(...) Bo widzisz, chłopcze, życie nie zawsze jest takie, jakbyśmy chcieli. Czasami potrafi nas mile zaskoczyć, innym razem brutalnie rozczarować. Jednak mimo wszystko musimy żyć, bo w każdym z nas drzemie chęć życia.

Grisza, musisz robić wszystko, aby nie dać się zabić i przeżyć to piekło – odpowiada babcia. Jednak widząc, jak niemieccy strażnicy zabijają ludzi, boję się, że i mnie to również kiedyś spotka. Może właśnie dlatego cieszę się każdym przeżytym dniem, a nawet śniegiem, który pewnego dnia grubą warstwą zasypuje obóz i sprawia, że miejsce to nie wygląda już tak strasznie, choć dzieją się tu potworne rzeczy.

– Ty mój bied­ny mokry szczur­ku – wes­tchnę­ła Marta.

– Nie taki znowu mokry, bo głowę mam suchą.

– No tak dla gli­nia­rza naj­waż­niej­sza jest głowa.

– A żebyś wie­dzia­ła, w końcu płacą mi za my­śle­nie – przy­po­mniał ko­mi­sarz, zdej­mu­jąc prze­mo­czo­ny strój.

– A ja są­dzi­łam, że za ła­pa­nie ban­dy­tów.

– Ale żeby zła­pać, trze­ba po­my­śleć – zri­po­sto­wał Oczko, wcho­dząc do ła­zien­ki.

-Właściwie masz rację - przyznał Oczko po chwili zastanowienia.
-Ja zawsze mam rację. A jeśli jej nie mam, to z pewnością masz ją Ty. W każdym razie któryś z nas ma ją na pewno - podsumował Wejman.

[...]
Wójt uważał, że o ile małżeństwo jest jak obiad to kochanki są jak przyprawa. A wiadomo, że zupa jak i drugie danie musi być odpowiednio przyprawione, bo w przeciwnym wypadku po prostu nie smakuje.

-(...) jak jesteś żoną gliny, to nie znasz dnia ani godziny, kiedy wezwą męża twego do jakiegoś zabitego.

(...) byli tacy, któ­rzy twier­dzi­li, że szef nie jest czło­wie­kiem, a ma tylko ludz­ki wy­gląd.

[...]
Oczko po raz kolejny przekonał się, że istnieją ludzie, którzy są zdolni do odebrania komuś życia tylko dlatego, że ten ktoś nie zamierza go zmienić i chce żyć na własnych zasadach, nawet jeśli dla części społeczeństwa wydają się one niemoralne.

Jed­nak jak zwy­kle nie tracę na­dziei, w myśl po­wie­dze­nia, że ona umie­ra ostat­nia – fi­lo­zo­ficz­nie za­koń­czył Witos.

– Bab­cia mo­je­go ko­le­gi miała na imię Na­dzie­ja. O ile do­brze pa­mię­tam, do­ży­ła stu czte­rech lat, więc coś w tym musi być – sko­men­to­wał Wej­man, gdy za tech­ni­kiem za­mknę­ły się drzwi. – Ale my ra­czej tak długo nie po­cią­gnie­my – dodał, nie kry­jąc za­wo­du.

– Nie uwa­żasz, że Drzy­mal­scy są jacyś dziw­ni? – za­py­tał, za­trzy­mu­jąc się na skrzy­żo­wa­niu.

– Po­dob­no każdy czło­wiek jest dziw­ny (...).

– Pa­nien­ki lek­kich oby­cza­jów za­zwy­czaj są praw­do­mów­ne. Zdają sobie spra­wę, że gdy przy­ła­pie­my je na kłam­stwie, mo­że­my im za­fun­do­wać czter­dzie­ści osiem go­dzin urlo­pu, a to za­wsze kilka stó­wek w plecy – za­uwa­żył Wej­man, prze­cho­dząc przez bramę.

Wojna zbiera różne żniwa, to nie tylko walka państw, ale również dobra okazja do sąsiedzkich porachunków.

Proszę pana, prawda jest taka, że każdego dnia podobnych zgłoszeń w całym kraju są setki, a najpóźniej następnego dnia dziewięćdziesiąt dziewięć procent zaginionych odnajduje się u rodziny, znajomych czy przyjaciół – oznajmił funkcjonariusz, wchodząc Piotrowi w słowo.

Ostatnią rzeczą, którą zarejestrowały jego zmysły, był potężny huk, zmieniający toyotę w oślepiającą kulę ognia, a później pochłonęła go ciemność i cisza.

(...) – dodał wy­mi­ja­ją­co, wie­dząc, że le­piej nie skła­dać obiet­nic bez po­kry­cia, szcze­gól­nie dzie­ciom, które trak­to­wa­ły słowa do­ro­słych bar­dzo po­waż­nie.

– Na to wy­glą­da – przy­tak­nął Oczko, wie­dząc, że cza­sa­mi, aby roz­wi­kłać ta­jem­ni­cę śmier­ci, trze­ba naj­pierw szcze­gó­ło­wo po­znać życie ofia­ry.

Ale przecież wszyscy niewierni mężowie kłamią.

Pa­mię­taj, chłop­cze, ta­jem­ni­ca jest tylko wtedy, gdy wie o niej jedna osoba.

– Czy pani po­tra­fi czy­tać w my­ślach? – za­py­tał Krzysz­tof, który do­szedł do po­dob­nych wnio­sków.

– Nie, ale po­tra­fię my­śleć.

Plot­ka jest jak fał­szy­we pie­nią­dze. Po­rząd­ni lu­dzie ich nie pro­du­ku­ją, ale bez­myśl­nie prze­ka­zu­ją dalej.

Zda­wał sobie spra­wę, że osoby po­stron­ne mogą upa­try­wać w nim gli­nia­rza wy­ję­te­go żyw­cem z ja­kie­goś kry­mi­na­łu. Jed­nak on zu­peł­nie nie pa­so­wał do bo­ha­te­rów lan­so­wa­nych w tego typu po­wie­ściach. Po pierw­sze nie pił, po dru­gie nie był roz­wod­ni­kiem, po trze­cie nie gnę­bi­ły go żadne zmory prze­szło­ści, z któ­ry­mi mu­siał się mie­rzyć.

Nawet zna­jo­mi otwar­cie twier­dzi­li, że na tle tych wszyst­kich su­per­bo­ha­te­rów, któ­rych przy­go­dy po­chła­nia­li z wy­pie­ka­mi na twa­rzy, Krzysz­tof wy­pa­da blado, ale on jakoś nie czuł kom­plek­sów z tego po­wo­du.

(...) do­świad­cze­nie pod­po­wia­da­ło mu, że po­zor­ne zbie­gi oko­licz­no­ści dość czę­sto mają dru­gie dno.

[...]
Podświadomie chciał, aby tak właśnie było. Uważał, że nawet najgorsza prawda lepsza od trwania w niewiedzy, wspieranej iluzoryczną nadzieją na cud, który nie miał prawa się wydarzyć.

Łatwiej było zadawać pytania, niż odpowiadać.

– Cza­rek, czy ty nie masz serca?

– Mam, ale jest cho­ler­nie twar­de.

– A my­śla­łam, że eme­ry­tu­ra choć tro­chę cię zmięk­czy.

– Jadź­ka, do­brze wiesz, że nawet jak­byś ka­mień do wrząt­ku wrzu­ci­ła, to się nie roz­go­tu­je, co naj­wy­żej bę­dzie tylko pie­kiel­nie go­rą­cy, ale nadal twar­dy.

[...]
-No tak, noc potrafi ukryć wszystkie brudy-filozoficznie podsumował Maciek.

– Nie, ona nie lu­bi­ła ota­czać się elek­tro­ni­ką. Ko­rzy­sta­ła wy­łącz­nie ze smart­fo­na. Uwa­ża­ła, że w zu­peł­no­ści jej wy­star­czy. Dla niej był te­le­fo­nem, kom­pu­te­rem, ze­gar­kiem, bu­dzi­kiem, a nawet te­le­wi­zo­rem – wy­li­czał męż­czy­zna.

Małżeńskie zdrady były równie powszechne, co promocje w marketach.

Takie cudo można zobaczyć w jednej z trójmiejskich galerii handlowych.