... najdłużej trwający i najgłębszy smutek bierze się z miłości.

(...) na drodze miłości-każdej miłości-jest bardzo wiele wyboistych miejsc, które trzeba wyrównać i pokonać.

(...) na drodze miłości-każdej miłości-jest bardzo wiele wyboistych miejsc, które trzeba wyrównać i pokonać.

Czy wampir może naprawdę się zakochać? I niby gdzie składa przysięgę ślubną? Bo przecież nie w kościele. I niby jak mógłby ślubować "póki śmierć nas nie rozłączy", skoro już nie żyje?

Czy wampir może naprawdę się zakochać? I niby gdzie składa przysięgę ślubną? Bo przecież nie w kościele. I niby jak mógłby ślubować "póki śmierć nas nie rozłączy", skoro już nie żyje?

Kiedy się kogoś kocha , jest się gotowym na wszystko, aby tylko zatrzymać tę osobę przy sobie.

Kiedy się kogoś kocha , jest się gotowym na wszystko, aby tylko zatrzymać tę osobę przy sobie.

My, ludzie, potrafimy być uciążliwi dla innych, kiedy jesteśmy pogrążeni w smutku.

My, ludzie, potrafimy być uciążliwi dla innych, kiedy jesteśmy pogrążeni w smutku.

(...)zarówno zwierzęta,jak i ludzie żyją na tym świecie w nieustannym poczuciu zagrożenia,bojąc się,że inne zwierzę lub człowiek może ich zranić albo nawet zabić.

(...)zarówno zwierzęta,jak i ludzie żyją na tym świecie w nieustannym poczuciu zagrożenia,bojąc się,że inne zwierzę lub człowiek może ich zranić albo nawet zabić.

Koniec końców, ludzie wierzą zazwyczaj w to, w co chcą uwierzyć.

Koniec końców, ludzie wierzą zazwyczaj w to, w co chcą uwierzyć.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

- To dzisiaj zamożny człowiek, jest na posadzie.
- Na jakiej posadzie?
- Jak to, nie wisz? Na bazarze Różyckiego pracuje.

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!