Amerykański dziennikarz Louis Fischer kończy swą korespondencję o przebiegu XVI zjazdu partii (czerwiec-lipiec 1930) słowami: "Jakiś życzliwy towarzysz mógłby doradzić Stalinowi, żeby przerwał tę orgię gloryfikowania własnej osoby, która za jego przyzwoleniem zalała cały kraj. [...] Codziennie płyną doń setki tysięcy depesz, przepełnionych iście bizantyjskimi pochwałami: "Tyś największy Wódz", "Najwierniejszy uczeń Lenina" itp. Jego imieniem nazwano trzy miasta, niezliczoną liczbę wsi, kołchozów, szkół, fabryk i urzędów. [...] Nawet jeżeli Stalin nie jest za to odpowiedzialny, w każdym razie toleruje. Mógłby położyć temu kres jednym przyciśnięciem guzika". Kiedy przetłumaczono Stalinowi tę korespondencję - jak dowiedział się później Fischer - skomentował ją krótko i dobitnie: "Swołocz".

Wiktor wrócił, Eryk się obraził, spotkali się i właśnie wtedy Eryk uniósł się honorem. Brakowało jeszcze tylko Arka i bylibyśmy komplecie.

Wiktor wrócił, Eryk się obraził, spotkali się i właśnie wtedy Eryk uniósł się honorem. Brakowało jeszcze tylko Arka i bylibyśmy komplecie.

Dlaczego zależy nam na ludziach, dlaczego ich kochamy, opłakujemy, potrzebujemy, dlaczego tęsknimy za nimi, skoro i tak umrzemy samotnie?

Dlaczego zależy nam na ludziach, dlaczego ich kochamy, opłakujemy, potrzebujemy, dlaczego tęsknimy za nimi, skoro i tak umrzemy samotnie?

Czasem nic nie poradzimy na to, że się zakochujemy. Wiesz, to nas w pewien sposób zaślepia.

Czasem nic nie poradzimy na to, że się zakochujemy. Wiesz, to nas w pewien sposób zaślepia.

Czy to ja, prawdę powoli odkrywając i pewnym nie będąc co to właściwie życie i dlaczego tak boli, póki wiedzy mistrzowskiej nie przełknę, wolę trzymać z dala od prawdy syna mojego pierworodnego?

Czy to ja, prawdę powoli odkrywając i pewnym nie będąc co to właściwie życie i dlaczego tak boli, póki wiedzy mistrzowskiej nie przełknę, wolę trzymać z dala od prawdy syna mojego pierworodnego?

Patrzył na nią, jakby widział tylko jakiś cień, nikogo konkretnego, całe ciepło między nimi kończyło się na herbacie.

Patrzył na nią, jakby widział tylko jakiś cień, nikogo konkretnego, całe ciepło między nimi kończyło się na herbacie.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Ja nie będę robił, robił, robił! bo ja chcę żyć, żyć, żyć! Nie jestem bydlęciem pociągowym ani maszyną, jestem człowiekiem. Tylko głupiec chce pieniędzy i dla zrobienia milionów poświęca wszystko, życie i miłość, i prawdę, i filozofię, i wszystkie skarby człowieczeństwa, a gdy się już tak nasyci, że może pluć milionami, cóż wtedy?

Ja nie będę robił, robił, robił! bo ja chcę żyć, żyć, żyć! Nie jestem bydlęciem pociągowym ani maszyną, jestem człowiekiem. Tylko głupiec chce pieniędzy i dla zrobienia milionów poświęca wszystko, życie i miłość, i prawdę, i filozofię, i wszystkie skarby człowieczeństwa, a gdy się już tak nasyci, że może pluć milionami, cóż wtedy?

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.