Led Zeppelin. Niebiańskie progi

Książka z cyklu “Biografie niezwykle” poświęcona historii jednej z największych grup muzycznych drugiej połowy XX wieku , zespołowi Rolling Stones , którego muzyka, brzmienie, koncerty i liczne wydarzenia pozaestradowe przenikały się na przestrzeni lat z życiem przeciętnego śmiertelnika na wszystkich kontynentach. Jest to opowieść napisana z werwą i dużym pietyzmem, z przywiązaniem do szczegółów zarówno z twórczości muzycznej , jak i zwykłej codzienności członków zespołu , która w oczach czytelnika z pewnością przeciętna nie będzie. Autor , zdecydowany miłośnik i wielbiciel grupy, niemal pretorian ich twórczości, odsłania przed nami z całą otwartością, szczerością i zaangażowaniem wyboistą drogę powstawania zespołu, który z naśladownictwa czarnego bluesa, w sposób może dość przypadkowy , ale stopniowy i konsekwentny piał się na szczyty sławy , aby na przestrzeni lat stać się ikoną i legenda własnych czasów . Na kartach książki odkrywamy obraz klasowego społeczeństwa Anglii drugiej polowy XX wieku, coś co dla czytelnika wychowanego w PRL, ugruntowanego w przekazie walki za naszą i wasza wolność, szokuje i po części ucieka własnej percepcji i świadomości . Anglia , jako społeczeństwo klas, zamknięte drogi społecznego awansu ze względu na miejsce urodzenia i przynależność do danej społeczności . Czy jest to ten kraj wyspiarski ze stolicą w Londynie czy jednak jest jeszcze jakaś inna Anglia ? Ale Anglia jest tylko jedna , jak mawiał poeta. Poznajemy więc ją nieco z innej strony. W purytańskich i mocno restrykcyjnych warunkach powstaje zespół , który dość nieświadomie za jeden z punktów honoru postanowił podważyć skamieniałość systemu i wydaje się, ze dokonał swego. Trzeba jednak pamiętać , za co nie można mieć do nikogo pretensji, ale główną myślą , która prześwietlała chłopakom z Anglii w formowaniu zespołu była żądza sławy i pieniędzy. Przecież nie tylko oni , ale wszystkie inne zespoły tamtych lat, w tym największy rywal, częściowo wzór i ostatecznie przyjaciel , grupa the Beatles również dążyła do sukcesu, za każdą cenę, nawet za cenę śmierci. Oczywiście nie ma tu mowy o śmierci z premedytacją czy jakichś działaniach nielegalnych wymierzonych w konkurencję czy publiczność , ale ta właśnie premedytacja ,żądza sławy i sukcesu, była największym afrodyzjakiem tamtych czasów. Żądza sukcesu, presja posiadania i doznawania , poznawania nowych ludzi i odkrywania nowych wrażeń, szukania własnego ja, zmiany status quo, posiadania wszystkiego na tu i teraz przy częstym braku doświadczenia, i przecenianiu własnych umiejętności w organizowaniu choćby imprez masowych sprawiała , że śmierć na widowni była częścią ówczesnych czasów. Autor w sposób przejrzysty, prosty i szczery prowadzi nas przez doznania erotyczne i uzależnienia alkoholowo-narkotyczne członków zespołu. Na kartkach książki niemal namacalnie czujemy działanie heroiny, LSD, marihuany i wszystkich psychotropów i halucynogenów spożywanych kilogramami przez artystów na przestrzeni lat. Ich zachwyt nad własnymi doznaniami jest prawdziwie uczciwy ,ukazany bez zbędnego moralizowania. Poznajemy ich jako ludzi, twórców , kogoś bardzo nam bliskich sercu , ludzi z duszą i ciałem ,czasami zagubionych w swoich emocjach i doznaniach podobnie , jak każdy czytelnik. Bez względu na przyczynę, emocjonalną czy cielesną , która pcha ich w ramiona narkomanii czy seksu hedonistycznego , pozostajemy z nimi w harmonii i z dużą dozą sympatii i wyrozumienia. Bez względu na ich życiowe perypetie nie jesteśmy biernymi czytelnikami , ale zdecydowanie , nawet nieświadomie, stoimy murem za naszymi bohaterami, jako część wielkiej rodziny Rolling Stones. Bo chyba nie ma nikogo , kto nie znałby chociaż części utworów z tak bogatej i dużej kolekcji twórczości grupy działającej na przestrzeni całych już dekad. Przygoda, bo tak najlepiej oddać całość przekaz książki , to właśnie podróż przez dorastanie i dojrzewanie, stopniowe poznawanie siebie i tworzenie jedynej w swojej kategorii marki , którą można kochać lub nie, ale z pewnością , od której nie można było uciec i przejść obojętnie. Marka Rolling Stones stała się wyznacznikiem czasu i zmian XX wieku , gdzie muzyka, seks, zmiany obyczajowe, zmiany norm społecznych wzajemnie się przeplatały i oddziaływały na siebie. Chociaż z drugiej strony wszystko można sprowadzić do stwierdzenia “ rock ….is basically music to fuck to”.

Odmienne spojrzenie na postać Jima Morrisona i muzykę The Doors z perspektywy członka zespołu John'a Densmore . Świetnie napisana, nie nużąca, wciągająca i pełna anegdot książka, w której autor rozprawia się ze sobą i demonami przeszłości. Obowiązkowa dla fanów zespołu i nie tylko.

Bardzo dobrze udokumentowana i świetnie napisana biografia wspaniałego muzyka, gitarzysty Jimiego Hendrixa. Książkę czyta się rewelacyjnie, wciąga swoją niesamowitą atmosferą brytyjskiej i amerykańskiej muzycznej sceny lat 60. i 70. XX wieku. Poznajemy życie Hendrixa od dzieciństwa po jego śmierć. Przechodzimy przez kolejne etapy jego fascynacji i obsesji gitarowej, wczuwamy się w jego dylematy rodzinne i zawodowe. Nie obcy nam staje się wszechobecny rasizm, dyskryminacja ze strony innych muzyków, liczne romanse, bieda, narkotyki, alkohol. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, wiele faktów okraszonych jest licznymi anegdotami czy wspomnieniami osób związanych z geniuszem gitarowym. Autor rzetelnie i bardzo obiektywnie przedstawia nam całą historię, nie ubarwia, nie stawia zdecydowanych opinii, snuje przypuszczenia powołując się na źródła rozmów, wspomnień czy nagrań. Cross bazuje m.in. na biografii ojca muzyka, którą też bierze pod dziennikarską lupę i weryfikuje stwierdzenia Jamesa Allena. Przede wszystkim daje się wypowiedzieć faktom, ludziom czy wspomnieniom. Niesamowity upór, ogromna determinacja w dążeniu do perfekcjonizmu w opanowaniu gitary i nowatorskich sztuczek na tym instrumencie, to przede wszystkim wyłania się z kolejnych stron biografii. Gitara okazuje się być przedłużeniem ciała i umysłu Jimiego, i takim go powinniśmy zapamiętać. 1 Ps. To co najbardziej mnie zaskoczyło, to fakt, że Jimi nie umiał czytać nut, był introwertykiem i miał poważną wadę wzroku, a mimo to tworzył niesamowite kompozycje gitarowe, które dzisiaj już są niemal legendarne. 2 Ps. W kolejce czeka kolejna biografia tego autora tym razem o Kurcie Cobainie, jeżeli będzie tak dobrze napisana, to czeka mnie niezła jazda bez trzymanki:) Serdecznie polecam.

Do czytania biografii zespołu Led Zeppelin przystąpiłem z perspektywy neutralnego słuchacza zespołu. Oczywiście działalność grupy to zdecydowanie nie moje lata, ale z przyjemnością zagłębiłem się w historię jednego z prekursorów ciężkiego grania, od których wiele zespołów czerpało lub czerpie garściami. Książka to gratka dla fanów i katalog soczyście pikantnych momentami ciekawostek z życia legendarnych muzyków. To także dobry przegląd muzycznych trendów minionej epoki. Po wszystkim odsłuchałem kilku płyt z dyskografii Zeppelinów. Z nabytą wiedzą zaczerpniętą z biografii, ta muzyka przybrała dla mnie zupełnie nowego znaczenia. Szczególnie zaciekawił mnie wątek sądowego sporu odnośnie zaczerpnięcia inspiracji podczas tworzenia legendarnego utworu ”Stairway to Heaven”.

Są takie zespoły, których muzyka się nie zmienia i jest rozpoznawalna po pierwszych nutkach. A ich płyty na zawsze pozostają w pamięci. Pamiętam, kiedy pierwszy raz usłyszałem w Trójce „Jailbreak”. A szczególne wspomnienia mam z płytą „The Razor’s Edge”, z której nagrania towarzyszyły mi w drodze do szkoły średniej. Ech, młodość… Praktycznie każdy album AC/DC zawiera kilka godnych przesłuchania utworów. I niech mówią, że ciągle grają to samo. Jest w ich muzyce sporo bluesa i jeszcze więcej rock and rolla, takiego prawdziwego, z krwi i kości. Ta książka przyniosła mi sporo satysfakcji w czytaniu. Głównie dlatego, że dość dokładnie opisuje początki grupy oraz „australijski” etap działalności. No i wiele miejsca poświęcono osobie niesfornego Ronalda „Bona” Scotta. Niesamowity, trochę niedbały wokal, ale jakże pasował do muzyki zespołu. Z upływem czasu coraz częściej uważam płyty z Bonem za ciekawsze, bardziej inspirujące. Jest w nich więcej luzu i humoru. Kto wie, jak by wyglądały losy AC/DC gdyby nie data 19.02.1980… Autor ładnie pisze o rozdrożu na jakim znalazła się wtedy grupa. Zwrócono też uwagę na grę Malcolma Younga – solidna podstawa dla popisów gitarowych Angusa. Jest obszernie, ale nie nużąco, dodatkowo książka została wyposażona w szczegółową dyskografię oraz fotografie. Wydanie z 2008 roku trochę zdezaktualizowało, nie obejmuje ostatnich 3 płyt oraz ostatnich, dość dramatycznych wydarzeń (problemy zdrowotne Briana Johnsona, śmierć Malcolma, sprawa karna Phila Rudda),być może kiedyś przyjdzie na czas na wydanie uzupełnione. W każdym razie jest MOC!

Byłem fanem Nirvany w 1991 i dalej. Szalałem na punkcie ich muzyki. Ale po przeczytaniu tej biografii jestem speptyczny co do osób które taką kulturę nam proponują. Sam koniec Kurta i to co do tego doprowadziło jest tragiczne. Jest to też dowód na to że tacy ludzie nie nadają się na idolów.

Po moim ostatnim koncercie zespołu złapałam nieco bakcyla Depeche Mode. Powyższa biografia grupy jest dość szczegółowa do wydania albumu Exciter. Książka godna polecenia głównie dla fanów zespołu i lubiących grę na syntezatorach:) Dodam, że sama czcionka w tym wydaniu mogłaby być nieco większa, wpłynęłoby to na lepszy komfort czytania. Z czasem wzrok się przyzwyczaił, ale mimo to gdyby powstało nowe wydanie warto ją nieco zmienić

Moja ocena – 8,5/10 Kolejna muzyczna biografia, tym razem Jima Morrisona – legendarnego lidera grupy The Doors, członka tzw. Klubu 27. Niesamowicie ekscentryczna postać, magnetyczna osobowość, zwariowana rockandrollowa dusza, niestroniąca od używek wszelkiego rodzaju. Ta książka to podróż przez szaloną krainę wraz z Królem Jaszczurem. Podczas lektury tej pozycji miejscami człowiek sam czuje się jak na tzw. haju – nie wiadomo, co nas czeka na kolejnej stronie, bo szaleństw w życiu Jima Morrisona nie brakowało. Książka obfituje w wiele zakulisowych smaczków, czytelnik na pewno nie zazna nudy. Napisana jest co prawda dosyć chaotycznie, ale ten styl dobrze komponuje się ze stylem życia lidera The Doors, który stał się symbolem swoich czasów. Król Jaszczur był skomplikowaną i złożoną postacią – miłośnikiem literatury i filozofii, a teksty jego piosenek do dziś są analizowane przez fanów jego twórczości. Prowadził niezwykle bujne życie, a to, jak i dlaczego umarł, w zasadzie do dziś pozostaje zagadką, wokół której narosło wiele teorii. To pozycja, którą koniecznie powinien przeczytać każdy fan muzycznych biografii. Mnie na tyle zainteresowała postać Jima Morrisona, że z pewnością sięgnę po kolejne książki opisujące jego historię oraz dzieje zespołu The Doors. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Życzę wszystkim światowym gwiazdom, by potrafiły tak dobrze pisać swoje autobiografie. Eric Clapton z dużą szczerością przedstawił w tej książce nie tylko blaski ale również cienie swojej kariery. Mnie najbardziej zaimponował opowieścią o zmaganiach z uzależnieniami, z których szczęśliwie wyszedł zwycięsko. Nie każdy artysta (zwłaszcza tak uznany i popularny) umie z taką klasą rozliczyć się ze skomplikowaną przeszłością, nie uciekając przy tym w wybielanie czy wyparcie. Przed tą lekturą ceniłem Erica tylko jako artystę, a teraz szanuję go również jako faceta. Minusem polskiego wydania książki jest niewygodna w czytaniu mała czcionka.

Świetnie napisana biografia. Żywy wartki język, mimo 400 stron nie ma tam jednego słowa za dużo, nieprzegadana. super pokazane czasy, w których Jim żył - za pomocą kilku zdań, jak w pigułce, autorowi się udaje nakreślić atmosferę ówczesną Przywiązałam się w tej książce do Jima, bardzo

Po przeczytaniu książki Wiesława Weissa spojrzenie na twórczość kultowego zespołu Pink Floyd na pewno dla każdego wielbiciela ich muzyki nie będzie już taka sama (podobne wrażenie na mnie wywołała biografia o Tomaszu Beksińskim tegoż autora) - odkrywa można by rzec ciemną stronę zespołu pokazując zarówno geniusz członków zespołu (czy w istocie wszystkich ?) jak również ich niemoc.Biografia w sposób szczegółowy pokazuje kulisy powstania każdej płyty (w tym również solowe dokonania poszczególnych muzyków),utworów oraz sekrety marektingu wspierające sukces wydawanych albumów. Autor analizuje teksty oraz przedstawia wręcz niewiarygodne kulisy powstania okładek do płyt .Pokazuje rodzące się konflikty pomiędzy członkami grupy , kładąc duży akcent na osobowość Rogera Watersa.Weiss stworzył biografię , którą czyta się z absolutnym zainteresowaniem i niejednokrotnym zadziwieniem. Ta opowieść o PInK Floyd uświadamia ,że za sukcesem ich płyt i ich fenomenu to nie tylko sukces czwórki muzyków lecz efekt pracy wielu ludzi i można się zastanawiać tylko jaka byłaby ich muzyka, gdyby nie współtwórcy o których się nie mówi .....Biografia absolutnie perfekcyjna , jedna z najlepszych jaką dane mi było przeczytać.

Standardowo w przypadku książek dotyczących znanych osób używa się określenia "biografia". Tymczasem to określenie kompletnie nie pasuje do niniejszej pozycji. To raczej portret artysty złożony z kilkunastu esejów tematycznych, które nie trzymają się ściśle chronologii. Lektura bardziej przypomina serię artykułów bądź specjalny numer jakiegoś magazynu poświęcony jednej postaci. Ciężko więc ocenić treść standardową miarą, ponieważ czytelnik z automatu będzie oczekiwał historii poprowadzonej raczej w typowy sposób. Fani żądni konkretów będą raczej zawiedzeni, ale niewtajemniczonym taka porcja informacji może przypaść do gustu, gdyż ukazuje bohatera bardziej jako człowieka niż rzemieślnika.

Przykro mi to stwierdzić, ale wreszcie skończyłam. Czytałam już książki Micka Walla i raczej nie miałam do nich zastrzeżeń, ale ten twór był dla mnie wyjątkowo ciężkostrawny. Może to kwestia zatrważającej ilości literówek (jak zauważyłam zdanie rozpoczęte od małej litery to wprost nie mogłam uwierzyć) i błędów fleksyjnych (tę książkę, a nie tą książkę)? Może chodzi o dziwny zabieg retrospekcji powciskanej w jeszcze dziwniejszych miejscach i odnoszących się nie wiadomo do kogo? Może fakt, że choćbyście mnie zabili, muzyka Led Zeppelin mi się nie podoba (choć nie ukrywam, gdybym mogła oddałabym wszystko by ich zobaczyć) i raczej się to nie zmieni? Może chodzi o zbytnie powiązanie zespołu z Crowleyem? Nie mam pojęcia. To co jednak wiem na pewno, to to, że bywało gorzej, ale mi chyba zdecydowanie przyda się urlop od non-fiction.

Książka dla każdego kto wychował się na heavy metalu ;-) Acid Drinkers grali w tym samym czasie co inne zespoły "ciężkiego grania" takie jak TSA, Turbo czy KAT. Acid czyli Kwasożłopy zdominowały polska scenę muzyczną w latach 90-tych. Wtedy nie mieli równych sobie. Skóra, długie włosy to byli ich fani. A tym czasie nie mieli sobie równych i przyciągali na swojego koncerty pełne sale koncertowe w klubach czy nawet na Woodstock. Książka opisuje to jak powstał zespół Acid Drinkers. Opisuje samych muzyków, płyty jakie wydali. Ale są tu też informacje o historii heavy metalu w samej Polsce i jak zdobyli polską scenę muzyczną ciężkiego grania.

Nie będę się długo rozpisywał tym razem. Nick spisał swoje wspomnienia z całego okresu działalności Pink Floyd w sposób lekki i z humorem. Zazwyczaj czytam książki wieczorem przez 15-20 minut, ale w przypadku tej książki musiałem się pilnować, by "jeszcze jedna strona" nie doprowadziła mnie do czytania książki do 2 w nocy. Poza opisem poszczególnych tras i sposobu pracy nad przygotowaniem płyt, Nick porusza też te trudniejsze tematy, jak spory wewnątrz zespołu i ostateczny rozpad na Rogera i dwójkę Nick-David (plus czasami Rick). Więc mamy tu nie tylko te dobre momenty, ale także te trudniejsze - poza rozpadem zespołu, porusza też kwestię wywalenia z zespołu Syda i późniejsze z nim spotkanie. Książka wciągająca i na pewno każdy fan Pink Floydów powinien ją przeczytać.

Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!

Jan Skaradziński to dziennikarz muzyczny i autor wielu książek poświęconych muzyce i muzykom. Tytułowy Rysiek, to Ryszard Riedel - solista zespołu Dżem. Książka ta to nie tylko kolejna biografia idola. To przejmująca, napawająca smutkiem historia pokazująca, jak deficyty uczuciowe i apodyktyczność rodziców zaburzają rozwój dziecka kształtując osobowość zagubioną, samotną, pełną wewnętrznych konfliktów, niedojrzałą w dorosłym życiu. Mówi o wewnętrznej wrażliwości, potęgującej wszelkie emocje, która pozbawiona stabilnego fundamentu powoduje, że jedynym wyjściem pozwalającym uniknąć psychicznego bólu jawi się ucieczka. Ucieczka w świat książek czy filmu, świat marzeń i fantazji. Ból można też wyśpiewać, można wymalować, bo muzyka i pędzel pozwolą wykrzyczeć zalegający głęboko ciężar emocjonalny. To wreszcie opowieść o tym, jakie spustoszenie potrafi wywołać w życiu uzależnienie od narkotyków, jak powoli zabija nie tylko swoją ofiarę, ale też zataczając coraz większy krąg, chwyta w swoje sidła również jego najbliższych.

Recenzja z magazynu „Brum” [nr V / 1995]. Adaś Kowalczyk: „JAK MALOWANY PTAK” Takie zespoły jak THE ROLLING STONES, THE BEATLES, i wiele, wiele innych, doczekały się już dawno sporej liczby wydawnictw, biografii, wspomnień. Książki takie przedstawiały wszystkie fakty, ciekawostki z życia, wywlekały na światło dzienne niektóre skandale czy pikantne szczegóły towarzyskie. W Polsce na taką pozycję nikt by się nie odważył „no może oprócz Muńka". Zresztą nie ma się co oszukiwać - nie mamy zbyt wielu zespołów, którym by taka „albo jakakolwiek" książkowa opowieść należała się szczególnie. Na szczęście DŻEM należy do tego ekskluzywnego grona. I już choćby za to cześć i chwała panu Skaradzińskiemu. DŻEM to zespół wielki i szczególny. Nie dlatego, że istnieje ponad 15 lat, czy dlatego, że zmarł jego wokalista. DŻEM to zespół wielki ze względu na muzykę, ze względu na to co zrobił dla rocka w Polsce. "Balladę o dziwnym zespole" łyknąłem za pierwszym posiedzeniem - a to jak na mnie duży sukces. Autor swoją pracę wykonał z zegarmistrzowską precyzją i aptekarską dokładnością. Faktografia, kalendarium, wykaz płyt, koncerty - wszystko ułożone dokładnie i rzetelnie. Uporządkowanie tego musiało kosztować wiele czasu i pracy. Do tego unikalne zdjęcia, fragmenty listów fanów, zabawne ankiety np. „będąc dzieckiem JÓZEK BERGER chciał zostać kominiarzem, a JUREK STYCZYŃSKI księdzem”, opinie dziennikarzy, muzyków i innych osób blisko z DŻEMEM związanych. Trudno jest pisać o faktach lekkim językiem, a p. Skaradzińskiemu to się naprawdę świetnie udało. Drażni może spojrzenie na zespół oczyma fana w momentach kiedy trzeba zdobyć się na obiektywizm. Brakuje może trochę wątków rodzinnych, czy chociażby paru wesołych, a nieznanych historyjek z życia grupy. Ale nie narzekajmy. Dostaliśmy książkę wartą uwagi pod każdym względem i godną polecenia nie tylko sympatykom grupy. Dzięki p. Skaradzińskiemu możemy przybliżyć się do DŻEMU, poznać lepiej jego długie i nie zawsze wesołe dzieje. Możemy zrozumieć całą tragedię RYŚKA i dlaczego stało się to, co się stało. [ADAŚ KOWALCZYK - SPIĘTY] "Ballada o dziwnym zespole” Wydawnictwo „In rock music press” Konin ‘94 s.160 zapraszam na: tesinblog.wordpress.com