Wojnę jak zwykle przegraliśmy. Przegraliśmy wojnę wojskową, ale na wszystkich frontach (…) bezwzględnie wygraliśmy wojnę seksualną. Oto temat dla mnie, dopóki ołówek i coś jeszcze mogę utrzymać w ręku!.

Kiedy kobieta uwalnia się ze związku z mężczyzną, którego kocha to postęp jest powolny. Każdego dnia robi jeden krok i początkowo czyha na nią tyle przeszkód, myśli, że sobie nie poradzi. Ale powolutku zauważa, że przed każdym krokiem w tył są trzy kroki w przód i pewnego dnia to już nie są nawet kroki, a długie skoki.

Kiedy kobieta uwalnia się ze związku z mężczyzną, którego kocha to postęp jest powolny. Każdego dnia robi jeden krok i początkowo czyha na nią tyle przeszkód, myśli, że sobie nie poradzi. Ale powolutku zauważa, że przed każdym krokiem w tył są trzy kroki w przód i pewnego dnia to już nie są nawet kroki, a długie skoki.

Gdy serce pęka, nie da się tego po prostu przełknąć.

Gdy serce pęka, nie da się tego po prostu przełknąć.

Coraz lepiej rozumiałam, dlaczego ludzie po rozstaniach nie zostają przyjaciółmi. Przedtem sądziłam, że byli partnerzy schodzą sobie z drogi, bo się nienawidzą, ale to nie była prawda. Kiedy ludzie tygodniami, miesiącami albo latami wszystko ze sobą dzielą, potem jest ciężko albo nawet staje się niemożliwe by dawać sobie mniej. Ile to jest już za dużo, a ile za mało?

Coraz lepiej rozumiałam, dlaczego ludzie po rozstaniach nie zostają przyjaciółmi. Przedtem sądziłam, że byli partnerzy schodzą sobie z drogi, bo się nienawidzą, ale to nie była prawda. Kiedy ludzie tygodniami, miesiącami albo latami wszystko ze sobą dzielą, potem jest ciężko albo nawet staje się niemożliwe by dawać sobie mniej. Ile to jest już za dużo, a ile za mało?

Gdy tak siedziałam wieczorem za barem, patrzyłam na ludzi, czytających, rozmawiających półgłosem, szepczących w świetle przytulnych lampek na stoliczkach, doszłam do wniosku, że człowiek to jednak dziwna istota. Czasami potrafi tylko narzekać. Cierpieć latami, męcząc się wśród ludzi, których nie lubi i nie szanuje, niszczyć swoje ego, burzyć porządek własnego ja, ale nie zrobi nic, aby cokolwiek zmienić. A przecież wystarczy uświadomić sobie, co chce się w życiu robić, a potem po prostu zacząć to robić.

Gdy tak siedziałam wieczorem za barem, patrzyłam na ludzi, czytających, rozmawiających półgłosem, szepczących w świetle przytulnych lampek na stoliczkach, doszłam do wniosku, że człowiek to jednak dziwna istota. Czasami potrafi tylko narzekać. Cierpieć latami, męcząc się wśród ludzi, których nie lubi i nie szanuje, niszczyć swoje ego, burzyć porządek własnego ja, ale nie zrobi ...

Błogosławieni ci, którzy płaczą, Gdyż być może będą pocieszeni. Ci bowiem, którzy nie płaczą, Niczego nie mogą oczekiwać.

Błogosławieni ci, którzy płaczą, Gdyż być może będą pocieszeni. Ci bowiem, którzy nie płaczą, Niczego nie mogą oczekiwać.

Odkąd nie mogę tak spać? Odkąd pamiętam. Z tym że coraz gorzej nie mogę. Kto wie,
czy to już nie śmierć tak od spania mnie odzwyczaja. Mówi się, że im bliżej człowiekowi
do niej, więcej śpi. Ale u mnie widocznie jest odwrotnie. Umrę, kiedy całkiem mi się spać
odechce. To może ją nawet zobaczę. Spytałbym jej, dlaczego nie wtedy? Dawno byłoby
po wszystkim.

Odkąd nie mogę tak spać? Odkąd pamiętam. Z tym że coraz gorzej nie mogę. Kto wie,
czy to już nie śmierć tak od spania mnie odzwyczaja. Mówi się, że im bliżej człowiekowi
do niej, więcej śpi. Ale u mnie widocznie jest odwrotnie. Umrę, kiedy całkiem mi się spać
odechce. To może ją nawet zobaczę. Spytałbym jej, dlaczego nie wtedy? Dawno byłoby
po wszystkim...

Nie chcę, żebyśmy siedzieli na pieniądzach jak jacyś skąpcy. Mamy je po to, by z nich korzystać.

Nie chcę, żebyśmy siedzieli na pieniądzach jak jacyś skąpcy. Mamy je po to, by z nich korzystać.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-ucieszyła się ciabcia. -Wystarczy.
- To ja nie wiem, ile ty masz tej emerytury, jeśli się tak cieszysz z głupiej stówy.- Maja wzruszyła ramionami.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-...