Kiedyś w trakcie warsztatu na temat związków interpersonalnych powiedziałam z rozgoryczeniem do osoby prowadzącej:
- Rozmowa z nią jest jak przestawianie góry!

W odpowiedzi usłyszałam pytanie:
- Jesteś przekonana, że góry należy przestawiać?

Z tej prostej wymiany zdań wynikała niezmiernie istotna dla mnie lekcja: nauczyłam się akceptacji.

Jeszcze czas nań zawołać po imieniu,
zanim odejdzie, odejdzie nie wiedząc nic.
- W dobrotliwym, spokojnym zwątpieniu -
- on - mej duszy krótkowzroczny widz.

Kryłam mu się w słów próżnię i ciemnię,
aż mnie wreszcie przestał szukać już -
i tak dzisiaj odchodzi ode mnie,
jak się idzie od róż do róż.

Jeszcze czas nań zawołać po imieniu,
zanim odejdzie, odejdzie nie wiedząc nic.
- W dobrotliwym, spokojnym zwątpieniu -
- on - mej duszy krótkowzroczny widz.

Kryłam mu się w słów próżnię i ciemnię,
aż mnie wreszcie przestał szukać już -
i tak dzisiaj odchodzi ode mnie,
jak się idzie od róż do róż.

Sposób, w jaki na mnie patrzyła, sprawił, że zalała mnie fala wspomnień i przez chwilę przeżywałem na nowo każdą emocję, każdą nadzieję i marzenie związane z nami.

Sposób, w jaki na mnie patrzyła, sprawił, że zalała mnie fala wspomnień i przez chwilę przeżywałem na nowo każdą emocję, każdą nadzieję i marzenie związane z nami.

(...)wybieraliśmy się na kawę lub uczyliśmy się razem. Nie można było tego nazwać randkami, nie trzymaliśmy się nawet za ręce. Tim wiedział, że jestem zakochana w tobie... ale on był tam ze mną, rozumiesz?

(...)wybieraliśmy się na kawę lub uczyliśmy się razem. Nie można było tego nazwać randkami, nie trzymaliśmy się nawet za ręce. Tim wiedział, że jestem zakochana w tobie... ale on był tam ze mną, rozumiesz?

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

I wiele innych rzeczy, a z ludźmi jest jeszcze gorzej niż z rzeczami; i ze światem, i w ogóle ze wszystkim, co się dzieje. Myślisz, że dzieje się to, a dzieje się coś innego. Myślisz, że robisz to, a robisz tamto. Wszelkie działanie to rozczarowanie, wszelka myśl zakłada błąd. Wszystkiemu winna naiwność: bierzesz pozór za dobrą monetę, a trzeba być podejrzliwym.

I wiele innych rzeczy, a z ludźmi jest jeszcze gorzej niż z rzeczami; i ze światem, i w ogóle ze wszystkim, co się dzieje. Myślisz, że dzieje się to, a dzieje się coś innego. Myślisz, że robisz to, a robisz tamto. Wszelkie działanie to rozczarowanie, wszelka myśl zakłada błąd. Wszystkiemu winna naiwność: bierzesz pozór za dobrą monetę, a trzeba być podejrzliwym.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Niemieckie dzieci bystro poszukiwały zgubionych na ziemi monet. Niemieccy Żydzi wypatrywali, czy ktoś ich nie łapie.

Niemieckie dzieci bystro poszukiwały zgubionych na ziemi monet. Niemieccy Żydzi wypatrywali, czy ktoś ich nie łapie.