Gdybym potrafiła się rozpłakać, to może poczułabym się lepiej. To jak utracona umiejętność, język, którego zapomniałam.

Miłość jest jak ziarno. Początkowo jej nie zauważasz, bo rośnie głęboko pod ziemią. Ale gdy zaczyna kiełkować, zdajesz sobie sprawę, że była w twoim sercu dużo wcześniej.

Miłość jest jak ziarno. Początkowo jej nie zauważasz, bo rośnie głęboko pod ziemią. Ale gdy zaczyna kiełkować, zdajesz sobie sprawę, że była w twoim sercu dużo wcześniej.

Moim przeznaczeniem jest samotność, dlatego właśnie go stracę. Ponieważ muszę się nauczyć, jak mogę być szczęśliwa sama. (...) To też może być szczęśliwe zakończenie, prawda?

Moim przeznaczeniem jest samotność, dlatego właśnie go stracę. Ponieważ muszę się nauczyć, jak mogę być szczęśliwa sama. (...) To też może być szczęśliwe zakończenie, prawda?

Gdy miłość puka do twoich drzwi, wszystko ulega nagłemu przewartościowaniu. Zaczynasz widzieć, słyszeć i czuć, a przedtem odnosisz wrażenie, że dotąd tylko byłeś, ale nie można tego nazwać prawdziwym życiem.

Gdy miłość puka do twoich drzwi, wszystko ulega nagłemu przewartościowaniu. Zaczynasz widzieć, słyszeć i czuć, a przedtem odnosisz wrażenie, że dotąd tylko byłeś, ale nie można tego nazwać prawdziwym życiem.

Jesteśmy wieczni, a umieramy jedynie przez zdradę i słabość. (...) Zrozumiał, że jest wieczny, ale żal mu było ludzi, nie chciał ich konfrontować ze swoją nieśmiertelnością, więc zniknął. Ja jestem nieśmiertelny. Znalazłem to, czego szukałem. Teraz wiem, dlaczego derwisze żyją za zamkniętymi drzwiami - oni są nieśmiertleni. Czy ktoś widział pogrzeb któregoś z nich? Są nieśmiertleni, śpiewają o nieśmiertelności, ale nikt ich nie rozumie.

Jesteśmy wieczni, a umieramy jedynie przez zdradę i słabość. (...) Zrozumiał, że jest wieczny, ale żal mu było ludzi, nie chciał ich konfrontować ze swoją nieśmiertelnością, więc zniknął. Ja jestem nieśmiertelny. Znalazłem to, czego szukałem. Teraz wiem, dlaczego derwisze żyją za zamkniętymi drzwiami - oni są nieśmiertleni. Czy ktoś widział pogrzeb któregoś z nich? Są nieśmiert...

Słabych ludzi - wiatr wyrywa.
Silnych z korzeniami nie wyrwiesz.
SILNY SIĘ ZAKORZENI.

Słabych ludzi - wiatr wyrywa.
Silnych z korzeniami nie wyrwiesz.
SILNY SIĘ ZAKORZENI.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przelatując. To coś w rodzaju rentiera. Tymczasem więzień żyje, nie umiera, na zewnątrz nie widać nic z tego, co się dzieje w jego wnętrzu, jest zdrowy, a nawet cieszy się promieniem słońca. Ale nadchodzi pora odlotu. Napad melancholii - dzieci, które się nim opiekują, mówią: on ma przecież wszystko, czego mu potrzeba - ale on patrzy na niebo ciężkie, chmurne i czuje w sobie bunt przeciw swemu losowi. "Jestem w klatce, jestem w klatce, nie brak mi niczego, głupcy! Mam wszystko, czego mi potrzeba! Och, łaski, wolności, móc być ptakiem jak wszystkie ptaki!"
Pewien rodzaj próżniaka-człowieka przypomina pewien rodzaj próżniaka-ptaka.
Ludzie często nie mogą nic zrobić, są więźniami w jakiejś strasznej, strasznej, najstraszniejszej klatce.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przel...

Gdybym wygrała dużą sumę pieniędzy i miałabym ją przeznaczyć na jakieś podróże, to (...) chciałabym przede wszystkim najpierw dokładnie zwiedzić swoją ojczyznę, a dopiero poźniej wybrać się w świat. I jeśli jeszcze troszeczkę pieniążków by mi zostało z tej podróży po Polsce, chciałabym je przeznaczyć na jakiś charytatywny cel. (Anna Przybylska).

Gdybym wygrała dużą sumę pieniędzy i miałabym ją przeznaczyć na jakieś podróże, to (...) chciałabym przede wszystkim najpierw dokładnie zwiedzić swoją ojczyznę, a dopiero poźniej wybrać się w świat. I jeśli jeszcze troszeczkę pieniążków by mi zostało z tej podróży po Polsce, chciałabym je przeznaczyć na jakiś charytatywny cel. (Anna Przybylska).

Od pewnego momentu w historii świata wszystko jest możliwe. Co najmniej od siódmego wieku przed naszą erą, kiedy Fenicjanie wymyślili pieniądze.

Od pewnego momentu w historii świata wszystko jest możliwe. Co najmniej od siódmego wieku przed naszą erą, kiedy Fenicjanie wymyślili pieniądze.

(…) pomyśl, jak fajnie żyłoby się w Polsce, gdyby wszyscy, którym się udało, dali sobie na wstrzymanie. (…) Jest coś niestosownego w tym, w jaki sposób wydajemy pieniądze. Niestety, trudno nawet o tym mówić, bo brakuje dziś dobrego języka do takiej dyskusji. Brakuje pojęć. Takie słowa jak „skromność”, „powściągliwość” i „umiar” trącą myszką. Trzeba by używać jakichś poczciwych zdań z Prusa, żeby uzasadnić, dlaczego nie wypada szastać kasą. Coś w tej naszej wolnej Polsce po drodze zgubiliśmy, tylko nawet nie wiemy dokładnie, co (Dorota Wellman).

(…) pomyśl, jak fajnie żyłoby się w Polsce, gdyby wszyscy, którym się udało, dali sobie na wstrzymanie. (…) Jest coś niestosownego w tym, w jaki sposób wydajemy pieniądze. Niestety, trudno nawet o tym mówić, bo brakuje dziś dobrego języka do takiej dyskusji. Brakuje pojęć. Takie słowa jak „skromność”, „powściągliwość” i „umiar” trącą myszką. Trzeba by używać jakichś poczciwych ...