- Dlaczego ludzie nie potrafią rozstać się w cywilizowany sposób? - westchnęła Dagmara, błądząc spojrzeniem po linii horyzontu.
- Może dlatego, że zbyt często traktujemy innych jak przedmioty, które do końca życia i bez względu na okoliczności będą naszą własnością - odpowiedź Jurka utwierdziła ją w słuszności tego, co robi.

Wiktor wrócił, Eryk się obraził, spotkali się i właśnie wtedy Eryk uniósł się honorem. Brakowało jeszcze tylko Arka i bylibyśmy komplecie.

Wiktor wrócił, Eryk się obraził, spotkali się i właśnie wtedy Eryk uniósł się honorem. Brakowało jeszcze tylko Arka i bylibyśmy komplecie.

To nie jest nasza ostatnia noc. Ty i ja będziemy mieli jutro i kolejną noc, a potem jeszcze tysiące nocy. A teraz wystarczy mi, że jestem twój.(...) Wszystko, czym jestem, daję tobie, wszystko, co mam, daję tobie. Ponieważ dzień naszej śmierci nie nadejdzie jutro.

To nie jest nasza ostatnia noc. Ty i ja będziemy mieli jutro i kolejną noc, a potem jeszcze tysiące nocy. A teraz wystarczy mi, że jestem twój.(...) Wszystko, czym jestem, daję tobie, wszystko, co mam, daję tobie. Ponieważ dzień naszej śmierci nie nadejdzie jutro.

Sam przestałem być w swoim typie. Jeśli w ogóle kiedykolwiek byłem".

Sam przestałem być w swoim typie. Jeśli w ogóle kiedykolwiek byłem".

Nie trzeba mieć setek przyjaciół, którzy akceptują fałszywą wersję ciebie. Lepiej mieć ich garstkę, ale takich, z którymi czujesz się sobą. Nie musi cię akceptować cały świat, a ty nie żyjesz dla innych.

Nie trzeba mieć setek przyjaciół, którzy akceptują fałszywą wersję ciebie. Lepiej mieć ich garstkę, ale takich, z którymi czujesz się sobą. Nie musi cię akceptować cały świat, a ty nie żyjesz dla innych.

Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził
(Mt 26:24).

Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził
(Mt 26:24).

Adeline chciała być drzewem, a ludzie nadeszli z toporem.

Adeline chciała być drzewem, a ludzie nadeszli z toporem.

(...) pieniądze nigdy nie wynagradzały pracy, jedno z drugim nie miało nic wspólnego, żadne społeczeństwo ludzkie nie zostało zbudowane na wynagrodzeniu za pracę (...).

(...) pieniądze nigdy nie wynagradzały pracy, jedno z drugim nie miało nic wspólnego, żadne społeczeństwo ludzkie nie zostało zbudowane na wynagrodzeniu za pracę (...).

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...