Kłopoty z Tygrysem

Gedeon- gwiazdor, który słynie z bohaterskich czynów i chętnie służy pomocą (zważywszy na fakt, iż rzeczywistość jest brutalna, czyt.: czyn godny "herosa" za słuszną cenę ). Wygodny, leniwy i strachliwy pogromca zła rusza po kałamarz... /odgórnie wiadomo, że nie skończy się to dobrze.../ I co z tego, że z deka dziecinne?! Taka książka by się uśmiechnąć i rozluźnić

Musze przyznać, że z wielką radością sięgnęłam po Teodozję. Będąc trochę młodszą, uwielbiałam tematykę starożytnego Egiptu, więc wybór okazał się łatwy, widząc tę książkę na półce. Wydaje mi się, że fabuła nie jest tylko dla dzieci, również dla starszych powinna być inteligentna i wciągająca. Szczególnie zapadł mi w pamięci klimat, jaki panował w książce… Ten stary Londyn, mroczne zakamarki muzeum i dorożki na ulicach…

Pamiętacie dawny serial "Opowieści z krypty"? Tutaj mamy coś podobnego, przychodzi chłopak do wuja, siedzą sobie przy kominku i popijają herbatę. Zaczynają rozmowę na temat posiadanych przez wuja różnych przedmiotów, artefaktów i wtedy wuj zaczyna po kolei opowiadać mrożące krew w żyłach historie z nimi związanych. Historie są różne, jedne bardziej straszne, inne mniej. Ale najbardziej zaskakująca jest końcówka książki, kiedy wuj opowiada swoją własną opowieść. Całość książki jest osnuta mrocznym klimatem w stylu Edgara Allana Poe.

Przyjemnie się czytało, ale zakończenie rozczarowuje. Przez kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt stron jesteśmy świadkami przemiany Alexa i wchłanianie go przez świat Attyki, co jasno ma dawać do zrozumienia, że on już tam pozostanie. Nie ulega namowom, nawet gdy pozostali wreszcie znaleźli wyjście do domu. Wracają bez niego, mija kilka chwil, a potem jest takie po prostu "aaa, jednak wróciłem". Wątek z odnalezieniem zegarka też zdaje się naciągany, z podobnego powodu - no nie ma cienia szansy, żeby odnaleźć ten jeden konkretny w całym ogromnym, strychowym świecie i potem nagle "ooo, spójrz, to ten". Każda książka daje jakieś doświadczenie, wiadomo. Ale lepiej przeczytać coś innego.

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam),podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

Jako książka fantasy, ta pozycja zasługiwałaby na co najwyżej 4/10. Elementy fantastyczne są nudne i bezsensowne. Ale jako książka dla dzieci/literatura piękna (tutaj może trochę przesadzam),8/10 to dobra ocena. Dość mądre przesłanie, raczej dla młodszego czytelnika.

Książka wydaje się być dla dzieci, jednak moim zdaniem może być również luźną lekturą dla osób powyżej 18 roku życia. Przeczytałam tylko jeden (5.) tom, więc myślę, że można czytać je poza kolejnością. Łatwo, przyjemnie, fabuła ciekawa, a postacie mają mocno wyrysowane charaktery. No i do tego nie jest gruba, na podróż pociągiem idealna!

Dobra, zwyczajnie dobra książka. Momentami przerażająca, trzyma w napięciu przez cały czas. Nie sposób sie oderwać. Dużo ciekawostek ze świata alchemii. Zły czarownik, który chce zawładnąć światem, przy pomocy stworzonego przez siebie golema. I dwójka rodzeństwa wraz z synem alchemika,Sebastianem, którzy muszą go powstrzymać. Polecam.

Książka nie jest zła, wręcz przeciwnie - jest pełna radości. Odważna Margo porywa nas w swój własny, pełen magii świat. Przy czytaniu tej książki jako dziecko, oczyma wyobraźni widziałam wszystkie walki, postacie i krajobrazy. Tak samo jest teraz, mimo że już małą dziewczynką nie jestem. Lubię do niej wracać, bo najbardziej w książkach cenię to, jak świat został wykreowany. A tutaj wyszło to znakomicie.

Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyera Lodowy Ogień opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu pod koniec XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora to nie tylko jej dom, ale też cały znany świat. Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w hotelu zjawia się niemy chłopiec wraz z dwiema czarodziejkami. Jedna z nich to, znana z baśni, Królowa Śniegu, a druga to tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu z powodu swoich niebieskich włosów, pogiętego cylindra, tęczowej parasolki i walizki pełnej słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo tak ma na imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra. Świat, jaki przedstawia nam autor, to połączenie rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami, co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat, w jakim żyje Mysz, nie jest ani czarny, ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać. Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i zawsze stara się dokonać najlepszego wyboru, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty. Kai Meyer napisał bardzo dobrą i niezwykle wciągającą książkę. Ciężko mi było oderwać się od lektury, ponieważ cały czas byłam ciekawa, co zrobi bohaterka. Opisy są krótkie i wyraziste. Nie musiałam się przedzierać przez trzystronicową relację na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to widziałam dokładnie, jak kto wygląda. Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. Lodowy Ogień pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki. Pokazuje nam również, że można sprostać każdemu, nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć. https://alicjaszalska.pl/kai-meyer-lodowy-ogien/

"Poszukiwacze zaginionej wazy" to cudowna powieść rodzeństwie, ich psie i lampie. Muszą oni odnaleźć dwa z trzech kawałków zaczarowanej wazy, znajdujących się gdzieś na kuli ziemskiej. Grupie przyjaciół staje na drodze groźny Viperus, który chce wykorzystać nieograniczoną moc naczynia dla swoich nikczemnych celów. Czytelnik przekonuje się, że nie trzeba wiele, aby przełamać barierę. Wystarczy chwila nieuwagi, a wszystko może legnąć w gruzach. Książka bardzo zaskakująca z elementami fantastyki. Idealna dla człowieka pragnącego przeżyć niezapomnianą przygodę.

Z tą książką już nie "cackałam się" jak z poprzednią częścią, bo wiedziałam, że i tak będzie genialna. Wszystko w tej opowieści zaspokajało moje potrzeby czytelnika. Dramatyczne fragmenty i wciąż powtarzające się pytanie: "Czy ty nigdy nie nauczysz się pukać, Tim?". Jednak jedna rzecz nie daje mi spokoju. Mam wrażenie, że opowieść jeszcze się nie skończyła, że ma jakiś ciąg dalszy. Niestety, nigdy nie dowiemy się, czy autor miał zamiar napisać kolejną część cyklu "Syn alchemika".

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

Nie pamiętam tej książki ani troszeczkę. Wiem, że były tam jakieś koty, że jeden chyba umarł... Nie wiem... Tata czytał mi tę książkę kiedy miałam 5 lat. Nie dawno oglądałam mój pamiętnik z tamtych czasów (zapisany drukowanymi literami i najeżony błędami ortograficznymi),znalazłam tam tytuł tej książki. Muszę ją koniecznie przeczytać po raz kolejny!

Początkowo dość ciężko było mi wkręcić się w tę opowieść. Przeszkadzały mi rozbudowane dygresje, które dodatkowo trzeba było odczytywać z marginesów. Tym bardziej, że akcja toczyła się raczej ślamazarnie, oscylując wokół codziennego życia bohatera i jego rodziny. W zasadzie dopiero od momentu podjęcia decyzji o wyjeździe po odbiór nagrody, coś zaczyna się dziać. I wtedy już nie tak łatwo oderwać się od lektury. Nie bardzo podobał mi się jednak sam finał. W ogóle przyjazd do stolicy i traktowanie T.S. jako niesamowitego okazu, cały pomysł z tajnym stowarzyszeniem - wszystko to wydało mi się trochę naciągane i skonstruowane tak, jakby autor nie bardzo miał pomysł na kontynuację opowieści. Albo wręcz jakby miał to być dopiero początek serii. I pozostawiło to jakiś niedosyt czytelniczy. Jedno, czego nie można książce odmówić, to specyficzny klimat.

Skrzydlak już na wstępie mnie zaciekawił tytułem, potem obrazkiem i ceną. A gdy już dotarł z księgarni w moje ręce, to wpadłam po uszy. Tak to lubię - wziąć książkę w ręce i dać się wciągnąć w treść, tak by zapomnieć o otaczającym świecie. Udało się - byłam pod drzewem obok remontowanego domu głównego bohatera i wszystko obserwowałam; a nawet przeżywałam razem z nim. Dobrze, że Adaś w tym czasie spał. Michael przeprowadza się do nowego domu, który wymaga wiele napraw. W międzyczasie zbyt wcześnie na świat przychodzi jego mala siostrzyczka orz poznaje dziewczynę z sąsiedztwa. Chłopiec odkrywa też Osobę - starszego mężczyznę oblepionego pajęczynami, który mieszka na posesji jego rodziców. Fabuła wydaje się prosta. Język książki nie jest wyszukany - zwykły, prosty, sposób opowiadania skierowany głównie do młodego czytelnika. Książka ma jednak to coś, co wciąga nas w jej świat. Mocno się powstrzymuję, żeby nie ujawnić szczegółów... Powiem (właściwie napiszę),że już wiem po co nam łopatki. Oprócz tego, że książka już umościła się na jednym z moich regałów, zakupię następną i podaruję. Bo dobrymi opowieściami warto się dzielić.

Jestem zupełnie oczarowana tą historią, napisaną współcześnie, ale przywodzącą na myśl najlepszą literaturę dziecięcą i młodzieżową początku XX wieku. Fantastyczna, wielowątkowa baśń z elementami historycznymi o zmaganiu się z prawdziwymi przeciwnościami losu, z utratą bliskich, z dorastaniem i odnajdywaniem siły w sobie, swojej drogi - tak ważnej dla młodych, dojrzewających osób. Wspaniała Pozycja. Polecam.