Oj, Hela

Robert jedzie na obóz tenisowy. W tenisa gra świetnie, ma do tego talent. Niespodziewanie jednak wyjazd staje się szkołą życia. I nie chodzi tu o wirtuozerię na korcie, nie chodzi też wcale o przetrwanie nocą w ciemnym lesie, ani nawet o konfrontację z wampirem. Chodzi tu o relacje ze zwykłą dziewczyną. Na przykład Małgośką. Bo Robert ma jedenaście lat. Sporo już wie o życiu. Umie sam sobie spakować walizkę, umie poradzić sobie z kolegami, jest przygotowany na stawienie czoła trenerowi, który jego zdaniem przeobraża się nocą w wampira. Ale nie wie jeszcze, że z dziewczyną można fajnie spędzić czas, a rozmowa z nią nie jest powodem do wstydu. Więcej: www.lekkiepiora.pl

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Wyobraźcie sobie wakacje spędzane na oddalonej od cywilizacji działce, w starym domu, który aż piszczy o remont. Dwie mamy - najlepsze przyjaciółki, dojeżdżający na weekendy tatusiowie, szóstka dzieci różnej płci i w różnym wieku i tajemniczy „ktoś” mieszkający ( albo i nie mieszkający) za płotem. A do tego wyobraźcie sobie jeszcze książkę pisaną w formie pamiętnika, gdzie każde dziecko popełnia swój własny wpis… Czyta się jednym tchem! Mamy tam Karolinę, nastolatkę, dla której wyjazd na odludzie jest totalnym obciachem. Marzą jej się piękne greckie krajobrazy albo obóz z przyjaciółkami albo coś wypasionego, czym mogłaby się pochwalić przed rówieśnikami. Jest rozzłoszczona, zirytowana ilością dzieciaków wokół siebie i przede wszystkim – porządnie znudzona, czemu dobitnie daje wyraz w pisanych przez siebie tekstach. Jest Michał, prawie nastolatek o bujnej wyobraźni. Bardzo tęskni za swoim tatą i aby uciec od młodszych dzieci przeistacza się w coraz to inne fantastyczne postaci: raz jest indiańskim tropicielem, innym razem marzy o byciu chochlikiem, a jeszcze innym – nowojorskim detektywem. Joasia jest sześcioletnią badaczką. Z nieodłącznym plecakiem, mikroskopem i lupą – dla niej działka, dom i ogród nie mają już tajemnic. Jula natomiast większość czasu spędza w krzakach ze swoim pluszowym, fioletowym królikiem Ryśkiem i wymyślonymi tygrysami, które karmi trawą, opowiada im historie i świetnie spędzają czas. Mała Aga natomiast znajduje swojego Owadka na szczęście i święcie wierzy, że za płotem w opuszczonym garażu mieszka najprawdziwsza Baba Jaga. Nie brakuje także wpisów malutkiego Lola; są rozbrajające i tak słodkie, że buzia sama się uśmiecha. Ta sama historia opisana z różnego punktu widzenia nadaje książce wyjątkowości i niesamowitości. Podczas gdy młodsze dzieciaki świetnie organizują sobie zabawy – starsze nudzą i marudzą. Do czasu, kiedy któreś z nich na płocie znajduje torbę z ulubionymi słodyczami… Wtedy nagle okazuje się, że przy odrobinie wyobraźni zwyczajna działka porośnięta chaszczami może być miejscem lepszym i ciekawszym niż najpiękniejsze zagraniczne plaże. To naprawdę pouczająca książka, za którą Autorka w 2005 roku otrzymała Nagrodę im. Kornela Makuszyńskiego. Znajdziecie tam mnóstwo przykładów dotyczących relacji z rówieśnikami i rodzeństwem, tolerancji, wzajemnego szacunku. I tego, że nie zawsze w życiu układa się tak, jakbyśmy sobie życzyli; są sytuacje, w których trzeba zacząć wszystko od nowa nie tracąc jednocześnie dobrego ducha i wiary w ludzką dobroć. Mimo wszystko. Twarda okładka z interesującą stroną tytułową. Przeznaczona dla czytelników od ośmiu lat, ale czcionka jest duża i odstępy między wierszami też, więc uważam, że nawet młodsze dzieci dadzą radę. A kiedy wciągnie ich historia, to już na pewno. W środku różnej wielkości kolorowe ilustracje: intrygują i zaciekawiają. I ten tytuł, który nam się wszystkim ogromnie spodobał…ale jego znaczenie to już odkryjcie sami.

Hania Humorek to nieźle zakręcona uczennica podążająca za określonymi tymczasowymi zainteresowaniami i wyzwaniami. Jej codzienność obfituje w wiele prób, wyzwań i konfliktów z bratem oraz koleżankami i kolegami. Pomysły bohaterki potrafią zaskakiwać i rewelacyjnie przykuwają uwagę mojej małej słuchaczki. Właśnie z tego powodu książki Megan McDonald z ilustracjami Petera H. Reynoldsa już od kilku lat cieszą się w naszym domu sporym powodzeniem. Serie o przygodach Hani Humorek to wciągające, pouczające, przemycające sporo wiedzy oraz humoru lektury dla dzieci. Przez lata seria obrosła w książki, po które mogą sięgać także młodsi czytelnicy, pokazujące przygody przyjaciół tytułowej bohaterki oraz doczekała się wznowień. W nowej szacie graficznej, czyli z nową okładką i w nowym wydawnictwie. Od dwóch lat seria pojawia się Wydawnictwie HarperKids. Plusem każdej książki jest to, że ma temat przewodni i (bardzo ważne) stanowią autonomiczną opowieść, która nie wymaga znajomości wcześniejszych, dlatego można czytać je w dowolnej kolejności. Owszem posiadają numerację tomów, ale nic się nie stanie jeśli sięgniemy po późniejsze, a później po wcześniejsze. Grunt żebyśmy dobrze się bawili, a raczej, żeby nasze pociechy skutecznie zachęcić do czytania. Wznowienie ułatwiają dotarcie do wszystkich tomów. Skorzystałam z okazji i postanowiłam przypomnieć sobie wcześniejsze przygody. Z tego powodu zachęcę Was do sięgania z dziećmi po lektury z tej serii. Zwłaszcza, że są wśród publikacji i takie dla przedszkolaków. Znajdziecie w nich proste zdania, niewielką ilość tekstu, interesujące opowieści, przyciągające wzrok kolorowe ilustracje. Książki dla starszych czytelników zawierają już mniej obrazków i do tego są one czarno-białe. Ponad to zawarte w nich historie są dużo dłuższe, ale niedługie rozdziały sprawiają, że sprawdzają jako czytania przedszkolakom. Wszystkie łączy główna bohaterka, jej brat i przyjaciele oraz duża czcionka. Czytanie serii książek to zawsze możliwość zaprzyjaźniania się z jednym bohaterem i jego przygodami. To bardzo ważny element w edukacji dzieci oraz kształtowania ich postaw, kształtowania koncentracji, systematyczności i nawiązania emocjonalnej więzi. Nie bez przyczyny nasze pociechy mają swoje ulubione bajkowe postaci. Tu owa bajkowość została zastąpiona rówieśnikami i ich codziennością, przez co stają się bliższe starszym dzieciom, a ich niezwykłość polega na odmiennych doświadczeniach, możliwości otwierania pociech na nowości, tłumaczenie świata, poszukiwanie swoich dróg. Kolejne tomy opowieści o przygodach Hani Humorek to oddzielne książki, ale co jakiś czas w Wydawnictwie Egmont ukazywały się wielkie księgi przygód. Ciekawa jestem czy w nowym też pojawią się w takiej formie. Zwłaszcza, że miała ono sporo plusów, ponieważ dostawaliśmy solidną książkę z dobrze zszytymi stronami w nieco niższej cenie. Pojedyncze tomy też mają swoje zalety: świetnie sprawdzają się na spacerach. Zwłaszcza, że my lubimy wędrować po lesie z książkami. Do tego dziecko ma wrażenie większej ilości przeczytanych książek, a to naprawdę potrafi na początkowej drodze czytelniczej zmotywować. Pierwszy tom otwiera rozpoczęcie roku szkolnego, a wiadomo, że jest to trudny czas dla dzieci. Zwłaszcza, kiedy wstają z paskudnymi humorkami i wcale nie marzą o tym, aby iść do szkoły. Humorku Hani nic nie jest w stanie poprawić: ani kredki, ani potworki, ani ulubione jedzenie. Wasze dzieci też tak mają? A może Wy także? No to wiecie, w czym problem i jak bardzo potrzebujemy wtedy odpowiedniej motywacji. Do tego odkrywa, że nielubiani koledzy mogą mieć całkiem ciekawe pomysły. Drugi tom zatytułowany „Hania Humorek zostaje gwiazdą” otwiera zazdrość. Nasza bohaterka dowiaduje się, że nielubiana przez nią Julka Wróbel została mistrzynią ortografii. Kolejna osoba z klasy, o której nasza bohaterka nie ma dobrego zdania. Oczywiście do czasu, bo swoje uprzedzenia trzeba weryfikować i otwierać się na innych. Nawet pomimo zazdrości, która zmusi Hanię do poszukiwania drogi do sławy. Zwłaszcza, że szybko okazuje się, że wszyscy w jej otoczeniu mieli swoje pięć minut. Okaże się, że zdobycie sławy nie jest łatwe. A jeśli nawet się uda to nie do końca można się nią cieszyć. Hania jest tak skupiona na celu, że zapomina o ważnych rzeczach. Dopiero poznanie kogoś, kto naprawdę wiele przeszedł w życiu pozwala jej nieco inaczej spojrzeć na sławę. Dziewczynka zauważa, że ważniejsze jest to, aby samemu być dumnym z własnych osiągnięć, działań społecznych. A co takiego zrobi nasza bohaterka, że będą się o niej rozpisywały gazety? Przekonajcie się sami. Trzeci tom poświęcony jest ekologii. „Hania Humorek ratuje świat!” to opowieść o tym, w jaki sposób nasza bohaterka próbuje ocalić naszą planetę. Na lekcji przyrody dowiaduje się jak wiele działań ludzi szkodzi życiu na Ziemi. Nauczyciel pięknie i przekonująco opowiada. Hania Humorek pragnie zmienić swoje otoczenie. Ku rozpaczy domowników zaczyna od własnego domu. Nie ogranicza się do segregacji śmieci. Namawia bliskich, by zrezygnowali z wielu przyjemności. Przy okazji odkrywa zagrożone gatunki, dowiaduje się o niezwykłych działaniach ekologów i przyczynia do ratowania lasów tropikalnych. Świetna opowieść o tym, że w swoich działaniach trzeba zachować umiar i rozsądek oraz mądrze dbać o własne otoczenie. Czwarty tom skupia się na zabobonach, przepowiadaniu przyszłości. Bohaterka w tomie „Hania Humorek przepowiada przyszłość” szuka narzędzi do wróżenia. Jest przekonana, że magiczny pierścień z opakowania płatków śniadaniowych pomoże jej lepiej dostrzec to, co się wydarzy, że da jej super moc jasnowidzenia. To okaże się dużo trudniejsze. Zwłaszcza, że na chwilę jej skarp przejmie brat, a później w szkole przez ten przedmiot wplącze się w tarapaty. Szkolne życie będzie toczyło się wokół kredek, których historię poznają młodzi czytelnicy i wizyty niezwykłej pisarki. Hania Humorek dojdzie do pouczającego wniosku, że nie wszystko da się przewidzieć, ale niektóre rzeczy można wydedukować. Tom piąty poświęcony jest naszemu ciału. „Doktor Hania Humorek” to świetny wstęp do rozmów o ludzkim ciele, jego możliwościach, eksperymentach, chorobach, leczeniu, zabiegach, rozwoju, narodzinach, DNA. Lektura zachęci do uważniejszego obserwowania, w jaki sposób działamy oraz dostarczy wielu ciekawostek. Zwłaszcza, że dzieci będą miały okazję odwiedzić szpital i dowiedzieć się, w jaki sposób ratuje się życie ludzi. Do tego tydzień poświęcony ludzkiemu ciału stanie się bardzo pouczający. Uczniowie odkryją, że obserwowanie zwierząt może pomóc także w poznaniu ludzkiego ciała, a Hania Humorek zrozumie, że chorowanie nie jest takie fajne jak myślała na początku. Zabawne przygody uczennicy pozwalają jej odkryć jak ważne jest wyznaczanie celów. W szóstym poznajemy lepiej historię Ameryki, dowiadujemy się o rewolucji oraz znaczeniu niepodległości. Te pojęcia Hania oczywiście przełoży też na własne życie. Czy gotowa jest ponosić konsekwencje wolności i niezależności? W siódmym udajemy się z bohaterami w podróż dookoła świata. Będzie to podróż mentalna. Klasa Hani we współpracy z równoległą klasą ma przygotować projekt przybliżający uczniom poszczególne kraje: ich zwyczaje, barwy narodowe, ciekawostki historyczne i kulturalne. Hani i jej grupie przypadnie prezentacja Włoch. Bohaterka przy okazji nowego wyzwania i nowej znajomości odkryje jak ważna jest systematyczność i umiejętność dzielenia czasu między przyjemności i obowiązki. Ósmy tom to kolejne nowe wyzwanie. Tym razem bohaterka będzie mogła przyjrzeć się jak wygląda zdobywanie wiedzy przez studentów. Nim do tego dojdzie doświadczy porażki, zostanie zapisana na korepetycje. A wszystko przez zmianę nauczyciela. Zastępstwo nie wpływa dobrze na naukę Hani. Autorka pięknie pokazuje, że czasami to, kto nas uczy na niesamowicie duże znaczenie. W dziewiątym tomie Hania będzie miłośniczką powieści detektywistycznych i z tego powodu sama wcieli się w rolę tropicielki zagadek. Niestety w jej otoczeniu można jedynie wytropić osobę podjadającą jej słodycze, a to można zrobić bez specjalnego wysiłku. W szkole odwiedzi ich policjant i pokaże umiejętności psa przygotowywanego do pracy w policji. Kilka dni później trzeba będzie go wytropić, bo zaginął. Bohaterka odkryje, że akcja w książkach niewiele ma wspólnego z życiem. Dziesiąty tom przenosi nas do nieco cieplejszej pory roku. Hania właśnie rozpoczyna wakacje. Ma w związku z tym spore plany, wiele wyzwań, ale niestety szybko okaże się plany planami, a życie życiem, bo nie przewidziała, że wszyscy znajomi wyjeżdżają, aby przeżywać ciekawe przygody. Jakby tego było mało nie jedzie też do babci tylko musi zostać w domu z bratem i ciocią, której nie pamięta i podejrzewa, że jest stara, nudna. Zadziwiające będzie jak wiele cudnych przygód przeżyje z tą zwariowaną i nieco zakręconą kobietą. Zabawne przygody uczennicy pozwalają jej odkryć jak ważne jest wyznaczanie celów. Kolejną bardzo ważną sprawą jest aby owe cele były przemyślane i niekoniecznie krótkoterminowe. Hania odkrywa też, że życie potrafi zaskakiwać i sławni możemy stać się nie tylko z powodu popisów i wygrywania konkursów, ale też przez działania społeczne. Nasza bohaterka jest bardzo zaangażowana we wszystko, co robi. Do tego dziewczynka stawia sobie bardzo ambitne plany, w które wciąga najbliższe otoczenie. Lektura jak zawsze okazała się zabawna. Żywy język, trzymająca w napięciu akcja i tłumaczenie świata pomagają młodym czytelnikom zdobyć wiedzę oraz zachęcić do działania. Razem z Hanią odkryją też jak ważne są relacje międzyludzkie, życie w małej społeczności i dawanie czegoś od siebie. Każdy tom pozwala na zdobycie sporej dawki wiedzy oraz przemyca zachętę do przyjmowania określonego rodzaju postaw. My jesteśmy wielkimi miłośniczkami Hani Humorek. Na każdy kolejny tom czekamy z niecierpliwością. Główna bohaterka w każdej książce jest uosobieniem realistki, dla której nie istnieje nic poza tym, co namacalne i poznawalne. Z takim nastawieniem podchodzi do każdego tematu. Stąpając twardo po ziemi wie, że bez działania nie ma realizacji zadań, dlatego po wyznaczeniu sobie celów od razu przechodzi do czynów i robi wszystko, aby osiągnąć to, czego chce. Oczywiście nie zawsze jest to rozsądne i dobre, ale po to są błędy, żeby móc się na nich uczyć. I Hania też tak właśnie się uczy. Serię książek o Hani Humorek i Smrodku można z powodzeniem czytać przedszkolakom. Niedługie rozdziały mogą stanowić kolejną czytankę na kolejny dzień. Dzięki ciągłości fabuły pozwoli ona na ćwiczenie pamięci. Wspólne czytanie z rodzicami lub opiekunami pozwoli na budowanie relacji z dziećmi, rozwijanie umiejętności słuchania oraz rozbudzi wyobraźnię. Spora dawka humoru sprawia, że całą serię czyta się bardzo przyjemnie, dlatego Hania Humorek regularnie zagląda do naszego domu. Lekka fabuła żywy język dostosowany do odbiorcy, interesujące ilustracje i coś, na co zwracają uwagę rodzice: dużo ciekawostek pozwalających rozwijać wiedzę i ciekawość światem. Dzieci odkryją, że czytanie może być bardzo przyjemne, poznają odmienną kulturę oraz związane z nią święto i jego pomysłodawczynię. Kolejnym plusem tych lektur jest pokazanie relacji rodzeństwa. Hania i Smrodek nie zawsze świetnie się dogadują. Można powiedzieć, że raczej się nie dogadują, a mimo tego stanowią zgrany, kochający się duet, w którym każdy martwi się o każdego, a kiedy jest taka potrzeba to pomagają sobie w ważnych misjach. Inną zaletą jest silna osobowość bohaterki i jej trzeźwe podejście do życia. Zaangażowana we wszystko, co ją w danej chwili interesuje, rozwijająca swoje umiejętności logicznego myślenia oraz poszerzająca wiedzę staje się idealnym materiałem na przyszłą badaczkę lub podróżniczkę. Chętnie poczytałabym opowieści o dorosłej, stanowczej i jednocześnie zwariowanej Hani z wieloma zabawnymi pomysłami oraz sporą wiedzą. Bohaterka ma w sobie potencjał damskiego Indiana Jonesa.

Młodemu czytelnikowi się podobała, mnie irytowały szczegóły. Rozumiem, że były potrzebne, aby intryga była bardziej pasjonująca, lecz nikt z personelu przedszkola nie wyda dwunastolatce młodszego rodzeństwa. Nawet na prośbę rodziców. Również niefrasobliwe zachowanie dorosłych, którzy wiedzieli o tym, że dzieci są same, a rodzice zaginęli powodowało, że zgrzytałam zębami. Żal mi było, że zamek nie jest prawdziwy, że nie można go odwiedzić i pooglądać tych maszkaronów. Na szczęście młody czytelnik nie zwracał uwagi na te szczegóły, pochłonięty zawiłościami akcji. Nie mogąc się doczekać dalszego ciągu czytał samodzielnie. Zatem jeśli nie przeszkadza wam to, że kryminałek jest bardziej fantastyczny niż historyczny to spokojnie możecie brać się za lekturę. 

Dostałam kiedyś tę książkę od mamy, gdy wróciła ze spotkania. Powiedziała że specjalnie ją dla mnie wzięła, bo dostała autograf z podpisem "o Alicji dla Alicji". Co prawda sama książka zbytnio mnie nie wciągnęła, ale mam ją do dzisiaj na pamiątkę. Jest to fajna lektura na luźne wieczory dla młodszych osób i nie tylko.

Ich dwóch, a ona jedna. Taką kombinacje życiowych perturbacji historia zna nie od dziś, a mimo to z wypiekami na policzkach i pełni ekscytacji czekamy na jej finał. Czyż nie? 😉 Ale zacznijmy od początku. Ma trzynaście lat, na imię mu Gucio i jest tu głównym bohaterem. Do tego może pochwalić się pyzatą buzią, skłonnością do babcinej kuchni, życiowym opanowaniem i trochę złamanym sercem. Wszystko przez tego drugiego. Ma na imię Piotrek i jest fest przystojniakiem, co prawda z dziwacznymi przyzwyczajeniami i nowobogackim podejściem do życia, ale i tak udało mu się zawrócić w głowie... I oto na scenę wchodzi ona. Lutka. Po prostu świetna dziewczyna. Z poczuciem humoru, zawsze można na nią liczyć i do tego ładna, w dziewczęcy i naturalny sposób. Problem w tym, że Lutka to od wieków przyjaciółka Gucia. Znają się jak łyse konie, ale... Gucio nie zdawał sobie sprawy z rodzącego się w jego sercu uczucia, dopóki nie pojawił się Piotrek. No i co tu teraz zrobić? Plan jest całkiem prosty: dieta, totalna zmiana imidzu, a nawet próba zjednania ukochanej wykwintnym obiadem. Czy to jednak dobry kierunek? Czy Piotrek przestraszy się rywala, a może Lutka wcześniej odkryje, co i do kogo naprawdę czuje? Niewątpliwie łatwo nie będzie, gdyż autor zafundował swym bohaterom, a tym samym czytelnikom, moc atrakcji i emocji. Warto przeczytać do końca, aby dowiedzieć się, jak to się wszystko skończy 😉. Z twórczością Marcina Pałasza miałam wcześniej styczność przy okazji opowieści o psie Elfie, dlatego bez wahania objęłam patronatem wznowienie jego brawurowej "Licencji na zakochanie". To świetnie napisana powieść o pierwszym zakochaniu, pełna życiowych i nastoletnich dylematów oraz zaskakujących zwrotów akcji. Wręczcie ją swoim dorastającym dzieciom lub sami skuście się na wycieczkę do lat młodości 😁. Polecam 💛.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę opinię do książki dla dzieci. Jednak mój syn Jaś ( lat.8 ),który, oględnie mówiąc do zagorzałych czytelników nie należy, nie może się od serii o Hani oderwać i nie ma wieczoru bez wspólnej lektury, a i ja kiedy mu czytałem bawię się świetnie.

Książki Grzegorza Kasdepki często wybieram do zakupu do szkolnej biblioteki, ponieważ autor ma niesamowity dar opowiadania, a właściwie gawędzenia – dowcipny, lekki, a jednocześnie inteligentny. Jest też autorem o niekończących się pomysłach fabularnych i potrafi je dobrze „ugryźć”. Z takim nastawieniem zaczęłam czytać "Przyjaciół". Na początku dałam się ponieść cudownej, urzekającej narracji trzecioosobowej, gawędziarskiej, łobuzerskiej, po prostu pięknej. Ale gdzieś w 2/3 opowieści czar prysł. Zupełnie niepotrzebnie wprowadzono dodatkowe kontrapunkty, koniec został zastrzelony serią karabinu problemowego. Wielka szkoda, bo „Przyjaciele” mają naprawdę wiele dobrych momentów, wciągających, dających do myślenia. To jest już któraś powieść polska dla dzieci z fatalnym zakończeniem. A dzieje się to za sprawą poruszanych problemów, a właściwie z ich zmasowanym atakiem i brakiem czasu na ich rozwiązanie. Jeden problem wystarczy w literaturze dla dzieci i młodzieży. Będą starsi, będą mogli czytać bardziej skomplikowane książki. PS Nie podobało mi się również "wyzywanie" bohaterów. Książka tworzy światopogląd. Co to za świat, w którym się wyzywa? Nie tędy droga do przemiany "zwykłych zjadaczy w chleba" w aniołów ;) Więcej na: https://bookwszkole.blogspot.com/2021/08/przyjaciele-powrot-pieknej-narracji.html

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.

Są też dwa filmy, pierwszy z nich jest na podstawie książki, lecz drugi opowiada już całkiem inną historie, nie mająca nic wspólnego z drugim tomem serii. Nie będę się rozpisywać i powiem wprost, książki bardzo fajnie napisane, dużo się w nich dzieje i są ciekawe oraz wciągające. Mimo to są o lekkim, przyjemnym charakterze, które dobrze i miło się czyta, ale intrygują czytelnika. Mimo że początek jest troszkę niemrawy to książka przypadła mi do gustu.

Przeczytałam całą serię tych książek,i z niecierpliwością czekam na kolejne tomy.To moja ulubiona seria książek już od dzieciństwa.Zaczęłam je czytać jak miałam 8/9 lat.A teraz mam już 11 i nadal mi się podobają.Podobają mi się dlatego, że są pełne humoru a Lola naprawdę dobrze potrafi wykorzystać dzieciństwo [na przygody]! Gorąco polecam =].

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem),za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.

Ależ ta książka mnie poruszyła! Historia Natalii przeniosła mnie do samej Szwecji i obudziła we mnie niespodziewaną chęć odwiedzenia tego kraju. Poznajcie Natalię – mieszkankę Krakowa, otoczoną kochającą rodziną: rodzicami, bliźniaczymi braćmi i dziadkami, z którymi łączy ją szczególna więź. Stabilny, bezpieczny świat dziewczynki burzy wiadomość, że rodzina na dwa lata przeprowadza się do Szwecji. Dla Natalii to katastrofa – musi zostawić przyjaciółki, grupę taneczną, szkołę i wszystkie znane kąty, które dotąd tworzyły jej codzienność. Pierwsze tygodnie w nowym kraju okazują się pełne tęsknoty i niepewności. Z czasem jednak Natalia zaczyna dostrzegać, że obcy świat ma do zaoferowania coś więcej niż tylko brak znanego domu. Poznaje polską rodzinę i zaprzyjaźnia się z Kariną, dziewczynką z niepełnosprawnością, która wnosi do jej życia inną perspektywę. W międzynarodowej szkole słyszy na korytarzach języki z całego świata, uczestniczy w kursie szwedzkiego, dołącza do grupy tanecznej i krok po kroku odzyskuje poczucie, że może być "u siebie". Największą rolę w tej przemianie odgrywa Selma – starsza pani, była artystka, która staje się dla Natalii kimś wyjątkowym. "Moje Bullerbyn" to nie tylko opowieść o emigracji, ale także o dojrzewaniu do zmian, które, choć trudne, potrafią otworzyć zupełnie nowe możliwości. To książka o tęsknocie za bliskimi, ale i o sile nowych więzi. Autorka pięknie pokazuje, jak pasja i marzenia pomagają zakorzenić się w nowej rzeczywistości. W tle pojawia się też ważny społeczny wątek eurosieroctwa – losów dzieci pozostawionych w kraju, gdy rodzice wyjeżdżają do pracy za granicę. Dzięki temu opowieść nabiera głębi, nie gubiąc przy tym dziecięcej perspektywy. To historia ciepła, poruszająca i bardzo bliska doświadczeniom wielu rodzin. Ujęła mnie swoją szczerością i autentycznością – bo choć opowiada o jednym wyjeździe, to tak naprawdę mówi o czymś uniwersalnym: o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie.

Często rodzice przyjaciółek mojej córki pytają mnie o książki dla dziewczynek. Na półkach w Empiku można znaleźć wiele serii i publikacji, ale czy nasze dziewczyny muszą czytać o Monsterhajkach, Arielkach, Viollettach i innych dziuniach? Nie mam nic przeciwko przekładom, ale nie zapominajmy o klasyce! Astrid Lindgren i przygody Pippi zachwycą każdą małolatę, Doktora Dolitlle można pokochać, a Muminki bywają tajemnicze i trochę straszne. Jest jednak taka piękna seria książek Naszej Księgarni, której główną bohaterką jest dziewczynka o imieniu Lola. Polecam te książki bynajmniej nie dlatego, że miałam okazję współpracować przy ich wydaniu, ale dlatego, że czytamy je z córką łapczywie przez całe wakacje. Nie ma znaczenia, od której części zaczniecie: „Oto Lola”, „Lola dziennikarką”, „Lola Lwie Serce”, „Lola, tajna misja” czy „Lola w podróży poślubnej” itd.

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

W każdym rozdziale dzieciaki się kłócą (to jest jeszcze ok.) rodzice na nie krzyczą, babcia się wstydzi swoich wnucząt i tylko je strofuje, a w szkole idą do kąta. Brakuje mi tu pozytywnych emocji. Gdyby to nie była lektura córki,raczej byśmy tego nie czytały

Sympatyczna książka o przygodach wakacyjnych bystrej Danusi, jej siostry i mamy. Trochę w stylu Chmielewskiej i jej przygód o Teresce i Okrętce. Dla młodych czytelników pewnie rzeczy mogą być niezrozumiałe, choćby policjant wysiadający z... poloneza czy możliwość biwakowania bez oglądania się na kemping. Mogą jednak poczytać, jak ich babcie podróżowały, a policja (właściwie milicja) łapała gangsterów.

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.