Przesłonięty uśmiech. O kobietach w Korei Południowej

Książka jest zbiorem wypowiedzi koreańskich kobiet o ich życiu w ojczyźnie, o doświadczenia, przemyśleniach. Bardzo różne.
Nadal zachwyca język autorki, jej wnikliwość i chęć oddania wiernie tego, jak tam "świat" wygląda. Polecam.

Książka jest zbiorem wypowiedzi koreańskich kobiet o ich życiu w ojczyźnie, o doświadczenia, przemyśleniach. Bardzo różne.
Nadal zachwyca język autorki, jej wnikliwość i chęć oddania wiernie tego, jak tam "świat" wygląda. Polecam.

Nierzetelny, subiektywny obraz kobiet w Korei Południowej tak naprawdę ograniczony do zaledwie kilku historii z bezpośredniego otoczenia autorki książki. W moim odczuciu ten tak zwany reportaż jest mocno krzywdzący dla Koreańczyków jak i samych Koreanek. Warto zwrócić uwagę, że autorka to Polka, stąd nie ma tu mowy o szczerych rozmowach z typową Koreanką. Rozmówczynie to albo kobiety światowe, które w młodości zamieszkiwały poza Azją, albo cudzoziemki, a najbardziej drastyczna historia jest po prostu zasłyszana. Przedstawione treści zupełnie nie korespondują ze staromodną okładką czy opisem wydawcy. Ma się nadzieję na historie typowej Koreanki, a trafiasz albo na problemy dość prozaiczne, jak małżeństwo z rozsądku, leniwy mąż, albo na dość barwne opisy przemocy wobec kobiet i dzieci i wszystko to podparte jakimiś statystykami (brak jednak przypisów). Opierając się na tych patologicznych, przytłaczających, dramatycznych przeżyciach bohaterek ma się wrażenie, że Koreańczycy pozbawieni są moralności, a kraj ten przepełniony jest przemocą, na którą panuje powszechne przyzwolenie. Mój komentarz to „nie” dla tego typu reportaży. Druzgocące są opinie innych czytelników, którzy jak wielu Polaków są bezkrytyczni i „łykają wszystko jak pelikany”. Bądźmy otwarci na innych, spróbujmy zrozumieć inne kultury, miejmy swój własny rozsądek i nie przyjmujmy wszystkiego co przeczytamy jako prawdę. Każda kultura rządzi się swoimi prawami, ludzka natura wszędzie jest taka sama, a patologię odnajdziesz w każdym kraju. Korea to również piękny kraj pięknych ludzi z cudowną tradycją i potrawami – tego jednak nie odnajdziesz w tym „reportażu”.

Nierzetelny, subiektywny obraz kobiet w Korei Południowej tak naprawdę ograniczony do zaledwie kilku historii z bezpośredniego otoczenia autorki książki. W moim odczuciu ten tak zwany reportaż jest mocno krzywdzący dla Koreańczyków jak i samych Koreanek. Warto zwrócić uwagę, że autorka to Polka, stąd nie ma tu mowy o szczerych rozmowach z typową Koreanką. Rozmówczynie to...

Reportaż o tym jak trudno być kobietą w Korei Południowej. Najpierw przemieli cię system edukacji a potem życie rodzinne.

Reportaż o tym jak trudno być kobietą w Korei Południowej. Najpierw przemieli cię system edukacji a potem życie rodzinne.

Mocny, szczery i potrzebny reportaż. Sawińska pokazuje świat koreańskich kobiet bez upiększeń, ale też bez sensacji — z empatią i ogromnym wyczuciem. Choć jestem mężczyzną, trudno było mi pozostać obojętnym wobec historii bohaterek. To książka, która otwiera oczy i zostawia w człowieku ważne pytania. Świetna, wartościowa lektura.

Mocny, szczery i potrzebny reportaż. Sawińska pokazuje świat koreańskich kobiet bez upiększeń, ale też bez sensacji — z empatią i ogromnym wyczuciem. Choć jestem mężczyzną, trudno było mi pozostać obojętnym wobec historii bohaterek. To książka, która otwiera oczy i zostawia w człowieku ważne pytania. Świetna, wartościowa lektura.

„Przesłonięty uśmiech” Anny Sawińskiej to jedna z tych książek, które czyta się z rosnącym zdumieniem – i ze wstydem, że tak wiele z tego, co opisuje autorka, wciąż dzieje się naprawdę. Jako mężczyzna sięgnąłem po tę pozycję z ciekawości, ale zostałem z nią z poczucia odpowiedzialności. To nie jest kolejny reportaż „o dalekim kraju”, który można potraktować jak egzotyczną ciekawostkę. To książka o realnych kobietach i realnych problemach, które boleśnie pokazują, jak bardzo nierówności potrafią być zakorzenione w codzienności.

Sawińska pisze z ogromną uważnością i empatią. Jej bohaterki – Jihye, Jiyoung, Yoona, Eunju i Haesoo – nie są jedynie przykładami czy „tezą do ilustracji”. Każda z nich ma własny głos, własne tempo opowieści, własne zmagania. Autorka nie ocenia, nie moralizuje – pozwala mówić kobietom, które często nie miały dotąd szansy być wysłuchane. A dzięki temu czytelnik konfrontuje się z historiami, od których trudno się oderwać, choć bywa, że równie trudno je udźwignąć.

Dużą wartością książki jest też kontekst. Sawińska mieszkała w Korei Południowej przez lata, więc nie tworzy reportażu „z przyjazdu i powrotu”. Widać tu doświadczenie, zanurzenie i znajomość kultury od środka. Dzięki temu opisy presji na wygląd, roli w rodzinie, oczekiwań społecznych czy przemilczanej przemocy nie są stereotypami – są rzetelnym obrazem rzeczywistości, która zaskakuje surowością.

Co najważniejsze, ta książka nie jest „tylko o Korei”. Gdy odłożymy geograficzne detale, zostaje opowieść o kobiecej sile, o ograniczeniach, które narzuca społeczeństwo, i o tym, jak trudna, ale i odważna potrafi być codzienna walka o siebie. Czytając jako mężczyzna, miałem wrażenie, że to lektura obowiązkowa – bo choć wiele z opisanych problemów wydaje się „odległych”, to mechanizmy stojące za nimi są dziwnie znajome.

Świetnie napisana, poruszająca, otwierająca oczy i zostająca w głowie na długo. Zdecydowanie warto.

„Przesłonięty uśmiech” Anny Sawińskiej to jedna z tych książek, które czyta się z rosnącym zdumieniem – i ze wstydem, że tak wiele z tego, co opisuje autorka, wciąż dzieje się naprawdę. Jako mężczyzna sięgnąłem po tę pozycję z ciekawości, ale zostałem z nią z poczucia odpowiedzialności. To nie jest kolejny reportaż „o dalekim kraju”, który można potraktować jak egzotyczną...

Brak mi słów, aby opisać jak ciężko czytało się i słuchało tej książki. Mocno uświadamiająca, bardzo ważna i przede wszystkim powinna być obowiązkowa, jako lektura.

Brak mi słów, aby opisać jak ciężko czytało się i słuchało tej książki. Mocno uświadamiająca, bardzo ważna i przede wszystkim powinna być obowiązkowa, jako lektura.

same sad stories... dość dołująca lektura muszę przyznać - dla równowagi warto po niej sięgnąć po "Mądre matki, dobre żony. Kobiety w Korei Południowej" Małgorzaty Sidz, która też pisze o sytaucji kobiet w tym kraju, ale mam wrażenie, że w mniej przytłaczający sposób.

poza tym zabrakło mi tu trochę historii kobiet, które są "tradycyjnymi" Koreankami, tzn. np. bez doświadczeń mieszkania za granicą, wychowanymi wyłącznie w koreańskiej kulturze - ciekawi mnie jak to z ich perspektywy wygląda, ale ez się domyślam, że ciężko byłoby z nimi tak zupełnie szczerze porozmawiać

same sad stories... dość dołująca lektura muszę przyznać - dla równowagi warto po niej sięgnąć po "Mądre matki, dobre żony. Kobiety w Korei Południowej" Małgorzaty Sidz, która też pisze o sytaucji kobiet w tym kraju, ale mam wrażenie, że w mniej przytłaczający sposób.

poza tym zabrakło mi tu trochę historii kobiet, które są "tradycyjnymi" Koreankami, tzn. np. bez...

Bardzo ciekawa, ale straszne rzeczy opisane. Niedobrze jest być kobietą w Korei i po lekturze nie dziwią mnie ruchy w rodzaju 4b.

Bardzo ciekawa, ale straszne rzeczy opisane. Niedobrze jest być kobietą w Korei i po lekturze nie dziwią mnie ruchy w rodzaju 4b.

Smutek mnie ogarniał gdy czytałem tę książkę, gdyż miałem zupełnie inne wyobrażenie Korei Południowej. Okazało się, że społeczeństwo tam funkcjonujące jest silne patriarchalne z dominacją osób starszych nad młodszymi i mężczyzn nad kobietami. Uwidaczniają to przywołane historie kobiet -Soonja, Misook, Eunju, Jiyoung, Haesoo, Jihye, Joyce, Yoona. Wszystkie one doświadczają nierówności, wykorzystywania, mają poczucie bycia członkami społeczeństwa drugiej kategorii. Autorka przez wiele lat mieszkała w stolicy Korei więc opisywane historie są jej bliskie, stara się opisywać, a nie oceniać, to ostatnie pozostawiając czytelnikowi. Po lekturze mam przygnębiający obraz Korei jako kraju mocno rozwiniętego ale  z silnym rozwarstwieniem społecznym (majątkowym i statusowym) gdzie władza i pieniądze przynależą mężczyzną, a ci używają tego do wykorzystywania słabszych.

Smutek mnie ogarniał gdy czytałem tę książkę, gdyż miałem zupełnie inne wyobrażenie Korei Południowej. Okazało się, że społeczeństwo tam funkcjonujące jest silne patriarchalne z dominacją osób starszych nad młodszymi i mężczyzn nad kobietami. Uwidaczniają to przywołane historie kobiet -Soonja, Misook, Eunju, Jiyoung, Haesoo, Jihye, Joyce, Yoona. Wszystkie one doświadczają...

Mocna i szokująca książka. Mimo tego, że wcześniej już trochę liznęłam temat koszmarnego położenia koreańskich kobiet to i tak czuję się przybita tym co przeczytałam. Od dawna jaram się Koreą, koreańską kuchnią, k-popem i dramami, wiedziałam też, że Korea ma swoją mroczną stronę, a mimo to czuję się rozwalona na łopatki. Czytanie tych historii boli, a w szczególności historia Yoony, chociaż ciężko tu cokolwiek stopniować. Każda z tych opowieści jest na swój sposób tragiczna.

Mocna i szokująca książka. Mimo tego, że wcześniej już trochę liznęłam temat koszmarnego położenia koreańskich kobiet to i tak czuję się przybita tym co przeczytałam. Od dawna jaram się Koreą, koreańską kuchnią, k-popem i dramami, wiedziałam też, że Korea ma swoją mroczną stronę, a mimo to czuję się rozwalona na łopatki. Czytanie tych historii boli, a w szczególności...