Cytaty z tagiem "patos" [16]

Wraz Fingal powstał w zbroi. Trzy razy zabrzmiał jego głos przeraźliwy. Kromla zewsząd odpowiedziała. Stanęli cicho synowie pustkowia. Spuścili ku ziemi zapłonione lica, zawstydzeni obecnością króla. Przybył on jak dżdżysta chmura, kiedy w dzień pogodny ze wzgórza się stacza, a deszcz ogarnia pola. Milczenie towarzyszy jej powolnemu pochodowi; ale wnet ocknie się nawałnica, Swaran spostrzegł straszliwego króla Morwenu".

Jako, że jestem winien tego lub tamtego (mam, wynajduję na to tysiąc dowodów), ukarzę siebie, zniszczę swoje ciało: obetnę bardzo krótko włosy, schowam spojrzenie za ciemnymi okularami (jakbym szedł do klasztoru), poświęcę się studiom nad poważną i abstrakcyjną dziedziną. Będę wstawał rano, aby popracować jeszcze w ciemnościach niby mnich. Będę bardzo cierpliwy, nieco smutny, słowem – godny, jak przystoi człowiekowi resentymentu. Będę histerycznie zaznaczał swą żałobę w ubraniu, we fryzurze, w regularności nawyków. Będzie to łagodny odwrót; tyle tylko odwrotu, aby dobrze mógł zadziałać dyskretny patos.

(...) to wojna bez czci i honoru. Rozpętana z wyrachowaniem. Prowadzona metodami sutenera! Pełna pogardy dla istnień ludzkich, zarówno obcych, jak i swoich. Podsycana przez upajający patos, przez tanie frazesy o sławie. Bohaterstwo ludzi ogarniętych amokiem, ojczyzna dla jednostek opętanych manią wielkości. To trucizna, która może zarazić całą ludzkość. Bez ratunku!

Patos robi nam tak dobrze. Patos to opatrunek.

Każdy naród ma jednak potrzebę patosu i każdy naród ma jednak potrzebę bohatera.

I śmieją się ze mnie, bo używam takich wzniosłych słów. Ale jeśli ktoś ma wzniosłe myśli, musi przecież używać wzniosłych słów dla wyrażenia ich. Czyż nieprawda?

Jeśli naprawdę troszczy się pani o los przyszłych pokoleń Amerykanów, to radzę zastanowić się dwa razy nim wyrzuci pani do kosza dokument, który całkiem nieźle się sprawował przez ostatnich dwieście lat z kawałkiem.

Trywialność często bywa w życiu pożyteczna: tłumi zbyt górnie nastrojone tony, ochładza zbyt pewne siebie lub zapamiętałe uczucia, przypominające o swym bliskim z nimi pokrewieństwie.
[Ojcowie i dzieci]
s.114.

- Tylko... Myślę, że mogę ci to powiedzieć, bo... to się może przydać. Ja nie lubię patosu, wzruszeń, słów podniosłych i pięknych haseł.
- Aha - rzekł Tomek. - Rozumiem. A myślisz, że ja lubię.
- No, nie wiem. Tak w ogóle to ja się z tobą zgadzam... w wielu punktach. Tylko...
- Tylko... - wpadł jej w słowo Tomek - uważasz, że im mniej się gada o czymś wielkim, tym bardziej to jest wielkie i prawdziwe.
- Właśnie! Dokładnie tak! - ucieszyła się Elka.
- Bo dopiero kiedy ktoś działa, to znaczy, kiedy jest dobry, a nie tylko gada o tym - można powiedzieć, że, no, jak w tym wierszu. Tak?
- Dokładnie. I z tym się nie zgadza ani fanatyzm, ani bojowość, ani sentymentalizm... tylko Dobroć i Miłość. Tylko to się zgadza. Tak?
- Tak.
- To już teraz zawiąż sznurowadło. Bo rymniesz na dziób.

tysiąc gwiazd rozbłysło w jej oczach. Biegiem ruszyła mu na spotkanie i padła w ramiona. Czuł przez materiał płaszcza ciepło jej ciała, radosne drżenie jej kruchej sylwetki".