Cuda świata. Przewodnik po skarbach cywilizacji.

Poradnik dobrego zachowania, który dostałem na 18 urodziny od babci (czyżby to była jakaś mała aluzja w moją stronę?). Napisana bardzo przystępnym językiem przyjemna lektura, która zawiera ciekawe informacje o konwenansach z dawnych lat, ale w dzisiejszych czasach jednak pachnących już naftaliną. Jeszcze nie zdarzyło mi się wykorzystać w realnym życiu żadnej informacji zawartej w książce Pietkiewicza.

Jak żywi się i zaopatruje armię podczas wojny? Jak walczy się z pożarami lasów? Jak karmi się pasażerów jumbo jeta? Jak zobaczyć to czego nie widać na starych obrazach? Jak grecy zmierzyli Ziemię? Na te i wiele innych ciekawych i codziennych pytań dowiemy się z książki ''Jak to jest? ''. Książka warta tego aby ją kupić i przeczytać. Nie jeden raz wyjaśnione szczegółowo pytania pomogły mi w nauce i pracach domowych. Warta kupna:-)

Słownik czytałam "rozrywkowo" ucząc się na pamięc obcych słówek,które potem używałam od niechcenia ,testując wiedzę dorosłych;),no,dziwne było ze mnie dziecko,na szczęscie po latach dowiedziałam się,że nie byłam odosobniona w tym procederze,mój mąż robił podobnie:). Spędziłam tyle czasu z tym słownikiem,że rodzice dali mi go w prezencie;).Może stwierdzili,że któryś wnuk będzie jak ich dziecko i teraz mnie ktoś będzie testował;),kto ich tam wie,ale z prezentu bardzo się ucieszyłam i do dziś słownik mam "pod ręką". Pozdrawiam!

Nieodlaczny i niezastapiony towarzysz, czytany dla samej przyjemnosci poznawczej lub tez przy okazji lektury innych ksiazek, gdy jakies pojecie lub slowo sprawiaja klopot. Hasla sa tak ciekawie i przyjemnie napisane, ze same w sobie stanowia wciagajaca lekture, ani troche nie wieje tu sucha, encyklopedyczna nuda. Mamy tutaj cala skarbnice tematow i watkow historycznych, mitologicznych, zwiazanych ze sztuka, literatura, muzyka, ale tez cale mnostwo sentencji i zwrotow, ktore wprawdzie znamy, uzywamy w naszej mowie codziennej, lecz ich znaczenie i zrodloslow gdzies ulecialy z powszechnej swiadomosci, a tutaj sa doskonale i ze znawstwem wyjasnione. Poziom merytoryczny stoi tutaj na najwyzszym poziomie. W swiecie szybko dostepnych, mialkich i byle jakich informacji z internetowej wikipedii ta pozycja to najcennejsza perla, absolutny must have dla humanistow i wszystkich zainteresowanych szeroko pojeta kultura

Ciekawa książeczka Francuskiego Autora, na szczęście pozbawiona ezoteryki. Gdyż na Polskim rynku Ezoteryka wchłonęła tego typu publikacje. Poznamy w niej zasady odnośnie dobrej koncentracji, różnic między prawą i lewą półkula, jak pobudzić ciało modzelowate i wiele innych zagadnień plus kilka zagadek. Bardzo wartościowa praktyczna książeczka. Wszystko można zastosować i zweryfikować. Polecam każdemu kto bawi się w poprawianie swych zdolności intelektualnych....

Moja pierwsza kupiona książka, nie będąca podręcznikiem ani lekturą. Z księgarni wysyłkowej, zdaje się ze Świata Książki. Byłem wtedy chyba jeszcze w podstawówce, nie wszystko rozumiałem, ale napisana językiem bardzo przystępnym w formie 1001 notatek. Przeczytałem ją wiele razy. Chętnie przeczytałbym dziś uaktualnioną wersje. Gorąco polecam, nawet dla młodych ludzi, którzy choć trochę interesują się ogólnie pojętą nauką. Bo nie wiem czy dziś, pierwszoklasista z liceum z własnej woli czytałbym o fizyce kwantowej lub biologi molekularnej :) A jednak różne ciekawostki z tej książki, napisane przystępnym językiem, ale nie robiącym z czytelnika debila, pomogło mi w szkole, gdy np nauczyciel robił mini quiz wybiegający troche poza to co w podręczniku :)

Autor, 1898 - 1978 , podczas I WŚ służył w armii pruskiej (walczył m. in pod Verdun), ale zdezerterował i dołączył do oddziału powstańców wielkopolskich. Jego utwory były tłumaczone na wiele języków i zdobyły mu dużą popularność. Książka wydana ok. 60 - ąt lat temu, ale nie straciła na swojej aktualności. Pizarro, Inkowie to temat interesujący dla każdego i pomimo wielu opracowań, jestem przekonany, że tym nie będziesz rozczarowany. POLECAM !!!

Autor " Gdy słońce było bogiem ". Jedno jest pewne !!! Bez tych książek moje życie na pewno potoczyłoby się inaczej. No, może trochę przesadziłem. Jeśli nie życie, to na pewno forma spędzania moich urlopów, wycieczek, a co za tym idzie zainteresowań. Zamiast gonić po wszystkich dostępnych mi ruinach, siedziałbym sobie z drinkiem w ręce przy hotelowym basenie. O rany, jakie ubóstwo intelektualne by mnie czekało !!! Dziękuję, dziękuję Panie Kosidowski, że tak się nie stało !!! O ile sobie przypominam, jacyś moi szkolni koledzy wylądowali "przez" Pana na archeologii. Z tego co wiem, nigdy nie żałowali. Książki wychowały już kilka pokoleń czytelników, budząc zainteresowanie starożytnymi kulturami. Nie prześpij i daj, poprzez rekomendację książki, szansę współczesnemu pokoleniu, może dzięki Tobie ktoś znajdzie zaginioną Atlantydę. POLECAM !!!

Książka, którą mam od dzieciństwa i zabrałam ją do siebie, do mieszkania, jako dorosły człowiek (czyli już dawno temu). Bardzo przyjemnie napisana, z humorem wyjaśniająca ciekawe sprawy. Dziś już nie wszystko jest aktualne, można dowiedzieć się więcej i szybciej. Ale poczucie humoru i piękne obrazki Edwarda Lutczyna, były przyjemnością samą w sobie. I dobrą decyzja, żeby książkę przeczytać po latach.

Kopalnia żydowskiego humoru, zarówno tom (wieczór) pierwszy, jak i drugi. Autor pogrupował dowcipy „problemowo”, ale tak na dobrą sprawę, dla poprawienia sobie humoru można czytać na wyrywki. Część z nich dowodzi, że Żydzi potrafili śmiać się z samych siebie i krążących o nich stereotypach. Dla miłośników książek ciekawa może być historia Lajba Gelobtera, który starał się o posadę szamesa w boźnicy w Krotoszynie, ale jej nie dostał, bo nie umiał pisać ani czytać. Wyjechał zatem do Berlina, zabrał się za handel, dorobił w czasie wojny tak, że został dyrektorem w Urzędzie zaopatrzenia. „Przy zawieraniu kolejnej umowy przekonano się, że świeżo upieczony dyrektor podpisuje się trzema krzyżykami. - Pan chyba żartuje – roześmiał się kontrahent. - Wcale nie żartuję, nie umiem pisać ani czytać. - To wprost niewiarygodne! Wyobrażam sobie, kim mógłby pan zostać, gdyby pan ukończył choć szkołę ludową … - Kim mógłbym zostać? Szamesem w Krotoszynie.” Poziom jest oczywiście nierówny, ale przynajmniej co drugi dowcip gwarantuje w najgorszym razie uśmiech.

Jedna z moich ulubionych książek. Już sam pomysł na taki ranking jest świetny (mimo pewnej absurdalności, bo zawsze można powiedzieć, że rodzice danej osoby mieli większy wpływ niż ona sama), bardzo pobudza wyobraźnię, dziwne, że nie powstało więcej takich list, a przynajmniej o tym nie słyszałem (poza analogiczną książką o 100 kobietach autorstwa Deborah G. Felder, która jednak niestety nie dorasta do pięt tej pozycji, oraz "kontynuacją” od tego samego autora, w której tworzy on taki ranking z perspektywy... roku 3000, a ponad połowę listy zajmują fikcyjne postaci “z przyszłości” – szkoda, że nie została ona wydana po polsku, a i po angielsku trudno ją znaleźć, pomysł jest tak szalony, że z wielką chęcią sprawdziłbym, jak to wyszło). Wykonanie jest może dość dalekie od ideału, lecz wciąż naprawdę dobre. Książka jest przede wszystkim napisana znakomitym językiem - opisy poszczególnych postaci to nie są jakieś suche notki biograficzne, lecz są wzbogacone przez autora różnymi ciekawostkami oraz jego rozważaniami i wtrąceniami w taki sposób, że nawet o tak nieciekawych z perspektywy współczesnego Europejczyka osobach, jak Asioka albo Zaratustra chce się czytać. Niektóre fragmenty mocno zapadają w pamięć, jak choćby zakończenie tekstu o Lavoisierze: “Podczas rozprawy do sądu został przesłany apel wzywający do oszczędzenia Lavoisiera z uwagi na liczne usługi, jakie oddał on krajowi i nauce. Sędzia odrzucił prośbę z krótką uwagą: “Rewolucja nie potrzebuje geniuszy”. Nieco bliższa prawdy była uwaga kolegi Lavoisiera, wielkiego matematyka Lagrange’a: “Potrzeba jedynie chwili, by ściąć tę głowę, ale żeby pojawiła się taka druga, może nie starczyć i stu lat“.” Można nie zgadzać się z opiniami autora, ale nie można mu odmówić merytorycznego podejścia do tematu (tak przynajmniej twierdziłem, zanim trafiłem na tutejsze, pożal się Boże, recenzje...). Należy mu się również szacunek za to, że nie zrobił z tego jakiegoś rankingu popularności i nie zamieścił osobistości pokroju The Beatles czy Billa Gatesa, o których obecnie jest głośno, ale za kilka(naście) wieków zapewne mało kto będzie o nich pamiętał. Mimo wszystko, miałbym autorowi trochę do zarzucenia, jeśli chodzi o skład i kolejność rankingu: 1. Co prawda już po lekturze dowiedziałem się, że autor jest Amerykaninem, ale gdybym tego nie wiedział, to zarzuciłbym mu anglocentryzm. O ile 2. miejsce Newtona jest jak najbardziej zasłużone (chociaż autor trochę poszedł na łatwiznę, przypisując odkrycie rachunku całkowego wyłącznie Newtonowi i pomijając osobę Gottfrieda Wilhelma Leibniza, jest jedynie wspomniane, że Newton “wdał się z Leibnizem w zaciekły spór”), o tyle już 31. pozycja Szekspira wzbudza pewien sprzeciw (bardzo ciekawe są natomiast dywagacje autora nad tym, komu powinno być przypisywane autorstwo jego dzieł, przedstawiona argumentacja na korzyść osoby Edwarda de Vere’a jest dość przekonująca - mimo że jest to teoria odrzucana przez większość badaczy - ale też zachęca do zagłębienia się w temat). Jak sam autor słusznie zauważa, sztuka ma stosunkowo niewielki wpływ na nasze życie i nawet biorąc pod uwagę trwałość jego dzieł, nie sądzę, by wywarł on większy wpływ od Hitlera, Napoleona lub Aleksandra Wielkiego. Znalezienie miejsca w głównej części rankingu dla Francisa Bacona to dość kontrowersyjny wybór, biorąc pod uwagę, że spośród filozofów autor nie umieścił w pierwszej setce choćby Kanta. Najbardziej dyskusyjnym wyborem tego rodzaju jest jednak umieszczenie Johna Locke’a i Olivera Cromwella w górnej połowie listy - osobiście wątpię, czy w ogóle powinni się oni na niej znaleźć. 2. W niektórych miejscach autor nie uzasadnia wystarczająco swoich twierdzeń np. stwierdza bez podania dodatkowych argumentów, że więcej książek powstałoby przy użyciu papieru i druku blokowego niż przy użyciu papirusu i ruchomej czcionki Gutenberga, a ja bym się z tym raczej nie zgodził. 3. Pominięcie wynalazku filmu. Wiadomo, że w dużej mierze było to po prostu rozwinięcie wynalazku fotografii i tak jak w większości przypadków nie dokonała tego jedna osoba, ale wciąż było na tyle przełomowe, że powinno zostać w jakiś sposób uwzględnione. 4. Stawianie wpływu świętego Piotra niemal na równi z Jezusem. Zgadzam się, że gdyby Jezus nie pozostawił po sobie naśladowców, to chrześcijaństwo nie stałoby się z pewnością największą religią w historii, ale zasługę jego rozkrzewienia należałoby raczej przypisać wszystkim apostołom (chociaż nie po równi, oczywiście), a tymczasem autor pisze niemal tak, jakby św. Paweł był jedynym uczniem Chrystusa. 5. W paru miejscach osoby porównywane przez autora są rozdzielone o jedną pozycję, co sprawia nieco sztuczne wrażenie. Jeśli autor stwierdza (jak najbardziej słusznie), że “Cortés przyspieszył bieg historii, Pizarro, być może, zmienił jej bieg”, to różnica między nimi w rankingu powinna być zdecydowanie większa. Podobnie z Shi Huangdi i Oktawianem Augustem oraz Cai Lunem i Gutenbergiem. 6. Pominięcie osoby Nikoli Tesli. Daleko mi do popularnego obecnie punktu widzenia, według którego to „największy geniusz w historii”, ale z pewnością zasłużył na wspomnienie w tekście o Edisonie i/lub Marconim. Jak widać, mam sporo uwag, pewnie mógłbym coś jeszcze dorzucić, ale są to głównie zarzuty dotyczące pojedynczych pozycji, wciąż jako całość oceniam tę książkę zdecydowanie pozytywnie. Zarzuty z recenzji użytkownika Piratka (i innych recenzji cytowanych w tej recenzji) są na tyle żenujące i ignoranckie, że stwierdziłem, iż muszę na nie odpowiedzieć. Dobrze, że chociaż na stronie Goodreads użytkownicy potrafili docenić tę książkę i średnia ocen wynosi tam prawie 4/5. “„krytycy zarzucali Autorowi, że ośmielił się nie tylko rozstrzygać które osobistości wywarły największy wpływ na dzieje świata, lecz i subiektywnie je klasyfikować. Wbrew zastrzeżeniom krytyków książka odniosła ogromny sukces; sprzedano dziesiątki tysięcy egzemplarzy.” To o wartości książki nie musi świadczyć. Po za tym książka kupiona nie musiała zostać przeczytana, a przeczytana nie musiała się spodobać.” I nigdzie nie jest to stwierdzone, nie musisz sobie dopowiadać, zresztą wystarczy poczytać w Internecie, żeby zobaczyć, że recenzje czytelników w zdecydowanej większości są pozytywne. “Obawiam się, że jest to wiedza z gatunku SF.” Bez komentarza, dużo więcej wspólnego z SF ma większość twoich zarzutów. Od siebie mogę co najwyżej dodać, że wiedza pozyskana dzięki przeczytaniu tej książki pozwoliła mi kilkukrotnie zabłysnąć w różnych sytuacjach odpowiedziami na takie pytania, jak “który papież zapoczątkował krucjaty?” albo “kto wynalazł papier?”. “Do tego Hart wyliczył postacie nie alfabetycznie, chronologicznie czy rzeczowo, lecz tak, jak sobie uważa.” I bardzo dobrze, gdyby nie to, to książka byłaby tylko nudną stertą biografii, bo przynajmniej połowa osób jest dość oczywistym wyborem. Dzięki uszeregowaniu postaci i wzbogaceniu całości o uzasadnienie dokonanych wyborów jest ona zdecydowanie ciekawsza. „Mimo swojej obszerności traktuje tematykę bardzo powierzchownie. Merytorycznie słabo, brak źródeł, autorów ilustracji, zawiera wiele błędów gramatycznych.” Wręcz przeciwnie, analizuje skrupulatnie życiorysy i dokonania poszczególnych osób, rozważa ich wpływ nie tylko do dnia dzisiejszego, ale stara się też spojrzeć w przyszłość. Co do źródeł, to chciałbym tylko zauważyć, że to literatura popularnonaukowa, a nie praca naukowa. Błędów gramatycznych nie dostrzegłem, nawet jeśli jakieś występują, to nie uważam, żeby znacząco wpływały na przyjemność z czytania. “We wstępie autor napomina, że stara się pomijać osoby, co do których nie ma pewności, że kiedykolwiek żyły, po czym czytamy o wielu wątpliwych "osobistościach".” Przy każdej takiej osobie, autor tłumaczy swój punkt widzenia oraz podaje niezbędne argumenty. No, może zabrakło mi tego trochę przy kilku postaciach religijnych (na czele z wiadomymi postaciami z miejsc pierwszego i trzeciego), ale mogłoby to wywołać zbędne kontrowersje, więc może i dobrze, że zostały one dołączone “z automatu”. “Najczęściej pojawia się słowo "prawdopodobnie".“ Trudno, żeby się nie pojawiało, skoro są rozważane hipotetyczne skutki. Autor miał przenieść się do alternatywnego wszechświata, żeby sprawdzić, co by się wydarzyło, gdyby nie narodziły się dane osoby? Naprawdę wyssane z palca te zarzuty. “Jest wiele ciekawszych i poważniej traktujących czytelnika cegiełek.” Szkoda, że nie podałaś żadnych przykładów, chętnie poczytam, mam nadzieję, że nie masz na myśli wspomnianej książki o 100 kobietach, której rzeczywiście można zarzucić powierzchowność i kiepski poziom merytoryczny. “Najważniejszą postacią jest tu Mahomet, drugą Newton.” I słusznie, można z tym polemizować, ale główne argumenty o wyższości Mahometa nad Chrystusem (po pierwsze Mahomet odegrał dużo większą rolę w rozwoju islamu niż Jezus w rozwoju chrześcijaństwa, a po drugie Mahomet był także przywódcą wojskowym, a nie tylko religijnym) są jak najbardziej przekonujące. Dodatkowo można stwierdzić, że wpływ Mahometa będzie prawdopodobnie trwalszy od wpływu twórców pozostałych religii: https://www.pewresearch.org/religion/2015/04/02/religious-projections-2010-2050/ A co do Newtona, to już w ogóle nie wiem, co masz przeciwko, jest bezkonkurencyjnie najbardziej wpływową postacią w historii nauki, popchnął ją swymi dokonaniami do przodu o co najmniej kilka wieków. “znaczenie tego dzieła dla rozwoju ludzkości przewyższa rolę wszystkich innych - może z wyjątkiem Biblii” Czyli niby kodeks Justyniana jest najbardziej znaczącym dziełem w historii? Bardziej niż wszystkie księgi religijne, wszystkie przełomowe prace naukowe i wszystkie traktaty filozoficzne? Mocno powątpiewam w to, raczej dużo bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że mediewista może przeceniać znaczenie dzieł wydanych w okresie, w którym się specjalizuje. “Bez urazy, jakiż wywarł on wpływ na dzieje świata ?” Gdybyś przeczytała uważnie tekst o Mahawirze, to wiedziałabyś. Dżinizm wyróżnia się spośród innych religii tym, że “jest doskonałym przykładem tego, w jak drastyczny sposób doktryny religijne mogą oddziaływać na sposób życia całej społeczności”. Jako przykład podano stosunek wierzących do zwierząt: “Bardzo ważną cechą dżinizmu jest przywiązywanie wagi do zasady ahimsy, czyli niestosowania przemocy, niewyrządzania krzywdy. Dżiniści uważają, że zasada ahimsy dotyczy nie tylko ludzi, lecz obowiązuje również w stosunku do zwierząt. Jednym z następstw tej zasady jest zakaz spożywania mięsa. Głęboko wierzący dżinista rozciąga zasadę ahimsy znacznie dalej; na przykłada nie zabija much i nie je po ciemku, bo mógłby przypadkowo połknąć jakiegoś owada, a więc spowodować jego śmierć. Zdarza się, że naprawdę pobożny, a przy tym wystarczająco zamożny dżinista wynajmuje kogoś do zamiatania przed nim ulicy, ponieważ idąc mógłby przypadkowo nastąpić na jakiegoś owada czy robaka i go zabić”. Poza tym autor wspomina też, że “dżiniści stanowią zamożną grupę społeczną, a w proporcji do liczebności ich udział w życiu intelektualnym i artystycznym Indii jest bardzo duży”. Do tego dochodzi wpływ filozofii Mahawiry na praktyki religijne hinduizmu: “Obowiązujący w dżinizmie zakaz składania ofiar ze zwierząt i spożywania mięsa w znaczący sposób wpłynął na praktyki religijne hinduizmu. Zasada niekrzywdzenia i niestosowania przemocy wywiera stały wpływ na filozofię hinduską, nawet obecnie.” Moim zdaniem Mahawira powinien nawet być w rankingu wyżej od Justyniana. Ten drugi nie ma już od wieków żadnego realnego wpływu na obecne prawodawstwo, a Mahawira wciąż wywiera znaczący wpływ na życie około 5 milionów ludzi. “Lord D’Abernon uznał pokonanie Czerwonej Armii nad Wisłą w 1920 r. za 18 decydującą bitwę świata” Żaden z wodzów z tej listy nie znalazł się na liście (nie licząc ludzi pokroju Napoleona, których wpływ sięga dużo dalej niż tej jednej potyczki), bo jedna bitwa to po prostu za mało. Zresztą nawet gdyby Polacy ją przegrali, to prawdopodobnie zaważyłoby to jedynie na niepodległości Polski (określanie tego wydarzenia mianem “bitwy, która odmieniła losy świata” na podstawie książki jednej osoby, która też nie była jakimś wielkim autorytetem i mogła mieć swój interes w wyolbrzymieniu jej znaczenia, jest strasznie naciągane, Armia Czerwona była zbyt słabo zaopatrzona, żeby kontynuować ofensywę na zachód, poleciłbym ci przeczytanie książki “Polska bez cudów. Historia dla dorosłych”, jednak widzę, że już to zrobiłaś i niestety nie wyciągnęłaś z tego żadnej refleksji, twoja recenzja tej książki to taki bezsensowny słowotok, że trudno to nawet sensownie skomentować), no, ale widzę, że u niektórych zaślepienie patriotyzmem wywołuje dość skrajny polonocentryzm. Stalin i Lenin “załapali się” dopiero na 66. i 84. miejsce, a Piłsudski miałby zmieścić się w setce? Już prędzej przyczepiłbym się o pominięcie Karola Młota, który mógłby znaleźć się chociażby na liście honorowej za powstrzymanie podboju Europy przez Arabów, choć to też można łatwo uzasadnić - tym, że obrona Konstantynopola miała zapewne większe znaczenie w tej kwestii od bitwy pod Poitiers. “Abraham Lincoln trzeci od końca w liście dodatkowej” Nie żeby to miało jakieś wielkie znaczenie, ale jeśli ktoś nawet nie zauważył, że wymienione na końcu osoby są podane w kolejności alfabetycznej (zresztą autor wprost pisze, że “nie oznacza to, że gdyby wydłużyć listę zasadniczą, to te dziesięć osób (w nieokreślonej jeszcze kolejności) zajmowałoby pozycje 101-110, ani też, że wymienione niżej osoby znalazłyby się na liście z numerami 101-200"), to chyba sporo mówi to o jego skupieniu podczas czytania tudzież inteligencji. “Jak napisał ktoś na forum historycy.org” Po pierwsze, fajne źródło xD Nie wiem, gdzie tu dostrzegasz lekceważący ton, zresztą trzeba być zaiste bezczelnym, żeby zarzucać lekceważący ton autorowi na koniec recenzji, którą samemu napisało się bardzo lekceważącym tonem. Autor wyraźnie pisze, że to przecież wybór Lincolna na prezydenta wywołał secesję Południa, więc trudno mu przypisać dodatkowy wpływ za powstrzymanie czegoś, co w gruncie rzeczy sam spowodował. Poza tym Południe nie miało praktycznie szans wygrać wojny secesyjnej i utrzymać niezależności, bo zdecydowanie ustępowało Północy pod względem przemysłowym i demograficznym. Pewności oczywiście nie ma, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby Stany Zjednoczone pozostały rozbite na dłuższą metę, kiedy Północ i Południe były ze sobą tak mocno związane językowo, kulturowo, religijnie i handlowo. Może jedynie z zarzutami dotyczącymi części o Konstantynie Wielkim bym się zgodził. Swoją drogą, jestem ciekaw, jak wyglądałby twój ranking.

Przeczytałam tę książkę w Wielki Piątek i poruszyła mnie do głębi - wyniki badań całunu turyńskiego pod kątem zarówno medycznym, jak i historycznym, botanicznym i archeologicznym, zapierają dech w piersiach, a opowieść o historii samego artefaktu czyta się jak najlepszy kryminał. Książka nie tylko dla osób wierzących, ale dla każdego!

Recenzja „Ramayany” Valmikiego: Wieczny Epos w Cieniu Patriarchatu „Ramayana” Valmikiego to bez wątpienia jeden z fundamentów światowej literatury, epos, który od tysiącleci kształtuje kulturę, religijność i system etyczny setek milionów ludzi. Jako opowieść o triumfie dobra nad złem, o obowiązku (dharmie), honorze i poświęceniu, zachwyca swoim rozmachem, plastycznością opisów i uniwersalnymi wartościami. Jednak współczesna lektura tego arcydzieła każe nam również dostrzec jego głęboko patriarchalny kontekst, w którym rola kobiet jest wyraźnie podporządkowana mężczyznom.

Z treścią książki zapoznawałem się jeszcze chyba w ubiegłym wieku, kiedy to Historię Boga wydał Świat Książki. Tym samym opinia wybitnie warstwą mchu pokryta jeżeli chodzi o jej treść. Jedna z pierwszych publikacji na temat świata religii w tej akurat konstelacji którą miałem w ręku. Miałem w ręku i przeczytałem. To chyba z niej dowiedziałem się wówczas jak wiele łączy chrześcijan, modlących się przed Ścianą Płaczu i wyznawców Allaha. Oczywiście dostrzegłem też różnice, bo gdybym ich nie widział to zapewne udałbym się z pielgrzymką do Mekki. Po lekturze raczej niewiele zmieniłem w swoich relacjach z kościołem rzymsko-katolickim. Ani nie było lepiej, ani gorzej. Zresztą autorka chyba nie stawiała przed sobą zadań aby tego typu reakcje wywoływać u czytelnika. Książka kończy się rozdziałami opisującymi konsekwencje zauważalnej - szczególnie w świecie Zachodu - utraty wiary w Boga. I okazuje, że Armstrong nieźle opisała ( mimo, że książka miała swoją premierę w 1993 roku) to, co może dziać się w społeczeństwach, które w zasadzie przez aklamacje odrzuciły Boga, a perspektywy przed nimi się rysujące mogą być jeszcze bardziej opłakane. Książka raczej do czytania. Poza tym nosi znamiona obiektywnej, chociaż biografia autorki mogłaby sugerować, że kościół katolicki jest u Karen Armstrong podpadnięty. Po siedmiu latach podjęła bowiem decyzję o opuszczeniu klasztoru.

Zapewne książka jest mocno przeterminowana w kontekście przedstawionych badań, nie mniej - potrafi zaciekawić. Jest napisana w dość ciężkim stylu przez co myślę, że wiele osób może znużyć bądź zmęczyć. Ja czytałam ją dosyć długo, po rozdziale gdy miałam adekwatny do takich historii nastrój. Myślę, że to najlepsze rozwiązanie. Dużym plusem jest naprawdę rzetelne przedstawienie wielu "paranormalnych" zagadnień, ciekawie dobrane przypadki, które naprawdę potrafią zszokować i dużo faktów naukowych popartych badaniami. Podoba mi się również duża obiektywność aktora. Reasumując - książka dedykowana na pewno dla entuzjastów tychże zagadnień, jednak nie wątpię, że zaciekawi nawet takich laików jak ja :)

Na paradoks zakrawa, że z całego dorobku Horacego Safrina w pamięci czytelników pozostały właściwie tylko zbiory humoru żydowskiego. Co ciekawe, sporo żartów z tego tomiku dotyczy prawd i zdarzeń uniwersalnych, toteż ich warianty znajdziemy w księgach humoru innych narodów. Przez to mogą uchodzić jako przykład kawału z długą brodą, a przez to mniej atrakcyjne. Jednak jak dla mnie, najzabawniej wypadają te anegdoty, w których w grę wchodzą weksle, rachunkowość, scenki rodzajowe przed sądem oraz ogólnie pojęte prowadzenie interesów. Ogromnie spodobała mi się metoda odpowiedzi na pytanie ile masz lat: pięćdziesiąt trzy do stu dwudziestu (czyli… 67 lat :-) Na przekór odświeżyłem pamięć od tomu drugiego „Szabasowych świec”, wydanego już po śmierci autora z ilustracjami Pana Stefana Drobnera. Dla miłośników żartów, facecji i folkloru – ciekawa publikacja. 6/10

Książka, którą czytałem w dzieciństwie gdzie moja ciekawość świata sięgała wysokości godnych spadochroniarzy. Ostatnio sięgając po nią i przeglądając ją od początku do końca stwierdziłem, że nadal jest w niej wiele wyjaśnień na temat rzeczy/zjawisk nad którymi nigdy się nie zastanawiałem, a są dość ciekawe. Do wszystkiego trzeba dorosnąć ;) Polecam zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom.

Najlepsze mity greckie jakie znam. Podane w formie baśni napisanych pieknym jezykiem, są łatwo przyswajalne i od razu zapamiętywane. Nadają się także dla dzieci. Oczywiście szersze będą mity Graves'a, ale nie każdy aż tak się interesuje. Dziwne, że szkolną lekturą jest nudny Parandowski a nie właśnie Markowska. Ale on napisał Niebo w płomieniach... za PRL, kiedy obowiązywał światopogląd materialistyczny. Czy obowiazuje nadal?