Pierwsze podróże w czasie

Ach, jak to była świetna lektura! Nie rozumiem niskiej oceny tej książki. Ktoś napisał, że to pastisz? Proszę... Jest to świetna humorystyczna fantastyka naukowa inspirowana najlepszymi dokonaniami w tej dziedzinie: „Podróżami gwiezdnymi” Lema oraz książką „Poniedziałek zaczyna się w sobotę” braci Strugackich, a odniesień znalazłbym więcej. Ważne, że książka bawi, zajmuje, intryguje, ciekawi, jest pomysłowa, nietuzinkowa, zawiera mnóstwo aluzji kulturowych. Nie rozumiem, czego czasem ludzie oczekują od książek, które dają tak wiele; niektórym jest zawsze mało. Ja bawiłem się pierwszorzędnie i podziwiam dystans autorów do samych siebie, bo i to ta niewielkich rozmiarów książeczka zawiera. Dowcip jest zawsze w cenie, tak samo, jak pogoda ducha, a książka Simona i Heinricha właśnie to oferuje. I dobra zabawa nigdy nie bywa zła. Mogą istnieć komedie kryminalne, komedie akcji, komediodramaty, komedie obyczajowe, komedie romantyczne, to komedia science fiction nie może istnieć? O nie, nie, może jak najbardziej, par excellence!

Ach, jak to była świetna lektura! Nie rozumiem niskiej oceny tej książki. Ktoś napisał, że to pastisz? Proszę... Jest to świetna humorystyczna fantastyka naukowa inspirowana najlepszymi dokonaniami w tej dziedzinie: „Podróżami gwiezdnymi” Lema oraz książką „Poniedziałek zaczyna się w sobotę” braci Strugackich, a odniesień znalazłbym więcej. Ważne, że książka bawi, zajmuje,...

Urocza ramotka - ciepła satyra na powieści o podróżach w czasie. Zarazem rzecz bardzo interesująca z innego powodu. Niemcy prawie nie piszą fantastyki. A tu proszę - znalazło się dwu odważnych.

Urocza ramotka - ciepła satyra na powieści o podróżach w czasie. Zarazem rzecz bardzo interesująca z innego powodu. Niemcy prawie nie piszą fantastyki. A tu proszę - znalazło się dwu odważnych.

Pastisz science-fiction, a przy tym zręczna drwina z pseudonauki.

Pastisz science-fiction, a przy tym zręczna drwina z pseudonauki.

Jedna z lepszych książeczek w serii "Z Glistą", czyli humorystyczne podejście do tematu podróży w czasie. Na całość składają się opisy kilku ekspedycji w czasie - między innymi w celu odkrycia twórców tarasów w Baalbeku oraz umiejscowienia Atlantydy. A ponieważ autor wcale nie stara się faworyzować którejkolwiek z istniejących hipotez dotyczących wzmiankowanych wyżej tematów, można dobrze się bawić podczas śledzenia wysiłków niezbyt na ogół rozgarniętych temponautów.

Trzeba jednak przyzwyczaić się do dziwnej maniery numerowania akapitów i wytłuszczania w nich jednego do trzech pierwszych słów, co mimo wszystko sprawia wrażenie obcowania z książką udającą pracę naukową. Owszem, był to efekt zamierzony przez autorów, ale jednak trochę drażniący. Dodatkowym minusem jest niewystarczająco staranna redakcja (np. jest Ilia Muromez, choć rosyjski bohater zwie się Ilia Muromiec).

Lektura "Pierwszych podróży w czasie" jest jednak przyjemna i daje sporo uciechy.

Jedna z lepszych książeczek w serii "Z Glistą", czyli humorystyczne podejście do tematu podróży w czasie. Na całość składają się opisy kilku ekspedycji w czasie - między innymi w celu odkrycia twórców tarasów w Baalbeku oraz umiejscowienia Atlantydy. A ponieważ autor wcale nie stara się faworyzować którejkolwiek z istniejących hipotez dotyczących wzmiankowanych wyżej...

Czy pamięta może ktoś "Księgę VIII" przygód Tytusa, Romka i A’Tomka, w której niezastąpiony profesor T.Alent oddał w ręce chłopców „aparacik” umożliwiający podróże w czasie?

Wystarczyło chwycić się pudełeczka, pokręcić korbką odpowiednią liczbę razy i już lądował człowiek w mniej lub bardziej zamierzchłej przeszłości. Proste, prawda? (Każdy by chciał takie cudo mieć, że tak się rozmarzę się. Ile błędów młodości dałoby się naprawić… Ech…)

Myślę, że w podobny sposób problem podróży w czasie rozwiązał niemiecki autor o bardzo skomplikowanych personaliach – Erik Simon Reinhard Heinrich (co jest nazwiskiem, a co imieniem nie śmiem orzekać). Nasz Autor pochwalić się może powieścią fantastycznonaukową pt. „Pierwsze podróże w czasie”, która również bezpretensjonalnie i gardząc jakimikolwiek naukowymi przesłankami, opisuje tytułowe wojaże wzdłuż i wszerz czasu.

Dostajemy więc garść uroczych, staroświeckich historyjek ilustrujących rzekome paradoksy, niespodzianki i zawirowania, jakie towarzyszyć mogą podróżnikom dysponującym odpowiednim wehikułem. Całość podzieloną na kilka opowieści, podzielonych z kolei na krótkie rozdzialiki, czyta się błyskawicznie. A pomysł, by siłą napędową wspomnianych wehikułów były jakieś kryształowe kolumny, kupujemy z całym dobrodziejstwem inwentarza.

Badacze przeszłości lądują raz w epoce kamienia łupanego (kapitalny pomysł, by pojazd, którym poruszają się naukowcy, przypominał mamuta…),innym razem w starożytności, potem w średniowieczu etc. Za każdym razem Autor stara się domknąć daną historię błyskotliwą pointą, co na ogół się udaje i jeżeli nawet nie jesteśmy specjalnie zaskoczeni kolejnymi finałami, to powinniśmy docenić starania pisarza.

Całość pomyślana jest jako nieistniejący (jeszcze, podkreślmy) „Suplement do Podręcznika podstaw temporalistyki" i zachowuje pozory bycia publikacją naukową, stąd zamykające książkę „Dodatki” wzbogacające wizję autorską o „naukowe” szczegóły tłumaczące co dziwniejsze rozstrzygnięcia fabularne.

I co z tym zrobimy, zapytacie. Ano nic. Nie żałowałem czasu, jaki poświeciłem tej całkowicie archaicznej pozycji. Mam sentyment i dużo (uwaga, patos!) czułości do tego typu książek. Książek-eksponatów.

I gdybym miał przywołany na początku aparacik i trafiłbym na samego siebie sięgającego po „Pierwsze podróże w czasie”, nie wyrwałbym sobie tej książki z rąk.

Czy pamięta może ktoś "Księgę VIII" przygód Tytusa, Romka i A’Tomka, w której niezastąpiony profesor T.Alent oddał w ręce chłopców „aparacik” umożliwiający podróże w czasie?

Wystarczyło chwycić się pudełeczka, pokręcić korbką odpowiednią liczbę razy i już lądował człowiek w mniej lub bardziej zamierzchłej przeszłości. Proste, prawda? (Każdy by chciał takie cudo mieć, że...

Wariacje na temat podróży w czasie i paradoksów. Nie jest może najwspanialej napisana, a pewnie wszystkie motywy były już gdzieś wcześniej, ale czytało się znośnie i nie nudziło.

Wariacje na temat podróży w czasie i paradoksów. Nie jest może najwspanialej napisana, a pewnie wszystkie motywy były już gdzieś wcześniej, ale czytało się znośnie i nie nudziło.

Jedna z nielicznych udanych książek, które wydano w serii SF Krajowej Agencji Wydawniczej

Jedna z nielicznych udanych książek, które wydano w serii SF Krajowej Agencji Wydawniczej