Poszukiwacze zaginionej wazy czyli O porywających przygodach niezwykłej kompanii: dziesięcioletniego chłopca, dwuletniej wszechwiedzącej dziewczynki, wyszczekanego jamnika i arystokratycznej lampy

Niezła książka detektywistyczna dla młodzieży. Dodatkowo może być pozycją terapeutyczną dla nastolatków z kompleksami. Chętnie sięgnęłabym po kolejne części, ale w bibliotece nie ma. Trochę przeszkadza mi nadmiar odniesień do amerykańskiej pop kultury, ale nie robię z tego wielkiego zarzutu.

Musze przyznać, że z wielką radością sięgnęłam po Teodozję. Będąc trochę młodszą, uwielbiałam tematykę starożytnego Egiptu, więc wybór okazał się łatwy, widząc tę książkę na półce. Wydaje mi się, że fabuła nie jest tylko dla dzieci, również dla starszych powinna być inteligentna i wciągająca. Szczególnie zapadł mi w pamięci klimat, jaki panował w książce… Ten stary Londyn, mroczne zakamarki muzeum i dorożki na ulicach…

Jak to określić najmniejszą ilością słów? Ujmujący lekki kryminalik. Bo nie można tego nazwać kryminałem. W ciekawy sposób opowiada o zwykłej dziewczynie, która stała się prawdziwą agentką. Przedstawia dość nietypowo ukazaną pracę agentów. " Nikt nie jest tym, na kogo wygląda ". Podobały mi się wszystkie postacie umieszczone w książce i historia opowiedziana ciekawie od początku do końca, zlepiona w spójną całość. Przez cały czas coś się dzieje. Wszystkie elementy umieszczone w opowieści powoli układają zarys rozwiązania. A zakończenie i tak jest zupełnie niespodziewane. Nie chcę nic więcej pisać, lecz zachęcić do przeczytania. Ja to zrobiłam i nie zawiodłam się.

Książka ta chociaż przeznaczona dla chłopców jest na prawdę świetna i każda 12, 13- nastolatka może ją przeczytać i się nie zawiedzie! Książka mówi o trzech chłopakach, którzy z beztroską i humorem robią psikusy mieszkańcom Londynu, do czasu gdy Billy- najmłodszy z braci zostaje uprowadzony... Książka ta opowiada o braterskiej miłości i codzienność XIX wiecznej Anglii. Fantastyczne!!! Polecam dzieciom w każdym wieku, myślę,że nawet dorosły zauroczy się tą lekką opowiastką.

"Wiktoriański Londyn. Dwunastoletni Jack jest pomocnikiem kominiarza. Pewnego dnia przypadkiem słyszy rozmowę o planowanym morderstwie. Zapamiętuje niektóre szczegóły planu, jednak nie może zapobiec tej zbrodni. Z rąk zabójców ginie najsłynniejszy londyński przedsiębiorca. O dziwo, wszystkie drzwi i okna w domu bogacza były zamknięte. Jak więc działał sprawca? Jack z pomocą dwojga przyjaciół rozpoczyna śledztwo. Wkrótce młodzi detektywi przekonują się, jak bardzo niebezpieczne może się dla nich okazać zdobycie pewnych informacji..." Książkę tę wygrałam dość dawno temu w konkursie, organizowanym na blogu Iadali, ale przyznam się, że dopiero niedawno miałam okazję zabrać się za lekturę. Szczerze powiedziawszy, nie wiedziałam, czego się po tej cieniutkiej książeczce spodziewać, zwłaszcza, że kryminały to raczej nie moja bajka, mimo wszystko jednak, postanowiłam dać pozycji szansę. Jack to chłopak, któremu nie wszystko w życiu wyszło - jego ojciec niezbyt się synem interesuje, a on sam mieszka z kominiarzem i jego rodziną i regularnie pomaga swojemu opiekunowi w pracy. Gdy pewnego razu, podczas czyszczenia komina, chłopiec słyszy rozmowę, dotyczącą planowanego zabójstwa, decyduje się rozwiązać zagadkę tajemniczych morderców. W poszukiwaniu poszlak, pomaga mu dwójka przyjaciół: sprytny Rupert i zagadkowa April. Wkrótce okazuje się, że zadanie, jakiego się podjęli nie było wcale łatwe ani bezpieczne... Akcja książki rozgrywa się w Wiktoriańskim Londynie. I już tutaj wymienić można jeden minus pozycji, mianowicie słabo wykreowany świat przedstawiony. Mam tutaj na myśli fakt, że prawie w ogóle w książce nie była zaznaczona ta epoka, przez co trudno było wczuć się w klimat pozycji. Gdyby nie parę elementów, akcja mogłaby równie dobrze dziać się we współczesności i nikt nie zauważyłby różnicy. Trochę szkoda, że autor bardziej nie przyłożył się do tego elementu. Pochwalić za to można główny motyw książki, czyli przestępstwo i sposób w jaki młodzi detektywi rozwiązywali sprawę. Wszystko bowiem działo się dynamicznie i muszę stwierdzić, że razem z bohaterami przeżywałam każdy wzlot i upadek. Zakończenie książki mocno mnie zaskoczyło, bo zdecydowanie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Podobało mi się także, że autor nie owijał w bawełnę nudnymi opisami, a skupił się na konkretach. Bohaterowie przedstawieni w powieści, nie posiadają nadnaturalnych umiejętności, ale są zwykłymi dziećmi, które przez zupełny przypadek znalazły się w centrum wydarzeń. Ich nietuzinkowe pomysły i ciekawe teorie w dużym stopniu przyczyniły się do rozwoju akcji, a, co za tym idzie, wzbogaciły ją o wiele szczegółów. Jack był chłopcem, któremu pod wieloma względami należy bardziej współczuć, niż zazdrościć. Mimo wszystko jednak jest on zadziwiająco silny i dzielnie znosi wszystkie przeciwności losu. Ma dość obojętne podejście do życia, nie przejmuje się tak bardzo problemami i stara się za pomocą własnego sprytu je rozwiązywać. Jest jednak nieco bez wyrazu, przez co, jako postać, raczej nie zapadł mi w pamięć. Zupełnie inaczej natomiast sprawa ma się z Rupertem. Ten chłopak, to definitywne przeciwieństwo Jacka - ma bogatą rodzinę, wszystko co chce, a jego rodzice to wyedukowani przedstawiciele społeczeństwa. Cały czas interesuje się jednak zagadkami, i, podobnie jak jego kolega, jest dość sprytny i uparty w osiąganiu celu. Mimo wszystko, został przystosowany do wyrafinowanego stylu życia i trochę z jego arogancji ujawnia się w niektórych momentach książki. Jeśli chodzi o April, to za dużo nie ma co o niej pisać. Na pewno jest najbiedniejsza ze wszystkich, mieszka z babcią i ma bardzo trudne życie. Zdarza jej się nawet kraść, aby tylko zapewnić sobie i swojej opiekunce pożywienie. Jest jednak niezłomna i, kiedy raz coś sobie postanowi, nigdy z tego nie rezygnuje. Podsumowując, mogę stwierdzić, że lektura jest miłą odskocznią od codziennej rzeczywistości i dość ciekawie napisanym kryminałem. Może nie zawiera zbyt wielu mrożących krew w żyłach scen, ale za to intrygująca historia i ciekawe wątki poboczne zdecydowanie działają na plus lektury. http://faaantasyworld.blogspot.com/2014/05/szybki-jack-i-krwawy-gabinet.html

Deszczowa Anglia z początku XX wieku.Muzeum pełne starożytnych artefaktów i mumii. Ciążące nad nimi mroczne klątwy. Stowarzyszenia pragnące zniszczyć bądź uratować świat. I jedenastoletnia Teodozja, która czuje się w obowiązku wszystko ogarnąć!!! "Teodozja i Berło Ozyrysa", podobnie jak pierwsza część serii, ma swój niepowtarzalny urok dawnej Anglii i tajemniczego muzeum, do tego dochoddzi rozkoszna narracja pierwszoosobowa i genialnie skonstruowana akcja. Świetna powieść przygodowo-detektywistyczno-fantastyczna! Przypuszczam, że nie zawiedzie się żaden z wielbicieli tych gatunków od 8 do 14 lat. ksiazkobsesja.blogspot.com

Lekka i miła książka;) Dostałam ją na koniec kolonii od wychowawców. Potem o niej zapomniałam i tak leżała sobie na półce. Już w październiku przypomniałam sobie o niej, bo musiałam napisać recenzje o jakiejś książce, a nie lekturze. Przeczytałam ją dosłownie w 1 dzień, a potem napisałam o niej recenzje do szkoły. Lubię takie książki, bo można przy nich odetchnąć od tych cięższych. Bo "Bracia Hardy - Śmiertelne Niebezpieczeństwo" to taki lekki kryminał i do tego jeszcze z humorem;)

Kolejny tom dla mnie bestsellerowej trylogii. Co do tej książki mogłabym mieć zarzuty do rozpoczęcia. Faktycznie, w poprzednim tomie także akcja z czasem się rozwijała, ale tutaj trwało to dość długo. Nie chciałabym wam spoilerować, ale wiedzcie (Ci co nie przeczytali), że końcówka jest wprost rewelacyjna. Rozwinięta, mało opisowa, idealna jak dla mnie. Nie mogłam się doczekać moich urodzin, kiedy to dostałam parę kolejnych książek i w tym trzeciego (ostatniego) tomu z tej serii. Aktualnie ją czytam, jestem też zadowolona, ale o tym w innej mojej opinii.

Dostałam tę książkę w nagrodę za bardzo dobre czytelnictwo na koniec roku szkolnego. Zaczęłam ją czytać jeszcze w zakończenie roku. Przeczytałam w trzy dni. Jestem pod ogromnym wrażeniem książki i autora, jego bujnej wyobraźni. Polecam szczególnie miłośnikom fantastyki i powieści przygodowych. 10/10.

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam), podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

"Fredi, dzikie życie chomika" to książka, która utkwiła mi w głowie na długie lata. Pierwszy raz przeczytałam ją będąc we wczesnej podstawówce i od tamtej pory myśli o niej dość często mnie nachodziły. Nie znałam jednak jej tytułu - pamiętałam jedynie skrawki informacji. Nie do opisania było moje szczęście, gdy pewnego dnia w bibliotece przypadkowo natknęłam się na tę książeczkę. Decyzja o jej przeczytaniu była natychmiastowa. Uwielbiałam tę książkę i dziś, przeczytawszy ją ponownie po prawie dziesięciu latach, podoba mi się równie mocno. Biorę oczywiście poprawkę na to, że inaczej postrzegam ją niż jako dziecko, ale to nie wciąż nie przeszkadza w czerpaniu z czytania jej prawdziwej przyjemności. To niezwykła opowieść, pełna humoru, wzruszeń i abstrakcji literackiej tak daleko posuniętej, że jestem w stanie w nią uwierzyć. Fredi jest chomikiem i uwielbia czytać oraz pisać. Czy to nie brzmi szalenie, dziwnie, nawet kosmicznie? Brzmi, ale w książce Dietlofa Reiche jest to najnormalniejsza rzecz pod słońcem. Nikt nie kwestionuje także tego, że sir William jest dystyngowanym kotem z zasadami, a dwie świnki morskie układają satyryczne piosenki. Wszystko jest powszednie i oczywiste. Autora nie obchodzą konwenanse i nie uznaje granic absurdu - dzięki czemu nie obowiązują go żadne limity i może puścić wodze fantazji. To właśnie sprawia, że jest to tak znakomita książka. Wszystko we "Fredim..." mi się podobało. Począwszy od samego zamysłu napisania o chomiku z zacięciem literackim, przez delikatnie sarkastyczny język utworu (kłaniam się tu w stronę świnek morskich), na infantylnej i niewiarygodnej fabule skończywszy. To powieść dla dzieci, której z urzędu została narzucona prostota, ale autor zdołał sprytnie to obejść i ukryć pomiędzy wierszami mocne przesłanie, zachęcające do poszukiwania siebie i spełniania marzeń. A to wszystko w oprawie cudnej historyjki o gryzoniu. Niesamowicie było odświeżyć sobie pamięć i przeczytać książkę, która nieodzownie kojarzy mi się z dzieciństwem, a także odkryć, że moje wyobrażenie o niej nie różniło się wiele od oryginału. To świetne oderwanie od dojrzalszej literatury. Powieść Dietlofa Reiche jest fantastyczną książeczką dla najmłodszych i tych trochę starszych. Mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać ją kiedyś z moimi dziećmi:)

Kto z was nie zna Romeo i Juli? No przecież każdy zna, lecz raczej nie każdy ma świadomość, że istnieje przeróbka tego wspaniałego dzieła. Zatem oto one. Jeśli ktoś chciał by sobie poczytać o Romeo i Julii w innym wybadaniu i w innej opowieści to dobrze trafił. Jest to trochę inna historia tego znanego działo, bo między innymi to nie Romeo i Julia są głównymi bohaterami. Ogólnie książka była bardzo fajna, ciekawa oraz wciągająca. Bardzo mi się podobała, była interesująca, mega się ją czytało, bo została dobrze napisana. Nie była nudna, a zarazem lekka i przyjemna, z rożnymi intersującymi zwrotami akcji. A no i warto by wiedzieć, że ta książka ma rożne okładki.

Bardzo przyjemna opowiastka o rodzinie, przyjaźni, chciwości i przezabawnych wynalazkach. Główne motywy to pragnienia i podróże. Postacie są sympatyczne. Nawet czarne charaktery wydają się być zabawne. Czyta się szybko, a przy okazji można nacieszyć oko ilustracjami wykonanymi przez Chris'a Riddell'a.

Książkę dostałem kiedyś pod choinkę i postanowiłem ją przeczytać. Nie czytałem, poprzedniej części, ale ta część była jedną z najbardziej niesamowitych przygód. Pamiętam, jak przeżywałem każdą chwilę z tą książką, co będzie dalej ?. Rewelacja jeszcze nigdy książka tego typu, mnie tak nie wciągnęła, naprawdę muszę do niej kiedyś wrócić, tej książki nie da się nie przeczytać do końca, jest tak wciągająca i poruszająca, że byłoby to nie do zrobienia. Także jeżeli kogoś tylko, choć w małym stopniu interesuje fantastyka to szczerze mogę polecić tą książkę ;)

"Anyżowa warownia" to jedna z ulubionych książek moich synów. Książka o dziewczynce, która nie chciała być czarodziejką, jak cała jej rodzina, bo marzyła, by zostać rycerką. Bardzo ciekawa i wciągająca lektura, która uczy akceptacji dla różnorodności i wspiera dążenie do realizacji marzeń, choć czasami okazuje się, że spełnione marzenie wygląda inaczej niż w wyobraźni. Dużo się w tej książce dzieje: są samotne wyprawy, najazd na zamek, pojedynki i białe myszki oraz pływające węże. Zaczęliśmy czytać i nie mogliśmy się oderwać. Świetna lektura. Pełna wersja recenzji: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2016/01/29/igerna-dziewczynka-ktora-chciala-zostac-rycerka/

Recenzja mojej córki :-) „Zielinka. Zbuntowana czarodziejka” to książka trzymająca w napięciu. Nigdy nie wiadomo, co się zdarzy. Sądzisz, że fajnie urodzić się w rodzinie czarownic i musieć być czarownicą? Zielinka wcale tak nie uważa! Woli zostać zwykłą dziewczynką. Zamiast magią interesuje się chłopakami z klasy. A w przyszłości chce mieć męża. Chcesz wiedzieć, czy Zielinka zmieni zdanie? Koniecznie przeczytaj tę książkę. Ja zrobiłam to z przyjemnością. https://bajdocja.blogspot.com/2014/10/zielinka-recenzja-corki-przygoda-z.html