Licencja na zakochanie

Ależ ta książka mnie poruszyła! Historia Natalii przeniosła mnie do samej Szwecji i obudziła we mnie niespodziewaną chęć odwiedzenia tego kraju. Poznajcie Natalię – mieszkankę Krakowa, otoczoną kochającą rodziną: rodzicami, bliźniaczymi braćmi i dziadkami, z którymi łączy ją szczególna więź. Stabilny, bezpieczny świat dziewczynki burzy wiadomość, że rodzina na dwa lata przeprowadza się do Szwecji. Dla Natalii to katastrofa – musi zostawić przyjaciółki, grupę taneczną, szkołę i wszystkie znane kąty, które dotąd tworzyły jej codzienność. Pierwsze tygodnie w nowym kraju okazują się pełne tęsknoty i niepewności. Z czasem jednak Natalia zaczyna dostrzegać, że obcy świat ma do zaoferowania coś więcej niż tylko brak znanego domu. Poznaje polską rodzinę i zaprzyjaźnia się z Kariną, dziewczynką z niepełnosprawnością, która wnosi do jej życia inną perspektywę. W międzynarodowej szkole słyszy na korytarzach języki z całego świata, uczestniczy w kursie szwedzkiego, dołącza do grupy tanecznej i krok po kroku odzyskuje poczucie, że może być "u siebie". Największą rolę w tej przemianie odgrywa Selma – starsza pani, była artystka, która staje się dla Natalii kimś wyjątkowym. "Moje Bullerbyn" to nie tylko opowieść o emigracji, ale także o dojrzewaniu do zmian, które, choć trudne, potrafią otworzyć zupełnie nowe możliwości. To książka o tęsknocie za bliskimi, ale i o sile nowych więzi. Autorka pięknie pokazuje, jak pasja i marzenia pomagają zakorzenić się w nowej rzeczywistości. W tle pojawia się też ważny społeczny wątek eurosieroctwa – losów dzieci pozostawionych w kraju, gdy rodzice wyjeżdżają do pracy za granicę. Dzięki temu opowieść nabiera głębi, nie gubiąc przy tym dziecięcej perspektywy. To historia ciepła, poruszająca i bardzo bliska doświadczeniom wielu rodzin. Ujęła mnie swoją szczerością i autentycznością – bo choć opowiada o jednym wyjeździe, to tak naprawdę mówi o czymś uniwersalnym: o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie.

"Czego uszy nie widzą" to kolejna pozycja pani Agnieszki Tyszki, która za sprawą swojej twórczości dołączyła do grona moich ulubionych pisarzy dla młodszych czytelników. Bohaterami książki „Czego uszy nie widzą” jest rodzina Bronzików. Jej członkowie stają przed nie lada wyzwaniem. Otóż mama przebywa w delegacji, której zakończenie ciągle się przedłuża. Z kolei tata postanowił przewartościować priorytety i wiedzie gdzieś żywot pustelnika. W domu zostały trzy siostry. Zdane tylko na siebie myślą, że nic gorszego już ich nie spotka. W jakże wielkim są błędzie! Okazuje się, że prawdziwe kłopoty dopiero nadciągają. Gdy dziadek Melchior przekracza próg ich domu, życie dziewczynek dosłownie staje na głowie. Jednak siostrzana jedność sprawia, że wymagający staruszek nie będzie miał łatwo z wnuczkami. Między domownikami rozpoczyna się istna walka, której bronią okazują się być… ludowe przysłowia. „Czego uszy nie widzą” to przeznaczona dla młodzieży powieść, w której nie brakuje nieoczekiwanych zwrotów akcji i humoru. Autorka w ciekawy sposób opisuje perypetie rodziny Bronzików. W opowieści pojawia się wątek relacji rodzinnych, siostrzanej miłości, zmagań szkolnych. A wszystko to w towarzystwie dobrego humoru. Całości zalet dopełniają barwni bohaterowie. Myślę, że lektura tej książki umili czas niejednemu nastolatkowi. „Czego uszy nie widzą” to połączenie czegoś lekkiego do czytania, a jednocześnie wartościowego. Zarówno treść, jak i styl pisania wciągają od pierwszych stron. Przyjemność gwarantowana! 🙂

Dla mnie ta książka jest taką moją comfort book. Zaczełam ją czytać jak miałam może z 10 lat, i od tego czasu cały czas do niej wracam. Oczywiście, nie znajdziesz tam najbardziej porywającej fabuły czy najbardziej wyszukanyvh zwrotów akcji, ale swoją rolę jako bardzo przyjemna, dobrze napisana lekka książka do odstresowania albo odizolowania od świata - jak najbardziej spełnia.

Książka sympatyczna. Ciekawy pomysł z wcielaniem się głównej bohaterki w różne osoby. Odczuwa się jednak pewien niedosyt, bo losy bohaterek pozostają mocno niedokończone. Lakoniczne wyjaśnienia na końcu książki mnie nie usatysfakcjonowały. Mam też wątpliwości czy książka powinna być wydana w serii Plus Minus 16. To raczej dla dzieci w wieku 12-13 lat.

Nie do końca przekonuje mnie humor na linii ojciec - syn czyli Duży i Młody. Nie do końca te wychowawcze rozmowy się kleją. Pomysł na akcję w tym tomie niczym u Remigiusza Mroza tylko ugładzony w wersji soft dla 14 latków. Za to Elf czyli piesio jest najlepszy i rozdziały z nim rekompensują wszystko Mam ochotę czytać dalsze tomy

Sympatyczna, zabawna, słodko-gorzka historia pierwszej miłości. Co ciekawe: ukazana z perspektywy chłopięcej. Główny bohater, Jacek, chcąc nie chcąc zadurza się w nowej koleżance, Kaśce. Oczywiście robi wszystko, żeby się dziewczynie spodobać, a pomysłów ma na to całkiem sporo. Tylko, że jak to w życiu bywa, coś zawsze krzyżuje mu plany... Z pewnością inaczej będą tę książkę czytać równolatki głównego bohatera - dla nich będzie to pewnie przede wszystkim zabawna historia. O zwyczajnym chłopcu, któremu przytrafiają się pechowe zdarzenia, który musi znosić żarty kolegów, który musi "zmagać się" z pierwszym zakochaniem. Kiedy tę historię czyta dorosły - uśmiecha się pod nosem, ale z innego powodu. Bo ta historyjka przywodzi na myśl własne szczenięce lata i pierwsze nieudane zadurzenia. I to jest właśnie zaleta pisarstwa Pawła Beręsewicza: nie ma ono ograniczeń wiekowych.

Agnieszka Tyszka nie zawodzi, jak zawsze. Dobry język, problemy bliskie młodemu czytelnikowi, poczucie humoru, obserwacje świata niepozbawione głębi. Czego trzeba więcej? Książkę wysłuchałem razem z synem (podobała się), co dowodzi, że nie jest to oferta jedynie dla młodych dziewcząt, a po prostu dla młodego wrażliwego czytelnika.

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Bardzo dużo w tej książce wątków. Na początku nawet się zastanawiałam czy skumulowanie aż tylu problemów w jednej powieści jej nie zaszkodzi. Ale na szczęście Autorka dość zręcznie ze wszystkich tematów wybrnęła, nie powodując zamieszania, przy czym od razu zastrzegam, jak dla mnie większość tematów jest punktem wyjścia do dyskusji i rozważań niż rzeczywiście studium przypadków. Część spraw zostało poprowadzonych dość naiwnie, ale to oczywiście perspektywa moja jako dorosłego czytelnika. Być może czasami warto młodym wlewać wiarę i nadzieję, że kłopoty mają swój szczęśliwy finał. Mimo drobnych zastrzeżeń polecam serdecznie, styl Pani Kosmowskiej jest bardzo ładny, przyjemnie się słuchało całej powieści. I było miło poznać Pannę Fryzunię. :)

"Misia rządzi" opowiada o czternastolatce, która cały czas brnie w kłamstwa, przez co ma problemy. Bohaterką jest irytująca. Jej sytuacja nie jest łatwa, lecz ona sama jej pogarsza manipulując wszystkimi wokół. Książka w porządku, lekka, szybko się czyta.

Wypożyczylam tą ksiązke poniewaz akcja rozgrywa się w Łodzi a kąkretnie na Widzewie gdzie mieszkam. Miło się czytało jak bohater chodził po ulicach po, których ja chodze ze znajomymi. Fabuła byla bardzo ciekawa i rozbudowana lecz czegos mi w niej brakowala. Książka nie była straszna, ale nie na moja psychike. Mysle, że spowodowane to było portretem psychologucznym głównego bohatera. Był bardzo rozbudowany co było jego zarówno wadą jak i zaletą. Ciężko mi się brneło przez rozmyslania bohatera o jego matce i jej "gangu" . Średnio mi się podoba styl pisania autorki, ale to już moja indywidualna opinia. Fabula bardzo dobra. Polecam. Ocena: 7/10

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.

Tę książkę planowałam przeczytać w czasie wakacji 2020 roku. Jednak tytuł nie brzmiał bardzo ciekawie... W rezultacie książkę przeczytałam dopiero w grudniu. Wtedy zdałam sobie sprawę, że naprawdę fajna książka tak długo leżała u mnie na półce i się kurzyła. Postanowiłam od razu przeczytać 1 tom - "Ucieczka Leonarda". Bardzo mi się spodobał, lecz uważam, że "Skarb Troi" był ciekawszy. Po przeczytaniu pierwszej części chciałam jak najszybciej przeczytać ostatni tom. Poszłam do biblioteki koło mojego domu. Niestety nie było tej książki. Potem odwiedziłam jeszcze dwie biblioteki. W żadnej nie było "Czarnego rycerza". Tak, więc na razie nie przeczytałam trzeciej części, ale mam zamiar ją znaleźć i zgłębić jej treść. :)

O życiu nastolatków w sezonie na zielone kasztany i nie tylko w nim Powieści o młodzieży i dla młodzieży powstało już naprawdę wiele. Jak w każdym gatunku i rodzaju są książki świetne, bardzo dobre, przeciętne i takie, które nam się nie spodobają. Są również Autorzy, którzy piszą dla nastolatków wiele i po których lektury sięgamy, albo z przekonaniem, że będą dobre, albo nawet nie bierzemy takiej książki do ręki. Do tej pierwszej grupy z pewnością w moim przypadku należy Pani Barbara Kosmowska, której książek młodzieżowych przeczytałam naprawdę wiele i na żadnej, w tym również na tej się nie zawiodłam. Iga ogromnie cieszy się z sukcesów mamy, ale jednocześnie bardzo tęskni za nieobecną cały czas kobietą i chce spędzać z nią więcej czasu. Kasia czuje się odsunięta przez rodziców, którzy teraz dużo więcej czasu poświęcają bliźniaczkom i chce kogoś do kochania tylko dla niej. Zosia pisze listy do nienarodzonej siostry, jednocześnie martwiąc się o mamę, która jest w zagrożonej ciąży i chce, by z dzieckiem było wszystko w porządku. Paweł nie lubi wszystkich sportów, do których zachęca go ojciec, ma już swoją pasję, którą jest teatr i chce tylko akceptacji rodzica. Robert bardzo kocha swoją młodszą siostrzyczkę i nie chce, by ta przez niepełnosprawność była wykluczana ze społeczeństwa. Lena pisze wiersze, odkrywa, kto jest jej prawdziwym przyjacielem i chce zrozumieć sytuację po rozwodzie rodziców. Maciek pierwszy raz się zakochuje i słuchając opowieści taty podczas wspólnych porządków, chce dowiedzieć się co tak naprawdę się z nim dzieje. Ewa nadmiernie się maluje, naśladując koleżanki i nie dostrzegając osób jej prawdziwie przychylnych, a tak naprawdę chce tylko akceptacji środowiska. Michał zawsze porównywany do starszego brata, chce, by ktoś docenił również jego starania. Olga musi poradzić sobie z odrzuceniem przyjaciółki przyzwyczajonej do stawiania na swoim i chce zrozumieć swoje emocje oraz całą niełatwą sytuację. Maniek po trudnych doświadczeniach ze swoją mamą zachowuje się agresywnie, ale tak naprawdę chce tylko mniej cierpieć. Ta pozycja to nie jest powieść, a raczej zbiór jedenastu krótkich opowiadań, powiązanych ze sobą dość luźno. Łączy je jednak z pewnością jedno — są to bardzo różne opowieści o nastolatkach i do nich właśnie kierowane. Jak bardzo możemy się od siebie różnić, tak bardzo różni są również młodzi ludzie opisani w książce. Mają zupełnie inne problemy, rozterki, radości i marzenia. Każdy z nich chce, pragnie lub potrzebuje czegoś innego... Książkę czyta się naprawdę dobrze. To krótka lektura, której wystarczy poświęcić tylko jeden wieczór. Opisane w niej historie nie zawsze są łatwe i piękne, a już na pewno nigdy nie są proste, ale zmuszają do refleksji i zastanowienia. To jedna z tych pozycji kierowanych do nastolatków, którą jednocześnie powinno przeczytać wielu dorosłych, by zrozumieć swoje dorastające dzieci. Zdecydowanie polecam "Sezon na zielone kasztany", który bardzo mi się podobał. To wartościowa pozycja ukazująca bardzo różne problemy nastolatków, z którymi często młodzi ludzie mierzą się na co dzień, więc z pewnością niejeden Czytelnik będzie się utożsamiał z bohaterami. Lektura warta uwagi! Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Literatura.

Ukochana z dzieciństwa. Przezabawny zbiór historyjek o Heli - naprawdę genialny. Uwielbiałam tę książkę w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Rozwalił mnie rozdział, w którym Hela odwiedza mamę w pracy... Naprawdę warto przeczytać i trochę się pośmiać:)

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Ta książka została przeze mnie zakupiona na Warszawskich Targach Książki. Ma ona dla mnie wyjątkowe znaczenie, gdyż podczas tej imprezy spotkałem się i zdobyłem dedykacje od Katarzyny Majgier. Lubię sięgać po literaturę dziecięcą i młodzieżową, a takie perełki zajmują ważne miejsce na mojej półce. O tych wartościowych pozycjach rozmawiam z moimi uczniami oraz zachęcam ich do czytania. Powyższy książka została wyróżniona Nagrodą Literacką im. Kornela Makuszyńskiego. Szczerze zachęcam do przeczytania tej wciągającej lektury. Skierowana jest do dzieci i młodszych nastolatków. Jest to wyjątkowa historia o przyjaźni, dążeniu do swoich marzeń oraz wartościowaniu określonych zasad. Poznacie zwariowaną Amelkę, mieszkającą w małej miejscowości w wielodzietnej rodzinie. Dziewczynka żyje dość skromnie, ale nie przeszkadza to w tym, aby była posłuszną córką, wzorową uczennicę otoczoną życzliwymi przyjaciółmi. Dziesięciolatka chce zostać gwiazdą filmową, lecz nikt nie dostrzega jej talentu. Gdy do tej małej osady przyjeżdża ekipa, filmowa, Amelka zamierza wykorzystać nadążającą się okazję i przystępuje do kastingu. Czy uda się jej zdobyć jakąś rolę? Jak ta decyzja wpłynie na relacje z rówieśnikami?

Kto z was nie zna Romeo i Juli? No przecież każdy zna, lecz raczej nie każdy ma świadomość, że istnieje przeróbka tego wspaniałego dzieła. Zatem oto one. Jeśli ktoś chciał by sobie poczytać o Romeo i Julii w innym wybadaniu i w innej opowieści to dobrze trafił. Jest to trochę inna historia tego znanego działo, bo między innymi to nie Romeo i Julia są głównymi bohaterami. Ogólnie książka była bardzo fajna, ciekawa oraz wciągająca. Bardzo mi się podobała, była interesująca, mega się ją czytało, bo została dobrze napisana. Nie była nudna, a zarazem lekka i przyjemna, z rożnymi intersującymi zwrotami akcji. A no i warto by wiedzieć, że ta książka ma rożne okładki.

Książka mnie zaskoczyła przede wszystkim nietuzinkowymi bohaterami. Rodzice Małgosi prowadzą stoisko na targu, ojciec Wiktora ma własny zakład pogrzebowy. Z tego powodu niektórzy stroją sobie z niego żart co nie kończy się dla nich dobrze. Kiedy po zakończeniu roku Wiktor pobił dotkliwie kolegę, który obraził jego matkę czeka go rozprawa z kuratorem. Aby poprawić swój wizerunek podejmuje się wolontariatu w Caritas do czego zaprasza też Gosię. Nastolatkowie zaprzyjaźniają się i rodzi się między nimi uczucie. Jest też wątek kryminalny dotyczący narkotyków jest poprowadzony bardzo ciekawie.

Młodemu czytelnikowi się podobała, mnie irytowały szczegóły. Rozumiem, że były potrzebne, aby intryga była bardziej pasjonująca, lecz nikt z personelu przedszkola nie wyda dwunastolatce młodszego rodzeństwa. Nawet na prośbę rodziców. Również niefrasobliwe zachowanie dorosłych, którzy wiedzieli o tym, że dzieci są same, a rodzice zaginęli powodowało, że zgrzytałam zębami. Żal mi było, że zamek nie jest prawdziwy, że nie można go odwiedzić i pooglądać tych maszkaronów. Na szczęście młody czytelnik nie zwracał uwagi na te szczegóły, pochłonięty zawiłościami akcji. Nie mogąc się doczekać dalszego ciągu czytał samodzielnie. Zatem jeśli nie przeszkadza wam to, że kryminałek jest bardziej fantastyczny niż historyczny to spokojnie możecie brać się za lekturę.