Pragniesz jak najszybciej wejść w posiadanie godności, których ktoś lub coś, jak sądzisz, pragnie cię pozbawić, godności polegających na panowaniu nad rzeczami, na ustawieniu się w świecie, nieograniczonych przyjemności, podziwie, wpływach. Nie rozumiesz, iż jedyną naprawdę godną pożądania rzeczą jest to, co posiadasz, nie wiedząc o tym; nie powiększysz tego ani nie zachowasz: będziesz to tracił, podczas gdy twoje marzenia będą się realizowały lub nie, to bez znaczenia.

Gita wytęża wzrok i wpatruje się w list od Lalego.
- Jak długi zamierzasz to czytać? - pyta Dana.
- Nie mam pojęcia. Dopóki nie nauczę się każdego słowa na pamięć - odpowiada Gita.
- Czyli kiedy?
- Jakieś dwie godziny temu - chichocze Gita".

Gita wytęża wzrok i wpatruje się w list od Lalego.
- Jak długi zamierzasz to czytać? - pyta Dana.
- Nie mam pojęcia. Dopóki nie nauczę się każdego słowa na pamięć - odpowiada Gita.
- Czyli kiedy?
- Jakieś dwie godziny temu - chichocze Gita".

(...) od pierwszej chwili, gdy zrozumiałem, co czuję do Ameriki - byłem zmuszony kochać ją z oddali.

(...) od pierwszej chwili, gdy zrozumiałem, co czuję do Ameriki - byłem zmuszony kochać ją z oddali.

Sama nie wiem. Skąd mam to wiedzieć?Czemu Bóg nie może zejść na chwilę z nieba i wskazać wielkim paluchem jakiegoś kolesia, mówiąc przy tym: "Evie, to ten. To w nim się zakochaj. Już sprawdziłem i uwierz mi, nie jest palantem".

Sama nie wiem. Skąd mam to wiedzieć?Czemu Bóg nie może zejść na chwilę z nieba i wskazać wielkim paluchem jakiegoś kolesia, mówiąc przy tym: "Evie, to ten. To w nim się zakochaj. Już sprawdziłem i uwierz mi, nie jest palantem".

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Pamiętam też epizod, który po dziś dzień usprawiedliwia moje własne przyzwyczajenia. Znalazłam się u Beaty, zapewne z powodu kolejnego wywiadu, w jej klimatycznym mieszkaniu przy alei Przyjaciół. Tam jest wszystko, setki bibelotów. Ptaszek w klatce, kryształowe kieliszki, koronkowa chusteczka z monogramem, gdybyś chciała pomachać komuś, kto właśnie wyjeżdża do Paryża. Zgodnie z zasadą epoki, że nie wyrzuca się potrzebnych rzeczy, bo zawsze się przydadzą. Wszystko ma. Jak wracała któraś z jej córek i pytała: „Mamo, czy masz?…”, to Beata nigdy nawet nie czekała na dokończenie pytania, tylko spokojnie odpowiadała: „Mam”. Czasy jakie były, takie były, a w domu nie powinno niczego brakować.

Pamiętam też epizod, który po dziś dzień usprawiedliwia moje własne przyzwyczajenia. Znalazłam się u Beaty, zapewne z powodu kolejnego wywiadu, w jej klimatycznym mieszkaniu przy alei Przyjaciół. Tam jest wszystko, setki bibelotów. Ptaszek w klatce, kryształowe kieliszki, koronkowa chusteczka z monogramem, gdybyś chciała pomachać komuś, kto właśnie wyjeżdża do Paryża. Zgodnie z...

Ludzie czasem nas zaskakują.

Ludzie czasem nas zaskakują.

Mechanizm demonstracyjnej konsumpcji jest następujący: kupuje się jakaś rzecz, której tak naprawdę wcale się nie potrzebuje, za pieniądze, których tak naprawdę się nie ma, żeby zrobić wrażenie na ludziach, których tak naprawdę się nie lubi. A najwspanialsze jest to, że każdemu nigdy dość niepotrzebnych rzeczy! Prawdopodobnie nie ma czegoś takiego jak inteligencja gromady, ale za to z całą pewnością istnieje gromadna głupota!

Mechanizm demonstracyjnej konsumpcji jest następujący: kupuje się jakaś rzecz, której tak naprawdę wcale się nie potrzebuje, za pieniądze, których tak naprawdę się nie ma, żeby zrobić wrażenie na ludziach, których tak naprawdę się nie lubi. A najwspanialsze jest to, że każdemu nigdy dość niepotrzebnych rzeczy! Prawdopodobnie nie ma czegoś takiego jak inteligencja gromady, ale z...

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

Kobieta nie jest zdolna do miłości, kobieta wybiera tego, kto najlepiej zaspokoi jej potrzeby, a jeśli pojawi się inny, który może zaspokoić je lepiej, to pójdzie do niego. Chyba, że nie będzie jej chciał. Wtedy zostanie przy starym chłopaku bądź mężu, ale zrobi to tylko z rozsądku. Czysta biologia, wszystko dla przetrwania gatunku.

Kobieta nie jest zdolna do miłości, kobieta wybiera tego, kto najlepiej zaspokoi jej potrzeby, a jeśli pojawi się inny, który może zaspokoić je lepiej, to pójdzie do niego. Chyba, że nie będzie jej chciał. Wtedy zostanie przy starym chłopaku bądź mężu, ale zrobi to tylko z rozsądku. Czysta biologia, wszystko dla przetrwania gatunku.