Moje lata 90

7/10 Skąd wzięła się bardzo krzywdząca i fałszywa opinia, że francuskie samochody są najgorsze, a niemieckie najlepsze? Zwłaszcza - jak wykazuje autor - rzeczywistość ma się wielokrotnie zgoła inaczej. Czy warto wymieniać hamulce na wentylowane? Jak działa silnik? Na co zwrócić uwagę przy kupnie auta (także nowego) oraz podczas oddawania samochodu do warsztatu? I dlaczego coraz mniej opłaca się kupować nowe samochody? To tylko kilka pytań, na które odpowiedź można znaleźć w tej książce. Warto jednak podkreślić, że jest to pozycja raczej dla osób, które nie mają albo mają znikome pojęcie o motoryzacji. Niemniej dzięki swobodnemu językowi i naprawdę dużej wiedzy, którą autor potrafi przekazać, także osoby, które znają się na motoryzacji, spokojnie mogą siegnąć po tę lekturę.

Kanon polskiej muzyki rozrywkowej – wciąż, mimo przekonujących dowodów dostarczonych przez autorów, mam wątpliwości, czy autorów niektórych z umieszczonych tu utworów zaliczyć w poczet twórców, współtwórców bądź dzierżących kaganek tudzież niosących pochodnię rockandrollowców – , który pozostawał dotąd nieopisany tak pieczołowicie, tak dokładnie i z tak wielowarstwowym researchem, jakiego dokonali Jan Skaradziński i Konrad Wojciechowski. Książka ta to w istocie biblia dla każdego wielbiciela muzyki, a jej lektura to nie tylko nostalgiczna podróż pełna zaskakującego odkrywania nowych znaczeń i kontekstów ukochanych oraz kultowych klasyków polskiej muzyki popularnej, ale też droga do eksploracji dokonań artystów, których gwiazda rozbłysła na tyle krótko, że dziś niewielu o nich pamięta a przy ich poznawaniu teraz niejednokrotnie można zastygnąć w zachwycie albo porwać się bardziej intensywnym emocjom. U mnie było tak w przypadku między innymi Klanu i ich "Automatów" oraz "Z brzytwą na poziomki" (opad szczeny i refren chodzący za mną przez tydzień), SBB i "Walkin' Around the Stormy Bay" czy "Memento z banalnym tryptykiem", a także "Tajemniczego świata Mariana" Krzaka, "A na plaży... (Anna)" Rendez-Vous, albo "Piłem z diabłem bruderszaft" Mecha. Celowo nie wspominam o tym, że dowiecie się tu wszystkiego – albo prawie wszystkiego - lub więcej, niż chcielibyście wiedzieć o bangerach Lady Panka, Perfectu, Dżemu, Lombardu, Republiki, Dezertera, Pidżamy Porno, Maanamu, Budki Suflera (z tych, które teraz pamiętam), bo to oczywista oczywistość. Prawdziwą i najważniejszą wartością tej książki jest to, że odkrywa te pokłady autentycznych skarbów polskiej muzyki, które pokryła ciężka warstwa patyny, a których wartość i wkład w rozwój polskiego rocka – choćby rock ten dzielił kilka zbiorów wspólnych z szerokim spektrum innych gatunków – jawią się jako niepodważalne. A my, wielbiciele muzyki, nigdy dotąd nie byliśmy w tak komfortowej sytuacji, że praktycznie każdego utworu i jego kolejnych iteracji możemy doraźnie w trakcie jego "rozszyfrowywania" i interpretacji posłuchać. Co dodatkowo ułatwiają autorzy, nakierowując na wszelkie wykonania i covery – oficjalne i mniej oficjalne – które pojawiły się od ukazania się pierwotnej wersji danego utworu. Tak też polecam doświadczać tej książki, zwłaszcza że usłużni dodali na Spotify listę kompletującą wszystkie omawiane kawałki. Polecam!

Książka Shaughnessy’ego Bishop-Stalla „Kac. Opowieść o poszukiwaniu ratunku” to pozycja, która na pierwszy rzut oka obiecuje czytelnikowi zbawienie w formie ostatecznego lekarstwa na ból głowy po srogiej nocy. Jednak w rzeczywistości jest to chaotyczna, mroczna i momentami wręcz niepokojąca podróż przez historię, naukę i – przede wszystkim – dno butelki. Anatomia autodestrukcji Bishop-Stall nie jest typowym badaczem, który obserwuje temat z dystansem w białym fartuchu. To raczej gonzo-dziennikarz w starym stylu, który postanawia uczynić z własnego organizmu laboratorium. Autor podróżuje po świecie, testując najbardziej absurdalne i niebezpieczne metody radzenia sobie z katzenjammerem: od starożytnych mikstur, przez dożylne wlewy witaminowe, aż po skoki na bungee (co brzmi jak recepta na natychmiastową śmierć). Problem polega na tym, że autor rzadko kiedy wie, kiedy przestać. Jako czytelnicy stajemy się świadkami nie tyle „poszukiwania ratunku”, co powolnego rozpadu człowieka. Bishop-Stall opisuje swoje stany upojenia i późniejszej agonii z taką drobiazgowością, że lektura wywołuje u nas niemal fizyczny dyskomfort. Gdzie podziała się nauka? Choć książka jest promowana jako kompendium wiedzy o kacu, aspekt naukowy bywa traktowany po macoszemu. Owszem, dowiadujemy się o aldehydzie octowym i roli elektrolitów, ale te fakty są często przytłaczane przez egocentryczne anegdoty autora. Bishop-Stall ma tendencję do odpływania w dygresje, które bywają nużące. Zamiast rzetelnej analizy medycznej, częściej otrzymujemy pseudo-filozoficzne rozważania o naturze cierpienia. Można odnieść wrażenie, że autor próbuje nobilitować pijaństwo, ubierając je w szaty wielkiej literatury. Tymczasem opis kolejnej nocy spędzonej w barze, po której następuje poranek pełen mdłości, po pewnym czasie przestaje być fascynujący, a zaczyna być po prostu smutny. Krytyka: Między pasją a patologią Głównym zarzutem wobec „Kaca” jest brak krytycznego spojrzenia autora na własne uzależnienie. Bishop-Stall balansuje na krawędzi gloryfikacji alkoholizmu. Choć nie ukrywa on bólu, jaki towarzyszy piciu, rzadko kiedy zadaje sobie pytanie o przyczynę swojego stanu, skupiając się obsesyjnie na skutkach. Dodatkowo, struktura książki jest mocno rwana. Autor skacze od historii starożytnego Rzymu do współczesnego Las Vegas, co sprawia, że narracja traci tempo. Czytelnik, który liczył na klarowny poradnik, poczuje się oszukany; czytelnik szukający głębokiego reportażu – może poczuć przesyt „ja” autora. Werdykt „Kac” to książka błyskotliwie napisana, pełna ciętego humoru i erudycyjnych odniesień, ale jednocześnie głęboko wadliwa. To zapis obsesji, która momentami wydaje się ważniejsza niż samo zdrowie czy rzetelność dziennikarska. Jeśli szukasz naukowego wyjaśnienia, dlaczego po winie boli cię głowa, lepiej sięgnij po artykuł medyczny. Jeśli jednak chcesz przeczytać o człowieku, który postanowił stać się męczennikiem za sprawę „wyleczenia” ludzkości z kaca, Bishop-Stall dostarczy Ci aż nadto wrażeń. To lektura fascynująca, ale pozostawiająca po sobie – nomen omen – moralnego kaca.

29/2026 (audiobook 26/2026) „Dziwny jest ten świat, jak śpiewał Czesław Miłosz” – pierwszy lepszy klasyk komentatorski daje pojęcie o zawartości tej książki. Mój kolega ze studiów na polonistyce pisał u profesora Miodka pracę magisterską na temat języka sprawozdawców sportowych. Nie pomnę już, czy koniec końców ją napisał i obronił, ale kiedy odwiedzałem go w redakcji sportowej Polskiego Radia Wrocław, gdzie pracował na co dzień, miałem okazję poczytać (czy wysłuchać) zebrane przezeń materiały. I była to wyśmienita zabawa. Niniejsza książka stanowi oczywiście kompilację słynnych, znanych i mniej znanych wpadek kilku pokoleń komentatorów wszelakich sportowych dyscyplin, opatrzona autorskimi adnotacjami. Ma to swój wymiar sentymentalny, bo wiele z nich miałem okazję usłyszeć na żywo w momencie ich zaistnienia. Jako kibic wychowany na Szpakowskim, Szaranowiczu i Zimochu należę do generacji, która miała okazję słuchać chyba największych mocarzy w tym zawodzie. Głos i legendarne wpadki Szpaka to dla mnie całe kibicowskie życie. Całkiem miło więc jest powspominać historyczne mecze z dzieciństwa czy młodości. Kiedy słucham wielu dzisiejszych sprawozdawców – nierzadko trafia mnie jasny szlag, gdy słyszę np. o „defenZywie” czy „ofenZywie” lub o „mega utalentowanym napastniku”. Bo należy odróżniać wpadki pod wpływem emocji od zwyczajnego językowego niechlujstwa. Lektor: AI, niestety. Czy AI zastąpi także komentatorów sportowych?

Po kilku miesiącach posuchy nareszcie mogłem przeczytać solidny, interesujący i dobrze wyważony numer tego czasopisma. Winny jest oczywiście Andrzej Sapkowski i jego wiedźmin. Z okazji udostępnienia pierwszego sezonu netflixowej wersji tej opowieści redakcja „NF” umieściła tym razem całą gamę wywiadów i artykułów związanych z najsłynniejszym polskim superbohaterem. Mi w to graj, nie ukrywam. Ale nie wolno zapominać o opowiadaniach tego numeru. Zebrano tutaj sporo znaczących i dobrze znanych nazwisk (Kołodziejczak, Novik, Hutchinson czy Valente), ale dodano również kilku mniej znanych autorów (Suwalski, Smyk i Tichij). Wybrane teksty uważam za przynajmniej poprawne. Niektóre są zabawne, niektóre, o klasycznym wręcz wydźwięku, korzystają ze sztafarzu jak w złotym wieku SF. Dwa przypominają o tym, że polityka i jej aktualne problemy zawsze były brane na warsztat przez fantastów. Dobra mieszanka, dla każdego coś dobrego. Odstaje niestety (nie pierwszy to raz) komiks, który został zdeklasowany pełnym humoru cartoonem na sąsiedniej stronie.

Album Philips Wilkinsona to podróż przez kilka kontynentów i kilkaset lat, przez dziesiątki rysunków, obrazów i szkiców. A przede wszystkim – przez kilkadziesiąt wielkich umysłów. Umysłów, które wyprzedzały swoje epoki, szły na przekór panującym przekonaniom, wymyślały wszystko na nowo. Autor rozpoczyna swoją opowieść w 820 roku. Mniej więcej wtedy powstał stworzony na pergaminie projekt opactwa idealnego – opactwa, które nigdy nie powstało. Podobny los spotkał wszystkie inne wizje, które narodziły się w późniejszych latach, a które Wilkinson skompletował w tym zbiorze. 250 stron, XII wieków odważnych wizji, które nigdy nie zostały zrealizowane. Z różnych powodów: niektóre były zbyt śmiałe i utopijne, innym na drodze stanęła prozaiczna przeszkoda – pieniądze. Jeszcze inne zostały odrzucone w konkursach. Na kartach tej książki pojawiają się nazwiska, które zna każdy, kto choćby w małym stopniu interesuje się architekturą: Le Corbusier, Walter Gropius, Rem Koolhaas, ale i postacie mniej znane. Podobnie wśród projektów znajdziemy znany Panoptykon, ale i niesamowite mieszkania na mostach. Oryginalne, fascynujące, lecz całkiem realne Mauzoleum Isaaca Newtona w kstałcie ogromnej kopuły, ale również niesamowite, futurystyczne Kroczące Miasto Rona Herrona. Renesansowe Dwupoziomowe Miasto Leonarda da Vinci oraz zaprojektowany parę lat temu Hipergmach Koolhaasa. Projekty całkiem realistyczne, tak jak dwa warianty Tribune Tower, jak i rewolucyjna kopuła nad Manhattanem Richarda Buckminstera Fullera. Wymieniać można by długo, bo każda z tych koncepcji to odrębna opowieść. Opowieść nie tylko o jej twórcy, ale i cała wizja, według której miała ona zmienić myślenie o domu, o przestrzeni, o mieście, o naturze. Architektura to wizja, a więc wspomnieć należy o ilustracjach. Plany, szkice, notatki, modele, wizualizacje występują tu na równi z tekstem, a do wielu z nich z pewnością będę wracać jeszcze wiele razy. Poszczególne rozdziały można czytać wyrywkowo, zaczynając od najbardziej interesujących nas projektów, ja jednak polecam lekturę całości, by móc prześledzić jak zmieniały się idee i sposoby myślenia o architekturze. I by zrozumieć, że wcale nie zmieniały się radykalnie – to, co było rewolucyjne w XVIII wieku, dzisiaj też wzbudziłoby kontrowersje. Czytając kolejne rozdziały żałowałam tylko, że wśród nich nie znalazł się projekt z naszego podwórka – Linearny System Ciągły Zofii i Oskara Hansenów. Autor wspomina o Korytarzu Jersey z 1965 roku, który trochę przypomina LSC, jednak myślę, że to obejmująca cały kraj koncepcja Hansenów bardziej zasługuje na wzmiankę. Trudno powiedzieć, według jakiego klucza autor dobierał projekty, które zdecydował się przybliżyć w tej publikacji. Znalazłam opinie krytyczne wobec książki, zarzucające Wilkinsonowi, że tylko kilka projektów miało powstać poza Europą lub USA, w tym żaden w Afryce, a tylko jeden jest autorstwa kobiety. Chociaż interesuję się architekturą, moja wiedza jest jednak zdecydowanie zbyt uboga by ocenić, czy takie a nie inny dobór był spowodowany „zachodniocentryzmem” autora, czy po prostu w innych częściach świata nie powstawały równie interesujące koncepcje. Podobnie jeśli chodzi o reprezentację architektek. Jako że pierwsze projekty przedstawione w zbiorze sięgają X i XIII wieku, dość przekonującym byłoby założyć, że kobiety w tamtych czasach nie miały możliwości realizowania się w tej dziedzinie i do grona światowej sławy architektów dołączają dopiero teraz. Trudno ocenić, na ile dobór był tu subiektywny i czym keirował się autor. Z pewnością jednak album Wilkinsona nie wyczerpuje tematu – jestem pewna, że podobnych fascynujących projektów jest na świecie więcej, z niecierpliwością czekam na kolejną taką publikację Szklane domy z „Przedwiośnia” Żeromskiego miały (i mogły!) powstać naprawdę. Może jednak na pewne rozwiązania nie jesteśmy jeszczw gotowi? Nie dlatego, że są one niewykonalne, ale dlatego, że tak jak niegdyś Wielki Trakt Wiktoriański czy cmentarz w kształcie piramidy, wykraczają daleko poza to, co jesteśmy w stanie pojąć swoim umysłem. Dlatego zapewne Hipergmach Koolhaasa wywołuje we mnie poczucie niepokoju, a zarazem nie mogę się powstrzymać od oglądania jego wizualizacji. Bo, jak pokazuje historia osady New Harmony, architektura to nie budynki, to stan umysłu.

Pięknie wydana, jeszcze piękniej napisana. Świetna robota reporterska, korzystająca z wielu źródeł, dzięki czemu dostajemy rzetelny obraz turnieju, który swe korzenie zapuścił 90 lat temu. Do tego dodać należy trafny, nieraz cięty humor autorów, przez co czyta się ją jednym tchem. Dla futbolowych pasjonatów to prawdziwy must have.

Kalsarikänni. Sztuka relaksu po fińsku to lekka, przyjemna, a co najważniejsze - wciągająca i mądra książka o najznamienitszej sztuce relaksu jaką znam, piciu w bieliźnie. Ta prosta i dla niektórych osób obcesowa czynność to filozofia relaksu, ładowania baterii i w kontraście do Hygge czy Lagom - przeznaczona dla każdego i praktycznie w każdej lokalizacji choć 99% osób preferuje swoje cztery kąty. Książkę bardzo szybko się czyta, dużo zabawnych infografik i w ogóle humoru. Lekka pozycja, którą mogę polecić każdemu. na skalach: goodreads: 3,7/5 lubimyczytać: 7,4/10 u mnie: 74/100

William Breuer to jeden z najpopularniejszych amerykańskich historyków wojskowości. Autor ujawnia niewiarygodne wydarzenia związane z poszukiwaniem nowych, najbardziej skutecznych broni. I gigantyczne wysiłki czynione po obu stronach frontu, żeby te nowatorskie wynalazki wykorzystać – często za pomocą tajnych misji, spisków, mistyfikacji, szpiegostwa i jego nowej gałęzi: wywiadu elektronicznego. Odtajniona nieznana wojna wywiadów i naukowców. Zakulisowy pojedynek intelektów toczony pomiędzy naukowcami, kryptoanalitykami wszystkich walczących stron w II wojnie światowej. W swoich książkach, napisanych żywo i z rozmachem, dociera zawsze do niepublikowanych informacji i przedstawia je w tempie najlepszej powieści sensacyjnej, które zdecydowały o wyniku wojny.

Przeciekawe. Nasze tęsknoty do Orłów Górskiego są niczym w porównaniu do węgierskich gdybań i wspominek. Historia największego piłkarskiego upadku w dziejach - od hegemona i nauczyciela futbolu do kraju, który na sam awans na Mundial czeka już prawie 40 lat (aktualnie 39, rok wydania 2018). Wiele tutaj o represyjnym systemie komunistycznym, który najpierw umożliwił zbudowanie potęgi madziarskiej piłki, by później ją zniszczyć. Mnóstwo anegdot o Złotej Jedenastce - prawdopodobnie najlepszej drużynie w historii, która nie zdobyła Mistrzostwa Świata. Brawa dla autorów, super rzecz.

Przy książce raz poleciała mi łza, i wiele, ale to wiele razy się zaśmiałam. Książka niby długa ale w formie ,, komiksu" bardzo szybko mi zleciał czas. Książka porusza problemy codzienne z naszymi czworonogami, naprawdę nie spodziewałam się tak świetnej książki. Ze wszystkim się utożsamiam i lepiej przedstawić się chyba nie dało. Z kategorii książek o psach jedna z lepszych. Nie zawiodłam się. Pochwała dla autorki. Każdy kto będzie miał kiedykolwiek psa powinien się z nią zapoznać, zdecydowanie o tej książce słyszałam za mało! ❤️

Muszę przyznać, że książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Fajnie napisana. Jest pytanie i jest odpowiedź od razu. Watykan i papież od lat kryją w sobie sekrety. Dużo ciekawych informacji można wyczytać. Niby mały kraj, a potrafił postawić na swoje. Mocny wpływ miał na władców, umieli wykorzystywać swoją pozycję. Szkoda, że archiwa dalej są tajne i tak mocno strzeżone. Co chcą ukryć przed światek i ludźmi, to chyba nigdy się nie dowiemy.

Czyta się dość szybko. A sama tematyka dość stara jak na rozwój tej technologi bo z przed paru lat, ale nikt nie napiszę książki o tej tematyce z dnia dzisiejszego bo pisząc będzie już stara technologia. Ale i tak was tematyka i opis technologii zszokuje. Miłego czytania.

Książka „Antyterroryści. Polskie elitarne służby specjalne w akcji” autorstwa Janusza Schwertnera i Mateusza Baczyńskiego to fascynujący, choć momentami surowy wgląd w świat, który dla przeciętnego obywatela pozostaje całkowicie niedostępny. Przyznaję tej pozycji ocenę 7/10, ponieważ jest to rzetelny kawałek reporterskiej roboty, który zamiast budować tanią sensację, skupia się na psychologicznym i zawodowym koszcie służby w jednostkach specjalnych. Autorzy, będący uznanymi dziennikarzami śledczymi, wykonali tytaniczną pracę, namawiając do zwierzeń ludzi, których twarze zazwyczaj skrywają kominiarki. Największą siłą tej publikacji jest jej autentyzm. To nie jest pean na cześć „polskich Rambo”, lecz zbiór szczerych, często bolesnych rozmów o strachu, adrenalinie i trudnych wyborach moralnych. Czytelnik dowiaduje się, jak wygląda selekcja do elitarnych jednostek, jak radzić sobie z traumą po akcjach, w których padały strzały, oraz jak skomplikowane bywa życie rodzinne człowieka, który na co dzień obcuje z ekstremalnym niebezpieczeństwem. Schwertner i Baczyński świetnie wyczuwają momenty, w których należy oddać głos bohaterom, pozwalając im na surową, żołnierską narrację, pozbawioną literackich upiększeń. Niemniej jednak, ocena nie jest maksymalna ze względu na pewną powtarzalność niektórych wątków oraz strukturę, która momentami przypomina bardziej zbiór luźnych wywiadów niż spójną, pogłębioną opowieść o kondycji polskich służb. Choć historie poszczególnych operatorów są wciągające, czytelnik może odczuć pewien niedosyt w kontekście analizy systemowej – tego, jak państwo dba (lub nie dba) o swoich najlepszych funkcjonariuszy po zakończeniu przez nich aktywnej służby. Brakuje tu nieco szerszego spojrzenia na ewolucję antyterroryzmu w Polsce na tle globalnych zmian w taktyce walki z terroryzmem. Mimo tych drobnych mankamentów, książka broni się jako dokument ludzkich postaw. Opisy akcji, takich jak zatrzymania najgroźniejszych przestępców czy zabezpieczanie wielkich wydarzeń państwowych, czyta się z zapartym tchem, niemal czując zapach prochu i słysząc huk granatów hukowych. To pozycja obowiązkowa dla fanów militariów, ale także dla osób zainteresowanych psychologią stresu. Autorzy udowadniają, że za elitarnym wyposażeniem i morderczym treningiem stoją zwykli ludzie z ich słabościami i wątpliwościami. „Antyterroryści” to lektura, która zostawia w głowie szacunek do profesjonalizmu tych jednostek, ale też gorzką refleksję nad ceną, jaką płacą za nasze bezpieczeństwo. To solidny, męski reportaż, który nie potrzebuje filtrów z Instagrama, by zrobić na odbiorcy wrażenie.

Warto było przeczytać i cieszę się, że mam tę książkę na półce. Do wielu z tych tekstów na pewno jeszcze wrócę. Niestety liczba błędów nie pozwala mi dać wyższej oceny niż 6/10. Skoro to wybór najlepszych historii, należało przyłożyć się również do warstwy językowej, a tymczasem literówki, błędy interpunkcyjne, fatalne tłumaczenia z tekstów obcojęzycznych psują radość z lektury. Wyróżnia się kilka znakomitych artykułów, w tym te pisane przez Michała Pola. Ogólnie rzecz biorąc polecam pasjonatom sportu nie tylko najnowszego i nie tylko futbolu.

Kocie życie „Życie według kota” to lekka, krótka, humorystyczna książeczka, w której autorka radzi się swojego kota Ozyrysa, co ma zrobić, by żyć szczęśliwszym życiem. A ten udziela jej rad… Recepty na szczęście zamieszczone w tej pozycji nie są niczym odkrywczym. Wysypianie się, ćwiczenia fizyczne itd. od lat propagowane są jako poprawiające jakość naszego życia. Sama wiele z tych kocich rad stosuję i żyje mi się całkiem nieźle ;). Niewątpliwą zaletą tej pozycji jest humor oraz wewnętrzna oprawa graficzna – na wielu stronach pojawia się sylwetka Ozyrysa, ślady kocich łapek itp., co urozmaica tą pozycję i sprawia, że jej czytanie staje się czystą przyjemnością. Dla chcących spojrzeć na życie kota nieco z przymrużeniem oka i dobrze się przy tym bawić będzie niezłą pozycją, dla poszukujących złotego środka na szczęście – niestety nie, bo go się tam nie znajdzie. Ja jestem zdania, że grunt to optymistyczne nastawienie do życia (a co! Dorzucę i swoją radę do rad Ozyrysa :D). Polecam dla wielbicieli mruczków wszelakich :) Moja ocena: 6,5/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni/

Z czystym sercem mogę polecić tę książkę tylko mocno zainteresowanym - tym, którzy wychowali się w tamtych latach tłukąc po nocach w gumową klawiaturę albo łamiąc dżojstiki na domówkach. Dlatego przeczytałem z zainteresowaniem. Inni powinni uważać bo ta książka jest bardzo subiektywnym i często mylnym zapisem. Brakuje tutaj porządnej roboty edytorskiej która dodałaby komentarze do mitów wygłaszanych przez Tdc z niezachwianą pewnością siebie :-) Ale jako podstarzały użytkownik C= u którego fale nostalgii przybierają jak przypływ - fajny powrót do przeszłości. 6/10

Bardzo zabawna. Niektóre, a nawet wiele rad wartych wprowadzenia w życie, choć Amerykanie są inni niż Polacy (nie uważam że lepsi ani gorsi ale inni) Jeszcze dodam cytat, który moim zdaniem świadczy o tym że książka niesie dużo dobrego "Moim manierom daleko jest do doskonałości. Mam za to nawyk spoglądania wstecz na popełnione przeze mnie błędy w zachowaniu i analizowania,co poszło nie tak, jak powinno. Składam postanowie poprawy i rzeczywiście staram się tego trzymać."

Książka na mile spędzone południe. Ot zbiór mniej lub bardziej przydatnych wiadomości ze świata nauki. Podane w lekkim i czasami humorystycznym klimacie. Myślę że może zainspirować do dalszych poszukiwań bardziej skomplikowanych treści. Tak jakby magazyn Focus Plus w wersji książkowej.

Obu panów autorów raczej przedstawiać nie trzeba - znani ze swojej katolickiej działalności publicystycznej. Książka ma formę wywiadu, momentami nawet bardziej rozmowy, w której Tomasz Terlikowski jest stroną "pytającą", a wywiadu udziela ks. Isakowicz-Zaleski. Jest to lektura przyjemna i przykra jednocześnie. Przyjemna, ponieważ mamy trzeźwe spojrzenie na Kościół w Polsce, jego bolączki, a przykra, bo sami panowie zdają sobie sprawę z tego, że do potrzebnych rozwiązań palących problemów nie dojdzie. Kościół upada na naszych oczach, jednak nie padnie z hukiem, czeka nas obserwowanie powolnego gnicia. Będzie śmierdziało, ale wszyscy (na czele z hierarchami) będą udawali, że trochę kadzidła zamaskuje ciągnący się smród. Choć książka z 2020 roku, moim zdaniem nie straciła na aktualności. Przez te 4 lata nie zmieniło się moim zdaniem nic. Pozycja ciekawa nawet dla ateisty - tu nie mówimy o wierze, a o korporacji.