A przecież ja jestem mózgiem, Watsonie. Reszta mnie jest tylko dodatkiem. Muszę skoncentrować się na myśleniu.

Z Anakreonta (fragment):

Ciężko, kto nie miłuje, ciężko, kto miłuje,
Najciężej, kto miłując łaski nie zyskuje.

Z Anakreonta (fragment):

Ciężko, kto nie miłuje, ciężko, kto miłuje,
Najciężej, kto miłując łaski nie zyskuje.

Jednak nie mówi nic więcej. Moja mała córeczka płacze. Jeszcze nigdy nie widziałem, by tak szlochała. Serce rozpada mi się dzisiaj po raz drugi. Zostało rozerwane na wiele kawałków rozrzuconych tak daleko, że wiem, iż już nigdy nie zdołam poskładać ich w całość. Nie można ułożyć układanki, gdy posiada się jedynie połowę puzzli. To samo dotyczy serc.

Jednak nie mówi nic więcej. Moja mała córeczka płacze. Jeszcze nigdy nie widziałem, by tak szlochała. Serce rozpada mi się dzisiaj po raz drugi. Zostało rozerwane na wiele kawałków rozrzuconych tak daleko, że wiem, iż już nigdy nie zdołam poskładać ich w całość. Nie można ułożyć układanki, gdy posiada się jedynie połowę puzzli. To samo dotyczy serc.

Nie da się zrozumieć, jakie to szczęście móc spędzić życie z drugą połową swojej duszy, dopóki nie musi się spędzić życia bez niej.

Nie da się zrozumieć, jakie to szczęście móc spędzić życie z drugą połową swojej duszy, dopóki nie musi się spędzić życia bez niej.

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
niedowiarków do nad wyraz skomplikowanej prawdy.
- Że nic z tego, co myślałam dotąd o świecie, nie jest prawdą -
odparła rozmarzonym głosem. - Że rzeczywistością można
manipulować. Że wszystkie żywe istoty są ze sobą powiązane
niewidzialnymi nićmi. Że cały świat jest nieledwie myślą, sennym
majakiem motyla.
- Rin?
- Tak?
- Wsadziłaś mi łokieć do kaszy.
- Och! - Zamrugała. – Przepraszam.
Chłopak odsunął miskę na bezpieczną odległość.
- Gadają o tobie, wiesz? Kadeci.
Tak? I co takiego mówią? – Zaplotła ramiona na piersi.
Zawahał się.
- Pewnie możesz się domyślić. No wiesz... Nic przyjemnego.
Czy mogła się spodziewać czegoś innego?
- Nie lubią mnie. - Wywróciła oczyma. – Wielka mi
niespodzianka.
- Nie w tym rzecz - odparł Kitaj. - Oni się ciebie boją.
- Bo zwyciężyłam w turnieju?
- Bo wpadłaś tu jak burza ze wsi, o której nikt w życiu nie słyszał,
a następnie odrzuciłaś możliwość nauki na jednym z najbardziej
prestiżowych kierunków po to, by studiować u miejscowego świra.
Nie potrafią cię rozgryźć. Nie wiedzą, co zamierzasz osiągnąć –
powiedział i przechylił głowę na bok. - W sumie... co zamierzasz
osiągnąć?.

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
n...

Ludzie są stanowczo za często okropnie przewidywalni. No i sporo wiem. To przekleństwo. Ale wiem jeszcze coś innego: nie jesteś skazana na bycie taką osobą, jak twoi rodzice. Możesz przerwać ten cykl. Możesz być, kimkolwiek zechcesz. Ale to ma swoją cenę. Twoi rodzice i wszyscy inni ukarzą cię, jeśli zdecydujesz się być sobą, a nie taka jak oni. To cena wolności. Klatka jest otwarta, ale wszyscy zbyt się boją, żeby z niej wyjść, i przywalą ci, kiedy spróbujesz to zrobić, i to przywalą solidnie. Chcą żebyś ty też się bała. Chcą, żebyś została w klatce. Ale kiedy już znajdziesz się kilka kroków za drzwiczkami, nie będą mogli cię dosięgnąć, a wtedy ciosy ustaną. I jeszcze jeden sekret: zbyt się boją, żeby pójść w twoje ślady. Uwielbiają swoje klatki.

Ludzie są stanowczo za często okropnie przewidywalni. No i sporo wiem. To przekleństwo. Ale wiem jeszcze coś innego: nie jesteś skazana na bycie taką osobą, jak twoi rodzice. Możesz przerwać ten cykl. Możesz być, kimkolwiek zechcesz. Ale to ma swoją cenę. Twoi rodzice i wszyscy inni ukarzą cię, jeśli zdecydujesz się być sobą, a nie taka jak oni. To cena wolności. Klatka jest ot...

Kiedyś czułam straszną presję bycia szczęśliwą. Obsesyjnie zadawałam sobie pytanie, czy na pewno jestem szczęśliwa."

~ Magdalena Hanik, Dziennik dobrego życia.

Kiedyś czułam straszną presję bycia szczęśliwą. Obsesyjnie zadawałam sobie pytanie, czy na pewno jestem szczęśliwa."

~ Magdalena Hanik, Dziennik dobrego życia.

Jak to dobrze, że ja nie mam pieniędzy... mogę spać spokojnie.

Jak to dobrze, że ja nie mam pieniędzy... mogę spać spokojnie.

Prawdziwy kapitalista, przedsiębiorca wie, jak z dolara zrobić sto dolarów. Daj dolara urzędnikowi, a on wyda sto.

Prawdziwy kapitalista, przedsiębiorca wie, jak z dolara zrobić sto dolarów. Daj dolara urzędnikowi, a on wyda sto.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.