Cytaty z tagiem "litera" [10]

Wszystkie książki piszę ręcznie. Uważam, że jest w tym coś uroczystego i słusznego, gdy człowiek stawia na kartce literę po literze, powoli i spokojnie, zamiast tańczyć palcami po klawiaturze. W tym pędzie ginie coś istotnego. Na ekranie komputera praca robi wrażenie skończonej, nawet jeśli się wie, że tak nie jest.

Mała litera, od której zaczynało się zdanie, znaczy, być może, że nic się właściwie nigdy nie zaczyna od początku, nic nie zaczyna się dużą literą, a tylko wynika z czegoś, co już kiedyś było.

ZA dawnych czasów
W księdze starej
Te dwie litery
Szły do pary.

Przez X pisano
Xiądz i Xiążę,
Ono jak klamra
Xięgę wiąże.

Y też w użyciu
Było wszędzie
Y miałeś dawniej
Dziś i będzie.

Dziecko y matka, 
To starzyzna,
Rayca, czekaycie
I Oyczyzna.

Czesi dali światu jeden wynalazek (ruchadlo), choć nikt nie wie, do czego ono służy; jednego pisarza (Franz Kafka), choć nie był on Czechem; jednego bohatera narodowego (dobry wojak Szwejk), choć ten nigdy nie istniał; jedno sztuczne słowo ("robot") i jedną niemożliwą do wymówienia literę ("ř"). I dlatego są numerem jeden na świecie.

Poznacie wszystkie wnet literki,
Gdy jeno pilnie się przyjrzycie
I złote błysną wam iskierki
I do serduszka wpadną skrycie.

O – jest bańką mydlaną.
Do wszystkich się wdzięczy,
Mieni się barwną pianą,
Kolorami tęczy,
Szybuje raźno w górę.
Wtem
Przed nią
Przeszkoda...
Piec okazał się
Gburem.
Nie ustąpił...
O, szkoda!

Podstawowymi elementami pracy składacza są czcionki i justunek. Czcionka jest to prostokątny słupek (odlany ze stopu ołowiu, antymonu i cyny), na którego górnej powierzchni znajduje się wypukły, odwrotny rysunek litery, cyfry lub znaku, tzw. „oczko”. Litery w zależności od rysunku i wielkości dzielą się na małe (tzw. tekst), wielkie (tzw. wersaliki) i kapitaliki. Kapitaliki są to litery o wielkości liter tekstowych i rysunku liter wersalikowych. (…) Pisma dzielą się w zależności od rysunku na zwykłe, kursywy i tłuste lub półtłuste. Nie będziemy ich bliżej określać. Różnice między nimi zaznaczają się bardzo ostro, co też jest ich głównym celem – wyróżnienie pewnej części tekstu lub czasem tylko pewnych słów.

[Ducha wyższy nad literę]. "Trzeba się z tym zgodzić - duchem nie nazywa się niczego innego, jak właśnie to, co zamieszkuj e we wnętrzu ludzi, którzy biora się do [czytania] litery, którzy ją duchowo ujmują i ożywiają, co znaczy, że tym, co mają oni wydobyć z litery, są wnoszone [przez nich własne] wyobrażenia i myśli. Przyznaje się więc sobie w ten sposób prawo do tego, by literę poddać działaniu ducha, tj. by przystepować do niej z własnymi myślami" (14-15).

Na książki jest wzięcie, bo masy przybywające do Seulu potrzebują wypełnić czymś puste ściany wyrastających jak grzyby po deszczu domów. Oprawione w skórę, ozdobione pozłacanymi literami tomy to symbol separujący właściciela od tych, którzy za oknem, w dziurawych gumowcach, przeganiają brązowe krowy po utytłanym błotem asfalcie.

Patrzył, jak słowa pojawiają się litera po literze i jak słowo po słowie tworzą się zdania, Patrzył, jak powstają kolejne akapity wznoszące wielki mur Bastionu Ludzkiego Języka.