Śmierć jest straszna, ale nie dla tych, którzy odchodzą, tylko dla tych, którzy zostają.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

Mocne kobiety, z charakterem i godnością, [...] takie kobiety bardziej od łabędzi kochają brzydkie kaczątka. Kochają kulawe pisklęta i bezradne dziewczynki z zapałkami.

Mocne kobiety, z charakterem i godnością, [...] takie kobiety bardziej od łabędzi kochają brzydkie kaczątka. Kochają kulawe pisklęta i bezradne dziewczynki z zapałkami.

Zdarza się, że myślę: już bardziej nie można kochać, a na drugi dzień odkrywam, że kocham o jeden dzień bardziej. Nie dzielę się z nikim moimi emocjami, nie zwierzam się, nie opowiadam. Jakbym się bał, że każda taka opowieść będzie zdradą mojej miłości, umniejszy ją o ten opowiedziany kawałek i mnie tym samym zuboży. Kiedy piszę, nie czuję zdrady. Może więc też dlatego piszę. Dzielę się sam z sobą tą opowieścią, mnożę ją, bo jest ktoś, kto przeżywa i kto zapisuje. jest nas dwóch. Cóż z tego, że w jednej osobie.

Zdarza się, że myślę: już bardziej nie można kochać, a na drugi dzień odkrywam, że kocham o jeden dzień bardziej. Nie dzielę się z nikim moimi emocjami, nie zwierzam się, nie opowiadam. Jakbym się bał, że każda taka opowieść będzie zdradą mojej miłości, umniejszy ją o ten opowiedziany kawałek i mnie tym samym zuboży. Kiedy piszę, nie czuję zdrady. Może więc też dlatego piszę. D...

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

Nie wszystko, co właściwe człowiekowi, jest koniecznie dobre.

Nie wszystko, co właściwe człowiekowi, jest koniecznie dobre.

Nie czuła urazy ani niechęci (...). Ani śladu żalu. Nic, absolutnie nic. Po prostu przestała ufać ludziom. Postanowiła poddać się przeznaczeniu i zaakceptować nowe życie.

Nie czuła urazy ani niechęci (...). Ani śladu żalu. Nic, absolutnie nic. Po prostu przestała ufać ludziom. Postanowiła poddać się przeznaczeniu i zaakceptować nowe życie.

Bogactwo nie uszczęśliwia, ale uzależnia; nie czyni panem, lecz marszałkiem dworu.

Bogactwo nie uszczęśliwia, ale uzależnia; nie czyni panem, lecz marszałkiem dworu.

Kłótnie o pieniądze zabijają prawdziwą miłość.

Kłótnie o pieniądze zabijają prawdziwą miłość.

Każdy duszpasterz dysponuje wieloaspektowo niezawodnym wkładem własnym. Decyzyjnym i pieniężnym ze względu na branżę, w której działa, fizycznym natomiast dlatego, iż żadna inna grupa biznesmenów nie składa się z mężczyzn aż tak chronicznie wypoczętych i zrelaksowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Każdy duszpasterz dysponuje wieloaspektowo niezawodnym wkładem własnym. Decyzyjnym i pieniężnym ze względu na branżę, w której działa, fizycznym natomiast dlatego, iż żadna inna grupa biznesmenów nie składa się z mężczyzn aż tak chronicznie wypoczętych i zrelaksowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.