Wybaczenie oznacza, że nigdy już nie będzie się wracać do sprawy. Nie będzie się o niej myśleć. Trzeba pogrzebać to tak głęboko, żeby zniknęło.

Czułam się jak ktoś, kto tak długo marzł w lodowatym deszczu, że teraz boi się ognia na kominku. Bałam się, że jeśli zanadto się zbliżę, spłonę.

Czułam się jak ktoś, kto tak długo marzł w lodowatym deszczu, że teraz boi się ognia na kominku. Bałam się, że jeśli zanadto się zbliżę, spłonę.

Zac był kiedyś pukaniem na moje stukanie, ale teraz jest chłopcem, który pozwala mi umierać po esemesie. Kiedyś uwalniał mój umysł od cierpienia, teraz to on je powoduje. Ta cisza mnie zabija. Supła mnie w węzły zwątpienia w siebie i wszystko, co kiedykolwiek powiedział.

Zac był kiedyś pukaniem na moje stukanie, ale teraz jest chłopcem, który pozwala mi umierać po esemesie. Kiedyś uwalniał mój umysł od cierpienia, teraz to on je powoduje. Ta cisza mnie zabija. Supła mnie w węzły zwątpienia w siebie i wszystko, co kiedykolwiek powiedział.

-Miłość jest nadzwyczajnym lekarstwem, cudotwórcą, przekonasz się o tym. Kiedy masz kogoś, kto jest częścią Ciebie, nie trzeba już wyprawiać się na poszukiwanie przygód.

-Miłość jest nadzwyczajnym lekarstwem, cudotwórcą, przekonasz się o tym. Kiedy masz kogoś, kto jest częścią Ciebie, nie trzeba już wyprawiać się na poszukiwanie przygód.

Czasami potrafi być wzruszająco krucha. W takich chwilach wybaczyłby jej wszystkie dziwactwa, całe to niestosowne pocieszanie. Współczucie dla nadgniłych owoców. Dla tortów. Dla bułek. Dla knedlików. Przypomniał sobie tę nocną scenę przy lodówce. Długo przed nią stałą. Kiedy ją na tym przyłapał, tłumaczyła ze łzami w oczach, że ten duży knedlik na pewno niebawem się zepsuje! Że leży w lodówce już strasznie długo i przez nas, bo go nie jemy, się zepsuje. A może nie jemy go dlatego, że jest niemodny? Nikt z naszych przyjaciół już nie robi knedlików. Uważają, że są tuczące i niezdrowe, w ogóle be. Warzywa i sery znikają od razu. A ten biedniutki porzucony knedlik… Jak on okropnie musi się czuć, jak nieatrakcyjnie! Więc tak o drugiej w nocy ten knedlik pokroili w kostkę, obtoczyli w jajku, usmażyli i zjedli. Chociaż już był trochę nadpsuty. Chociaż wydzielał już trochę kwaskowatą woń. Jedli go, żeby jego posępnej egzystencji nadać w ostatniej chwili sens. Gdyby o nim myślała z taką czułością jak o tym knedliku!

Czasami potrafi być wzruszająco krucha. W takich chwilach wybaczyłby jej wszystkie dziwactwa, całe to niestosowne pocieszanie. Współczucie dla nadgniłych owoców. Dla tortów. Dla bułek. Dla knedlików. Przypomniał sobie tę nocną scenę przy lodówce. Długo przed nią stałą. Kiedy ją na tym przyłapał, tłumaczyła ze łzami w oczach, że ten duży knedlik na pewno niebawem się zepsuje! Że...

Nie zawsze jest łatwo się zmobilizować. Nie każdego dnia ma się wenę i chęci. Tym bardziej umiejętność mobilizacji. Dbałości o szczegóły i poznawania różnych branż. Przynosi efekty i rozwija z każdym kolejnym dniem.

Nie zawsze jest łatwo się zmobilizować. Nie każdego dnia ma się wenę i chęci. Tym bardziej umiejętność mobilizacji. Dbałości o szczegóły i poznawania różnych branż. Przynosi efekty i rozwija z każdym kolejnym dniem.

Napisane ponad tysiąc lat temu absurdalne baśnie wydają mi się znacznie bardziej żywe niż niezliczeni ludzie bez twarzy krążący po dworcu.

Napisane ponad tysiąc lat temu absurdalne baśnie wydają mi się znacznie bardziej żywe niż niezliczeni ludzie bez twarzy krążący po dworcu.

Człowiek, który ma na co wydać pieniądze, nie chce ich widzieć. Płaci czekami, podpisuje dokumenty. Nawet w pokera gra na żetony. To symbol. W naszym społeczeństwie człowiek, który nie ma na co wydać pieniędzy, nie ma po co żyć.

Człowiek, który ma na co wydać pieniądze, nie chce ich widzieć. Płaci czekami, podpisuje dokumenty. Nawet w pokera gra na żetony. To symbol. W naszym społeczeństwie człowiek, który nie ma na co wydać pieniędzy, nie ma po co żyć.

Fletcherowi przyszło na myśl, że być może istnieje tylko jeden sposób na ostateczne odróżnienie patrioty od bandyty: gdy w oczach zabójcy widać zbliżającą się śmierć, patrioci wygłaszają przemowy. Bandyci natomiast podają zabójcy numer swojego rachunku w banku szwajcarskim i proponują mu natychmiastowy dostęp do pieniędzy.

Fletcherowi przyszło na myśl, że być może istnieje tylko jeden sposób na ostateczne odróżnienie patrioty od bandyty: gdy w oczach zabójcy widać zbliżającą się śmierć, patrioci wygłaszają przemowy. Bandyci natomiast podają zabójcy numer swojego rachunku w banku szwajcarskim i proponują mu natychmiastowy dostęp do pieniędzy.

Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy zwykle bardzo podobni do jednego rodzica lub do obojga w naszym stosunku do pieniędzy.

Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy zwykle bardzo podobni do jednego rodzica lub do obojga w naszym stosunku do pieniędzy.