Róża Luksemburg przyszła na świat w rodzinie, w której język polski był w użyciu na co dzień. Jej matka Lina z domu Löwenstein i ojciec Eliasz Luxemburg (córka używała pisowni Luksemburg) właśnie w tym języku prowadzili między sobą rozmowy, no i oczywiście z Różą. Jeszcze dziś są tacy, którzy wbrew prawdzie historycznej twierdzą wręcz odwrotnie. Czyni to na przykład S.E. Bronner, który określa naszą rewolucjonistkę jako „polską Żydówkę mówiącą w domu po niemiecku”. Andrzej Walicki, refutując tę fałszywą opinię stwierdza: „Jest rzeczą niepojętą, dlaczego wydawca listów Luksemburg w języku angielskim S.E. Bronner tak to ujmuje”. Przecież „wydane przez niego listy – dowodzi dalej A. Walicki – zawierają informację, że język niemiecki był dla niej językiem obcym”. Róża, poprzez matkę, przyswoiła sobie w domu rodzinnym w ogólnym zarysie także język Goethego.

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinność. Zachować w sobie wszystkich naszych zmarłych i wszystkie nasze nieszczęśliwe miłości. Dopiero wraz z nimi tworzymy całość. A gdybyśmy zaczęli zapominać albo odpychać to od siebie, wtedy my sami przestaniemy istnieć.
- Cała miłość. Wszyscy umarli. Wszyscy, z którymi zetknęliśmy się w życiu. Oni są jak rzeki wpadające do oceanu naszej duszy. Jeżeli nie będziemy o nich pamiętali, ocean wyschnie.

- Kochanie i niekochanie powinny być jak kawa i herbata. Trzeba mieć wybór. Bo jak inaczej mielibyśmy przeboleć stratę tych, które umarły, albo tych, których straciliśmy?
- Może wcale nie powinniśmy.
- Tak myślisz? Nie boleć nad ich stratą, tylko co? Co w zamian? Jakie powinności mamy wobec tych, których utraciliśmy?
- Mamy nosić ich w sobie. To nasza powinnoś...

Zakochany mężczyzna przedstawia żałosny widok.

Zakochany mężczyzna przedstawia żałosny widok.

Bądź co bądź, miłość nie jest czymś, co można otrzymać na żądanie. Miłość bierze się skądś w głębi serca i właściwie pielęgnowana rozkwita jak kwiat. Prawdziwej miłości potrzeba czasu.

Bądź co bądź, miłość nie jest czymś, co można otrzymać na żądanie. Miłość bierze się skądś w głębi serca i właściwie pielęgnowana rozkwita jak kwiat. Prawdziwej miłości potrzeba czasu.

Bo człowiek, Piotrze, nigdy nie powinien tracić nadziei. Ona nigdy nie powinna umrzeć przed nim samym...

Bo człowiek, Piotrze, nigdy nie powinien tracić nadziei. Ona nigdy nie powinna umrzeć przed nim samym...

Człowiek potrafi wywrócić swoje życie do góry nogami, to prawda, ale od czasu do czasu zdarza mu się też zrobić dokładnie to, co trzeba.
Cała sztuka polega na tym, żeby dojść, co jest słuszne, a co było porażką.

Człowiek potrafi wywrócić swoje życie do góry nogami, to prawda, ale od czasu do czasu zdarza mu się też zrobić dokładnie to, co trzeba.
Cała sztuka polega na tym, żeby dojść, co jest słuszne, a co było porażką.

Tu, na ziemi, jest więcej tajemnic, niż myślą uczeni. Na przykład Internet... Internet może być sumą ludzkich dusz.

Tu, na ziemi, jest więcej tajemnic, niż myślą uczeni. Na przykład Internet... Internet może być sumą ludzkich dusz.

Pieniądze rozdzielają ludzi, rozluźniają więzy, bo nie potrzebujesz już tej bliskości.

Pieniądze rozdzielają ludzi, rozluźniają więzy, bo nie potrzebujesz już tej bliskości.

- Nie-powiedział Andy. - I ciebie też nie słyszę. Tylko tchórza, a we mnie siedzi. Całe życie mną rządził. To przez niego Duży Jim ma mnie w garści. I to on wpakował mnie w ten biznes z amfą. Nie potrzebowałem pieniędzy, nawet nie ogarniam myślą takiej fortuny, po prostu nie umiałem odmówić. Teraz umiem. Nie, mój panie. Nie mam już po co żyć, więc odchodzę. I co na to powiesz?
[...]
Choć nie miał już po co żyć, tchórz w nim był silny i nie chciał umrzeć, wstrzymał jego rękę.

- Nie-powiedział Andy. - I ciebie też nie słyszę. Tylko tchórza, a we mnie siedzi. Całe życie mną rządził. To przez niego Duży Jim ma mnie w garści. I to on wpakował mnie w ten biznes z amfą. Nie potrzebowałem pieniędzy, nawet nie ogarniam myślą takiej fortuny, po prostu nie umiałem odmówić. Teraz umiem. Nie, mój panie. Nie mam już po co żyć, więc odchodzę. I co na to powiesz? ...

Nawet w czasach kryzysu ludzie i zwierzęta muszą jeść, a nastolatki zarabiające grosze stanąć za ladą, nakręcając sprzedaż.

Nawet w czasach kryzysu ludzie i zwierzęta muszą jeść, a nastolatki zarabiające grosze stanąć za ladą, nakręcając sprzedaż.