[...], jedynie w myślach. Tam zawsze dzieje się dużo więcej niż na zewnątrz. Rodzą się i znikają marzenia, powstają alternatywne wersje wydarzeń, wizje [...].

Gita wytęża wzrok i wpatruje się w list od Lalego.
- Jak długi zamierzasz to czytać? - pyta Dana.
- Nie mam pojęcia. Dopóki nie nauczę się każdego słowa na pamięć - odpowiada Gita.
- Czyli kiedy?
- Jakieś dwie godziny temu - chichocze Gita".

Gita wytęża wzrok i wpatruje się w list od Lalego.
- Jak długi zamierzasz to czytać? - pyta Dana.
- Nie mam pojęcia. Dopóki nie nauczę się każdego słowa na pamięć - odpowiada Gita.
- Czyli kiedy?
- Jakieś dwie godziny temu - chichocze Gita".

- Zaprosiłeś mnie na kolacje - stwierdził Cezar siadając na wygodnym krześle. - Mam nadzieje, że nie okażesz się jednym z tych oszustów, którzy proponują dziewczynom kolację, a zamiast tego zabierają je do hotelowego pokoju. Jeśli tak, to wychodzę, zanim mnie przelecisz.

- Zaprosiłeś mnie na kolacje - stwierdził Cezar siadając na wygodnym krześle. - Mam nadzieje, że nie okażesz się jednym z tych oszustów, którzy proponują dziewczynom kolację, a zamiast tego zabierają je do hotelowego pokoju. Jeśli tak, to wychodzę, zanim mnie przelecisz.

To nie jest nasza ostatnia noc. Ty i ja będziemy mieli jutro i kolejną noc, a potem jeszcze tysiące nocy. A teraz wystarczy mi, że jestem twój.(...) Wszystko, czym jestem, daję tobie, wszystko, co mam, daję tobie. Ponieważ dzień naszej śmierci nie nadejdzie jutro.

To nie jest nasza ostatnia noc. Ty i ja będziemy mieli jutro i kolejną noc, a potem jeszcze tysiące nocy. A teraz wystarczy mi, że jestem twój.(...) Wszystko, czym jestem, daję tobie, wszystko, co mam, daję tobie. Ponieważ dzień naszej śmierci nie nadejdzie jutro.

Polecam wam cudowną formułkę na lęk przed tym, co ludzie powiedzą, a brzmi ona: i co z tego? Nic z tego. Za każdym razem okazuje się, że nic z tego. Oni będą gadać - to pewne.[...] Chodzi o to, by własnym zaangażowaniem nie spowodować, że monolog zamieni się w dialog.

Polecam wam cudowną formułkę na lęk przed tym, co ludzie powiedzą, a brzmi ona: i co z tego? Nic z tego. Za każdym razem okazuje się, że nic z tego. Oni będą gadać - to pewne.[...] Chodzi o to, by własnym zaangażowaniem nie spowodować, że monolog zamieni się w dialog.

Gdy patrzy się nieustannie tylko na swoje identyczne twarze, przeżywa się coś w rodzaju szoku na widok odmienności. I wszystko, co jest inne, staje się brzydkie, nieporadne, dziwaczne.

Gdy patrzy się nieustannie tylko na swoje identyczne twarze, przeżywa się coś w rodzaju szoku na widok odmienności. I wszystko, co jest inne, staje się brzydkie, nieporadne, dziwaczne.

Jak to: dlaczego nie miałaby pani być szczęśliwa? Mogłabym pani podać mnóstwo przyczyn. Po pierwsze dlatego, że "bycie szczęśliwym" nie jest naturalnym stanem człowieka.

Jak to: dlaczego nie miałaby pani być szczęśliwa? Mogłabym pani podać mnóstwo przyczyn. Po pierwsze dlatego, że "bycie szczęśliwym" nie jest naturalnym stanem człowieka.

- Uczciwie rzecz ujmując, ród Lagos sprowadził na planetę wirusa, który wyniszczył kluczowe dla planety uprawy.
- Uczciwie rzecz ujmując, możesz iść się pierdolić, bo nie mieliśmy z tym nic wspólnego i dobrze o tym wiesz.
- Brakowało mi się, Kivo. Ciebie i tego przecudnego sposobu, w jaki wypowiadasz słowo "pierdolić".

- Uczciwie rzecz ujmując, ród Lagos sprowadził na planetę wirusa, który wyniszczył kluczowe dla planety uprawy.
- Uczciwie rzecz ujmując, możesz iść się pierdolić, bo nie mieliśmy z tym nic wspólnego i dobrze o tym wiesz.
- Brakowało mi się, Kivo. Ciebie i tego przecudnego sposobu, w jaki wypowiadasz słowo "pierdolić".

pieniądze lubią prędkość, wszechświat lubi prędkość. Kiedy wpadasz na jakiś pomysł, natychmiast zacznij działać.

pieniądze lubią prędkość, wszechświat lubi prędkość. Kiedy wpadasz na jakiś pomysł, natychmiast zacznij działać.

Oj, ludzie, ludzie!... Za pełnym talerzem i butelką wleźliby do kanału, a za rublem to już nawet nie wiem gdzie - Rzecki.

Oj, ludzie, ludzie!... Za pełnym talerzem i butelką wleźliby do kanału, a za rublem to już nawet nie wiem gdzie - Rzecki.