światowego formatu to poniekąd bycie "na świeczniku" i w centrum uwagi. Rzecz wspaniała dla fanów, polecam uwadze!

Książka całkiem w porządku jako album z Marilyn. Wśród ponad 250 zdjęć znajdziemy parę naprawdę ciekawych, rzadko publikowanych zdjęć z aktorką. Pozycja jest ładnie wydana, posiada złotą wklejkę, a fotografiom towarzyszy brązowe tło. Niestety, na dość spory minus zaliczam powielanie mitów oraz całkowity brak źródeł. Przydałaby się też z grubsza jakaś chronologia. Myślę jednak, że dla fana Marilyn to wciąż kusząca propozycja :)