-
Artykuły
Czytamy w weekend. Książki Roku 2025. 20 marca 2026
LubimyCzytać197 -
Artykuły
Za nami Gala Książka Roku 2025 – rekordowe głosy i zwycięzcy 11. edycji Plebiscytu Lubimyczytać
LubimyCzytać1 -
Artykuły
Od królewskich dworów do Hollywood
LubimyCzytać2 -
Artykuły
Crime Story: pierwsze takie wydarzenie autorskie w Polsce
LubimyCzytać3
Cytaty z tagiem "religijność" [40]
Ludzie religijni mają naturalną skłonność do okrucieństwa. Dlatego, że zbyt łatwo poświęcają ludzi, by tylko osiągnąć zamierzony cel.
Nieuświadomiona religijność wyrasta z osobowego ośrodka każdego człowieka, nie zaś z jakiegoś bezosobowego zbioru obrazów wspólnych dla całej ludzkości
Prawdziwej religijności niepotrzebna jest przyjaźń władzy świeckiej. Wrogość władzy świeckiej umacnia tylko wiarę.
Z tego okresu siostra zapamiętała także leżący na obitym zieloną ceratą stole w pokoju brata porcelanowy krzyż z głową Chrystusa w cierniowej koronie. „Na odwrotnej stronie krzyża wypisał Julek niebieskim atramentem: «Kto raz się zgodził nieść swój krzyż, tego nań wiecznie wbijać będą»”.
Państwo mamy religijne, a co się stało z człowieczeństwem?
Jesteśmy wystarczająco religijni, by się nienawidzić, ale zbyt mało, by darzyć się wzajemną miłością.
Nie zawsze byłem ateistą. Początkowo wiodłem życie religijne. Wychowałem się w rodzinie chrześcijańskiej i chodziłem do chrześcijańskiej szkoły prywatnej. W istocie jestem synem kaznodziei.
Kiedy działalność Kościoła ogranicza się do udzielania sakramentów, a religijność nie zmienia się w wiarę osobistą, chrześcijaństwo staje się zwykłą religią kulturową, która przy zmianie społeczno-kulturalnego paradygmatu szybko upada i zanika.
Tylko Bóg może odpowiedzieć na pytanie o dobro, ponieważ On sam jest Dobrem. Istotnie, zadać pytanie o dobro znaczy w ostatecznej analizie zwrócić się ku Bogu - pełni dobra. Jezus ukazuje, że pytanie młodzieńca jest w istocie pytaniem religijnym i że dobroć, która pociąga człowieka a zarazem go zobowiązuje, ma swoje źródło w Bogu, a wręcz jest samym Bogiem....
(...) Jezus sprowadza pytanie o to, jakie postępowanie jest moralnie dobre, do jego korzeni religijnych, do uznania Boga - jedynego dobra, pełni życia, ostatecznego celu ludzkiego działania, doskonałego szczęścia.
W obrazach religijnych Caravaggia wyczuwa się rzeczywisty dramat: naprawdę powodowały u widza wstrząs, wiele też było skarg, iż nie wykazują należytego poszanowania.