W byciu ulubioną wnuczką krył się pewien przywilej, coś, co pozwalało wierzyć w siebie, tak po prostu, bez szczególnego powodu, wierzyć w siebie tylko dlatego, że się jest.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

Dwoje ludzi to nie jest rzeczywistość, to przede wszystkim marzenie, jakie się snuje.

Dwoje ludzi to nie jest rzeczywistość, to przede wszystkim marzenie, jakie się snuje.

- Co będziemy robili? - spytała.
- To, co się robi w nocy: spać.
- Kris.
- Co?
-Może zrobię ci nowy okład.
- Nie, nie trzeba. Nie trzeba... kochanie.
Kiedy to powiedziałem, sam nie rozumiałem, czy udaję, ale naraz w ciemności objąłem na oślep jej smukłe plecy i czując ich drżenie, uwierzyłem w nią. Zresztą nie wiem. Wydało mi się nagle, że to ja ją oszukuję, a nie ona mnie, bo jest tylko sobą.
Zasypiałem potem jeszcze kilka razy i wciąż z drzemki wyrywał mnie skurcz, łomocące serce uspokajało się powoli, przyciskałem ją do siebie, śmiertelnie znużony, badawczo dotykała mojej twarzy, czoła, bardzo ostrożnie, sprawdzając, czy nie mam gorączki. To była Harey. Innej, prawdziwszej nie mogło być.
Po tej myśli coś odmieniło się we mnie. Przestałem walczyć. Prawie natychmiast usnąłem.

- Co będziemy robili? - spytała.
- To, co się robi w nocy: spać.
- Kris.
- Co?
-Może zrobię ci nowy okład.
- Nie, nie trzeba. Nie trzeba... kochanie.
Kiedy to powiedziałem, sam nie rozumiałem, czy udaję, ale naraz w ciemności objąłem na oślep jej smukłe plecy i czując ich drżenie, uwierzyłem w nią. Zresztą nie wiem. Wydało mi się nagle, że to...

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on nie tylko majestatyczny, ale i absurdalny.

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on n...

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

[...] Jest to w istocie człowiek ograniczony, bez wykształcenia; paple i mędrkuje o wszystkim trzy po trzy; jeśli co pochwali, to z pewnością najgłupiej w świecie — ale pieniądze jego prostują sądy jego umysłu, jego sakiewka ma wiele zdrowego rozsądku i smaku, pochwały, którymi nas raczy posiadają dźwięk czystego złota.

[...] Jest to w istocie człowiek ograniczony, bez wykształcenia; paple i mędrkuje o wszystkim trzy po trzy; jeśli co pochwali, to z pewnością najgłupiej w świecie — ale pieniądze jego prostują sądy jego umysłu, jego sakiewka ma wiele zdrowego rozsądku i smaku, pochwały, którymi nas raczy posiadają dźwięk czystego złota.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.

Pieniądze nie decydują o tym, czy ktoś jest lepszy czy gorszy".

Pieniądze nie decydują o tym, czy ktoś jest lepszy czy gorszy".