Mateusz Waligóra

Zima w tym roku nie była tylko porą roku - była doświadczeniem. Prawdziwa i biała. Mróz szczypał jak dawniej, śnieg skrzypiał pod butami, a my, choć zachwyceni krajobrazem, po cichu odliczaliśmy dni do wiosny. A teraz wyobraźcie sobie zimę, która nie ma nic wspólnego z tą, którą znamy. Antarktydę - bezkresną, bezlitosną, z mrozem sięgającym do -50 stopni. Przez ponad 1200 kilometrów, przez przeszło 60 dni, Mateusz Waligóra, ciągnąc na sankach 130 kilogramów życia, przetrwania i determinacji, zdobywa biegun południowy. Jego relacja z tej wyprawy została zapisana w książce "Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata". To nie jest wyłącznie zapis sportowego wyczynu. To opowieść zbudowana z faktów, zmęczenia, ciszy i białej pustki, ale też z wiedzy - rzetelnej, konkretnej, podanej bez nadęcia. Autor prowadzi czytelnika przez przygotowania, logistykę, sprzęt, codzienny rytm dnia, przez lęk i niepewność. Pokazuje, jakie zagrożenia czają się w miejscu, które z mapy wygląda niewinnie, a w rzeczywistości nie wybacza błędów. Obok relacji z marszu pojawia się Antarktyda jako przestrzeń: jej historia, geografia, przyroda. To miejsce surowe i fascynujące zarazem - najbardziej tajemniczy kraniec świata, który w tej książce nabiera konkretu. Pod warstwą śniegu i faktów kryje się coś jeszcze - marzenia, które mają swoją cenę. To książka o tym, ile trzeba oddać, by sprawdzić własne granice. O ryzyku, które nie jest romantyczne, tylko realne. O samotności, która nie zawsze jest metaforą, lecz stanem trwającym godzinami i dniami. "Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata" to coś więcej niż zapis ekstremalnej wyprawy. To książka, która budzi w czytelniku ruch - inspiruje do podróży, do wyjścia poza to, co znane i wygodne. Przypomina, że czasem warto zostawić bezpieczną codzienność, by sprawdzić, co czeka kawałek dalej. Nawet jeśli to "dalej" zaczyna się dużo bliżej, niż myślimy.