Samoobrona to w końcu manifestacja miłości do samego siebie. A miłość do siebie jest niezwykle ważna.

- Poznanie cię było dla mnie katastrofą.
Uniosła brwi.
- No dziękuję ci pięknie...
[...]
- Codziennie jestem wdzięczny za tę katastrofę. Potrzebowałem kataklizmu, który wyrwałby mnie z życia, jakie znałem wcześniej. Ty byłaś trzęsieniem ziemi. Lawiną.

- Poznanie cię było dla mnie katastrofą.
Uniosła brwi.
- No dziękuję ci pięknie...
[...]
- Codziennie jestem wdzięczny za tę katastrofę. Potrzebowałem kataklizmu, który wyrwałby mnie z życia, jakie znałem wcześniej. Ty byłaś trzęsieniem ziemi. Lawiną.

Kto porównuje, już nie miłuje. Kto miłuje, już nie porównuje.

Kto porównuje, już nie miłuje. Kto miłuje, już nie porównuje.

- Chcę na ciebie zasługiwać, żebyś mógł mnie kochać. Po prostu nie wiem jak.
- Nie musisz(...) Już cię kocham. Musisz po prostu odwzajemnić moją miłość. Z całych sił. I to wszystko czego mi potrzeba. Potrzebuję ciebie. Całej ciebie.

- Chcę na ciebie zasługiwać, żebyś mógł mnie kochać. Po prostu nie wiem jak.
- Nie musisz(...) Już cię kocham. Musisz po prostu odwzajemnić moją miłość. Z całych sił. I to wszystko czego mi potrzeba. Potrzebuję ciebie. Całej ciebie.

Bolało, to bolało. Człowiek się do każdego bólu
przyzwyczai, jeśli już na stałe boli.

Bolało, to bolało. Człowiek się do każdego bólu
przyzwyczai, jeśli już na stałe boli.

Nie umiem odgrywać komedii ani przed sobą, ani przed innymi.

Nie umiem odgrywać komedii ani przed sobą, ani przed innymi.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przelatując. To coś w rodzaju rentiera. Tymczasem więzień żyje, nie umiera, na zewnątrz nie widać nic z tego, co się dzieje w jego wnętrzu, jest zdrowy, a nawet cieszy się promieniem słońca. Ale nadchodzi pora odlotu. Napad melancholii - dzieci, które się nim opiekują, mówią: on ma przecież wszystko, czego mu potrzeba - ale on patrzy na niebo ciężkie, chmurne i czuje w sobie bunt przeciw swemu losowi. "Jestem w klatce, jestem w klatce, nie brak mi niczego, głupcy! Mam wszystko, czego mi potrzeba! Och, łaski, wolności, móc być ptakiem jak wszystkie ptaki!"
Pewien rodzaj próżniaka-człowieka przypomina pewien rodzaj próżniaka-ptaka.
Ludzie często nie mogą nic zrobić, są więźniami w jakiejś strasznej, strasznej, najstraszniejszej klatce.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przel...

Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy zwykle bardzo podobni do jednego rodzica lub do obojga w naszym stosunku do pieniędzy.

Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy zwykle bardzo podobni do jednego rodzica lub do obojga w naszym stosunku do pieniędzy.

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Czasem zadaję sobie pytanie, po jaką cholerę tak harujemy? Dla forsy? Ale po jakiego diabła nam te pieniądze, jeżeli nie robimy nic innego, tylko harujemy, żeby je zarobić?

Czasem zadaję sobie pytanie, po jaką cholerę tak harujemy? Dla forsy? Ale po jakiego diabła nam te pieniądze, jeżeli nie robimy nic innego, tylko harujemy, żeby je zarobić?