Marcin Grygo

#patronatinstaxprojekty #instaxprojektyvideorecenzje ,,Droga przez otchłań'' antologia od grozy po refleksję i melancholię, po zachwyt nad bogactwem wykreowanych światów. Witam Wszystkich w mojej patronackiej otchłani :) Bez dłuższego wstępu oto opowiadania! (będzie dłuuugo i długie pyszne cytaty!) ,,Wojownik o dwóch głowach'' Małgorzata Sanchez ,,Eite. To ona jest moją ucieczką.'' Wymyślony świat. Dla głównego bohatera małżonka jest światełkiem, które trzyma go przed Otchłanią. Cesarz ma za nic ludność, jest tyranem. Wojna z tyranem. ,,-Wojna zmienia ludzi. Zmieniła wielu, których znałam. - Nie mnie. - Przyjechałam, żeby się pożegnać, Almarisie.'' Wojna wyciąga z nas Otchłań. ,,Pękam. Nie ma dla mnie odkupienia. Jest tylko ciemna otchłań.'' ,,Płomień Malachitu'' Marcin Masłowski Historia ojca, który poszukuje syna na nieznanej planecie. Nagrania syna, dzięki któremu ojciec podąża jego ścieżką, ku otchłani. ,,...po zagładzie Ilios starsi nazwali kryształy zieloną iskrą, prochem przynoszącym śmierć. Będziemy mieć tu sceny rodem z Diuny. Walka z monstrami schowanych w piasku. Będzie widowiskowo i czaić będzie się coś jeszcze bardziej złogiego w mroku. ,,Wśród nich falowały macki stwora, który spalał się właśnie w zupełnej ciszy.'' Wysłuchamy historii rdzennych mieszkańców. Pradawny król sprzeciwił się oddania na ofiarę jedynego pierworodnego i demon spuścił na wszystkich śmierć. ,,Jedynego Imienia jest królem Otchłani i jeśli mu się król mężny sprzeciwi, odejdzie, ale Otchłań ze sobą zostawi.'' Nasz bohater czegoś szuka w świecie, który jest bardzo skażony. ,, Cały mój świat jest szarą pustynią.” ,, próbowałem wyjaśnić, że szu- kam ruin, w ich zamglonych oczach zapalił się strach.” ,, Kilkukrotnie słyszałem słowo „Gehinnôm”.”,, Wierzą, że w rozpadlinie czai się jakaś nadprzyrodzo- na siła, to ona przecież ich stworzyła takimi, jakimi są.” I Kanion, który paraliżuje swą wielkością 💀 I kryształki co niosą śmierć. ,, zieloną iskrą, prochem przynoszącym śmierć.” ,, Sądząc po długości piaszczystego wydęcia sunęło za mną kilkunastometrowe monstrum.” ,, człowiek na nieprzyjaznej i obcej planecie.” ,, Wtedy przypomniałem sobie, jak nazywało się to bydle: smug.” ,, Co chwila moim oczom ukazywały się niebieskie pióropusze ognia, wysadzające w powietrze wnętrzności mackowatych stworów.”,, Tak, to była brama.”,, Poraniona od traw stopa pulsuje bólem. Płonę cały.”,, słyszałem krzyki umierających, wrzaski poparzonych i rozpacz ocalałych”,, A wraz z nimi nadejdzie zielony deszcz, który spali Urszalim i rozewrze malachitową Otchłań.”,, Ale najważniejsze, że cię znalazłem.” Dobra głębia i bezdenna otchłań gdzieś na nieznanej planecie ,,Kontrola biletów'' Łukasz Dubaniowski Genialne opowiadanie! Zachwyt nad zachwytami! Witamy na śląsku! ,,Suchej, ciulu, je żeś na grubie i tu sie niy gwiżdże! Calutkie opowiadanie jest fonetycznie po śląsku :) Hanys, gruba, gwarek, gorol, niyskorzij (później). – Heinrich, dej pokój gorolowi, łon niy wiy, iże na grubie niy wolno gwizdać, bo stonie sie niyszczyn- ście”, ,, Bo widzisz, teroz sie żyje, a niyskorzij sie gnije, toż lepij żyć we zgodzie ze wszyskimi.”,, śno, żeby zrobić górnikowi na złość. – Ciulów tysiąc! Ciś stond synek, bo cie własno matka niy pozno!”,, Niy godej! Ida na pynzyjo? Już myślołżech, iże ta udrynka sie nigdy niy skończy. Poć sam ku mie, niych cie uściskom, synek!”,, Szychta jak szychta. Prziwykniesz. A jak niy, to ci Szarlej urzondzi piekło. I tak źle, i tak niedobrze. – Wzruszył ramionami.” Bo gwizdnął 💀 Kopalnia. Wymiana zdań ze Ślązakami a gorolem, czyli osobą niebędącą Ślązakiem-naszym głównym bohaterem. Gwizdnął raz, gwizdnął drugi raz otchłani, wirze cierpienia, z którego nie byłem w stanie zbiec.”,, – No, chopie, je żech twojim piyrszym pasażerym. Skasuj mi bilet, prosza – zwrócił się do mnie.”,, Obaj woleliśmy pokutować kontrolując bilety.” Prawdziwy weird! Weird horror w najczystszej postaci 🤩,, Bilet, trzask, grzech. Bilet, trzask, grzech.” I robi się jeszcze dziwniej 💀 ,, Ona pchała fotel na kółkach powłócząc koślawymi nogami pokrytymi kłębami żylaków, chrzęszcząc pogruchotanymi kośćmi przy każdym kroku.” Uooooo 🤩,, Przycisnęła czerniejący kształt do piersi i zaczęła kąsać w jego obronie pozbawionymi zębów dziąsłami.”Nieskończony cykl wizji i bólu, wylewający się z każdym ruchem dźwigni kasownika. Konsumując najpierw ich grzechy, a potem smakując śmierć.'' Wystrzegajcie się grzechów, wystrzegajcie się pracy w kontroli biletów! ,,Głębia nefrytu” Marcin Grygo Mistrz Tang. Wstał bez słowa i powoli, wg. zebranych z namaszczeniem, tak napraw- dę próbując jedynie opóźnić nieuniknione, podszedł do zakrywającej posąg tkaniny i powolnym ruchem zsunął ją z kamienia.” ,, W rozsianych po terenie całego cesarstwa wioskach, to ludzie budzą słońce, a nie słońce ich.”,, Drzwi otworzyła młoda ciężarna dziewczyna prze- ciętnej urody. Miała za duże oczy, za małe usta i za sze- roki nos. I jeszcze te włosy, grube i rzadkie o barwie popielatoszarej jak u myszy. W dodatku była w ciąży, wielki, okrągły brzuch upodabniał ją do dyni. Pospolita i zwyczajna aż do granic nieprzyzwoitości. Usta Kaburo wykrzywiły się w nieszczerym uśmieszku maskującym pogardę dla tego wszystkiego, co go otaczało, czego musiał być świadkiem i jakie niewygody musiał cier- pieć zdegradowany do roli posłańca.” ,, – Cesarz mnie wzywa.” ,, Każdy z kamieni miał zapisany w swoim wnętrzu SWÓJ własny los. Ściśle i nierozerwalnie związany z tym kawałkiem ziemi, w której został zaklęty. ”Narodziny. Dziecko. Blask trzymanej przez Tanga latarenki odbijał się od soczystej zieleni nefrytu i wpatrzonych w kamień oczu chłopca.”I zielony blask szmaragdowego nefrytu. Szaleństwo. ,, Po kilku dniach, tygodniach wracał. Zupełnie niepo- dobny do człowieka, wynędzniały, zarośnięty, brudny, nagi, wygłodniały. Jego ciało znaczyły blizny i rany.”,, Rozdęte ludzkie ciała z ga- dzią, pełną długich zębów głową, żabiopodobne stwory z wykrzywionymi w nienaturalnym uśmiechu ludzki- mi twarzami i toporami zamiast rąk, ludzie złączeni ze sobą w niosącym śmierć akcie miłosnym, w którym nie było nic z czułości i namiętności, tylko pełne bólu i cier- pienia pożądanie.” Szaleństwo geniusza. ,, Dla Mistrza Tanga czas przestał istnieć.”,, – Obudź się, Mistrzu Tang – niemal wyszeptał w kierunku śpiącego, a jego głos zdawał się docierać jedynie do odbiorcy.”Jedyne zdanie w opowiadaniu a takie dojmujące, władcze. ,, Odsłoniwszy rzeźbę Tang spojrzał na nią po raz pierwszy, od kiedy ją ukończył i zamiast cudownego piękna zobaczył niedoskonałość linii i krzywizn two- rzących tors i szyję stworzenia. Widział niezliczone pęknięcia szpecące kolejne pióra ogona, a głowa i dziób wydawały się za duże i zbyt pospolite na taki materiał.”Każdą z nich szpeciły krzywe, niedokoń- czone, leniwie poprowadzone linie. Na wszystkich wi- dać było lenistwo artystów tuszującego swoje niedostat- ki i brak umiejętności.”Proszę Cię mój Panie. Nie. Oszczędź mu tego, oszczędź mu bezsensownej gonitwy za ideałem.” IDEAŁ. Perfrkcjonizm. To dar i przekleństwo. Gdy chcemy robić idealne rzeczy popadamy w otchłań. Wiecie o co mi chodzi? Nie wrzucę rolki, jest kiepska, beznadziejna. ,,ELFIAK RUNNE, KARGAN KRESOWYCH TURNI ULEVIE” Dariusz Jacek Bednarczyk Potwierdza ten stan wspomnienie nowego mieszkańca Kresowych Turni Ulevie: Lata te, trzeba to przyznać bez ogródek, to przede wszystkim wielka wędrówka. Nasze ci przybywały, pokręciły, poniuchały i hej, tam, nie za- grzewając długo miejsca, ubywały. Strach? Pęd natury? Pewnikiem po połowie.”,, Prym wiódł handel wymienny z trollami z gór.”,, W swej wędrówce jako żywo prawdziwie przez mękę po rozdrożach pod- ległego terytorium Runne każdego dzionka napotykał na szereg przeciwności, które niejednego zbiłyby z pan- tałyku.”,, Wyczerpana wojną, przelud- niona i rozdrobniona Centrala klepała niewysłowioną biedę.”,, Na podegrodziach nie brakowało zatem wbitych na pal ciał skazańców. Nie może dziwić więc, iż młody zarządca zdobył sobie wie- lu wrogów”,, Trudny okres zasiedlania połączony z pełną niebez- pieczeństw wędrówką okazał się wielką próbą dla kar- gana” ,,IGŁY’’ Artur Marciniszyn ,,Stwarzający wrażenie chcącego natychmiast wydostać się na zewnątrz obcego ciała ostry ból łamie mi czaszkę.”,, Chaos.Instynkt nakazuje przetrwać. Nie mogę tu zostać.”,, Przystaję wbrew własnej woli, nie mogąc uwierzyć oczom. Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś tak obłędnie magicznego.”,, Jestem wędrowcem w morzu mgły.”,,…uderzam z impetem o ziemię i nagle znajduję się w za- czynających trawić mnie powoli trzewiach jakiejś bestii.”,, Stoję po kostki w dywanie tysięcy martwych ptaków.”,, Goni mnie mgła, która chce mnie rozerwać na atomy i wessać w siebie, żebym stał się jej częścią.” ,,Bosymi stopami depczę po małych trupach. Słyszę i czuję jak pękają ich kruche kości, przebijając ich ciała i raniąc moje stopy, jak pod moim ciężarem zapadają się ich mięśnie, pękają czaszki, skóry i narządy wewnętrzne.”,, Spoglądam w mrok i mam wrażenie, że ten patrzy na mnie.”,, Z konarów zwisają naprężone liny, a na linach wiszą ludzkie ciała.”,, Zamieszkałem w surrealistycznym obrazie, namalowanym koszmarnymi odcieniami przez moją skażoną zepsuciem podświadomość.”,, Ja nie przegram. Nie zawiodę.”,, Mrok… To z niego przyszedł ten, który wygląda jak moje lustrzane odbicie. Stoi naprzeciw mnie. Jeden krok ode mnie.” Opuściłem martwą powłokę. Ani w piekle, ani raju nie ma już walki. Całym naszym życiem kieruje lęk, bo mu na to pozwalamy. To on decyduje za nas, bo jesteśmy słabi. ,, CISZA SIE PRZECIAGA, JESTEM ZUPEŁNIE SAM”można samemu ogarnąć. Ja jednak twierdzę, że nic znaczącego nie przydarza się za dnia. Inaczej. Nic ciekawego.”,, Głos serca jest bez wieku, płci czy emocji. Jest do- kładnie taki, jakiego można się spodziewać po znale- zionym organie. Biorę pojemnik w ręce i siadam z nim na ławce, by się mu przyjrzeć. Czuje każde uderzenie pod opuszkami palców. Takie rzeczy nie zdarzają się w blasku dnia.”,, – Przyszłam w imieniu właściciela tego serca…”,, – Jestem chirurgiem. Właśnie przeszczepiam oczy. Biedak stracił wzrok w wyniku klątwy. Na szczęście jego koza ma śliczne ślepia.” Wait…what?! 🥶,, – Raz, dwa i po krzyku. Gotowa? – Na co? – Na przeszczep. – Czego?” ,,Czarny kolor tęczy” Agnieszka Vivianne Kowalska Ojciec-alkoholik i jego syn. Straszne, smutne. Synek pojechał do starszej kobiety, dostał jedzenie i wskakuje na rower pędząc przez las zrywa się burza. ,,Zaryglował wejście do stodoły. Musiał przecież strzec swojego naj- większego skarbu, sensu swojego jestestwa, lekarstwa uśmierzającego głęboko skrywany ból.”,, Powoli skierował się wydeptaną ścieżką w kierunku chaty, nieświadomy zbliżającego się znad rosnącego nieopodal lasu, monstrum.”,, Tomasz Sękal- ski stanął pod drzwiami swojej chaty, dłuższą chwilę niezręcznie próbował trafić kluczem do otworu zamka.”,, – Gdzie ty jesteś gówniaszu, ten syf byś spszą, pasem cię nauczę, sobaszysz! – wrzasnął, trzaskając za sobą drzwiami, których zawiasy skrzypnęły głośnym jękiem.”,, Krople krwi zazna- czyły ścieżkę ku fotografii w prostej, czarnej, plastiko- wej ramce.”I rozświetlający trzask pioruna. Młody Tymek. Radosny, dobrze wychowany. Tomasz. Upodlenie. Dwa lata po śmierci małżonki. Na krańcu świata.,, Ubrał na sie- bie pośpiesznie kurtkę i z pierwszego drzewka zerwał cztery dojrzałe jabłka, które upchnął sobie do kieszeni, po jednym do każdej, będzie miał co przegryźć, gdy zgłodnieje a w domu nic nie znajdzie do jedzenia.”,, Może na- wet udałoby się za złote monety wyleczyć tatę.”,, Huk towarzyszący wyładowaniom był strasznie głośny, brzmiał jak ryk wściekłego potwora.”,, Niespo- dziewanie burza zamilkła, ulewa zamieniła się w lekką mżawkę, wiatr całkowicie ustał.”Stodoła.’płonący samogon. Szaleństwo.,, Wpadł w szał, szamotał się jak w obłędzie, kopał wszystko, co tylko nawinęło mu się pod gumiaka, jął wyłamywać sztachety ze spróchniałego płotu i okładać nimi niczemu winne kępy trawy, dopóty, dopóki deska nie rozleciała mu się w rękach.”,, Jego ciało bezwiednie opadło na wciąż wilgotne od deszczu podłoże.”,, Nie, dom był, gdy żyła mama.” ,, – Tak kochanie, jestem tu z tobą – dobiegło z oddali. – Mamusiu, czy ja umarłem? – Nie, pieprzony gówniarzu! Niestety żyjesz! Rusz to swoje dupsko i k#rwa posprzątaj w końcu w chałupie!”,, Podszedł bliżej i zamarł, gdy obok w rowie dostrzegł sylwetkę swojego nieprzy- tomnego syna.”,, – Głupcze! – Grzmiący ryk Otchłani dotarł do Tymka tuż sprzed jego twarzy, słuchał truchlejąc – Przeszedłeś na drugą stronę tęczy łudząc się na dar bogactwa! Gar- niec złota to kłamstwo, mit i bujda! Jedyne bogactwo jakie tu znajdziesz to dar istnienia!” – Hahaha, zaczynasz myśleć! – Śmiech Otchłani zagrzmiał złowrogo. Zrozumiał co Otchłań miała na myśli prosząc o to, co było mu drogie. Po tym opowiadaniu zaczniecie patrzeć na drugie dno tęczy- za otchłanią :( ,, DZIEN 46” Kamil Bednarek Kamil potrafi w opowiadania! Genialne fantasy i siła zemsty na magach siejących spustoszenie. ,, Chciał popędzić w ogień i chociaż spróbować wydostać swoich bliskich, usłyszał trzask i huk, a słomiany dach na jego chałupie zawalił się. Zamarł.”,, Wypowiedź bytu przerwał przeraźliwy i długi krzyk. Wrzeszczał tak okrutnie, że serca wszystkich, którzy to słyszeli, musiały zadrżeć. Łzy ciekły mu szerokim stru- mieniem do momentu, aż znów stracił przytomność.”,, Magowie za- atakowali i nikt nie wie dlaczego.” Dla zabawy. ,, To było mu potrzebne, żeby zwęglona krew zaczęła znów krążyć w żyłach pragnieniem zemsty.”,, Dostrzegając pozostałości łóż- ka, a na nim szkielet, padł przed nim na kolana i skrył twarz w dłoniach, przepraszając swoją ukochaną, że nie było go przy niej.”,, Ze- brał wszystkie kości, nawet te najdrobniejsze, zawinął je w wełniany płaszcz i włożył do dołu. Zabezpieczył grób kamieniami i przysypał ziemią. Łkał nad nim jeszcze długo, aż wreszcie zapadł zmrok.”Wypalona otchłań roztaczała się przed nim, oświetlana jedynie bladą poświatą okrągłej tarczy księżyca.’’,, – Jestem mężem spalonej żony. Jestem ojcem spa- lonych dzieci. Jestem zemstą, która przeszła przez ot- chłań, żeby was dopaść.”Trudno było ich od siebie odróżnić. Cała szóstka miała na sobie szerokie, luźne szaty i wysokie kaptu- ry zasłaniające ich twarze. Nie miało to najmniejszego znaczenia. W jego wnętrzu panowała pusta, mroczna i bezsensowna ot- chłań. Jego droga przez otchłań skończyła się tak, jak się zaczęła. Pożarem ,, DŁUGA DROGA W DÓŁ” Agnieszka Mohylowska Świat, gdzie kultem najważniejszym jest KONIEC. ,, Czymś, co przynosi ludziom jedynie śmierć.”,, Śmierć to łaska zgodna z wolą bogini, to ona nadaje kres ludzkim trudom, powtarzam w myślach, aby się uspokoić.”,, – To już. Odeszła „,, Dobrze wie, że nic nie mogę zrobić”,, Zmierzam na koniec wioski, gdzie znajduje się dom płaczek. Rośnie tu las, a raczej to, co przetrwało kwaśne deszcze i zarazę, pokaleczone i poskręcane twory przypominające drzewa. Za nimi ciągnie się mur, który przykrywa widok rozległego pustkowia, krainy zmarłych.”Podczas nauk zgłębiamy tajemnice obrzędów religijnych i oswajamy się z fizjologią procesu umierania. To długa droga, ale dla nas, płaczek jedyna możliwa, bo sens naszemu istnieniu nadaje dopiero obcowanie ze śmiercią. ”Uroczystości przenosin. Płaczki. Pieśni. Wiele zgonów. ,, Śmierć powinna być mu bliższa niż życie, a zachowywał się, jakby o niczym nie miał pojęcia. „Tegoroczna zaraza. ,, Nasze najświętsze miejsce…Otchłań.”,, Płaczki narodziły się w odległych czasach, kiedy nasi praprzodkowie, uniesieni pychą, opuścili święte ciało bogini i wyszli z wnętrza ziemi na powierzchnię.” ,, Wydaje się, że z jakiegoś powodu bogini pragnie, by żyło nas tu coraz więcej. Zwyczajnych ludzi zaś ubywa.”,, Niemowlę pije długo, ssąc mleko szybko i jakby zachłannie. Gdy kończy, jako wynagrodzenie za swoją pracę, dziewczyna zabiera ze stolika niewielki pakunek, następnie zawija na głowie długą, szarą chustę i nie patrząc na mnie, wychodzi bez słowa”,,”Dziewczynka narodzona przez śmierć – tak jak my wszystkie. To nasza pierwsza posługa. Nasze przekleństwo.”,, Mam złe przeczucia, bo z tego, co mi wiadomo, płaczki nigdy nie chorują.”,, Łapię się za głowę i z całej siły ściskam ją dłońmi, aż w skórę wbijają się paznokcie. Czuję potężny ból, który próbuje rozsadzić mi skronie.”,, Przybliżam się i całuję jego mokre czoło. Wciąż nie jest gotowy, ale to nie ma znaczenia. Ja jestem. Ściągam z niego nakrycie, zwijam je, przyciskam do jego głowy i napieram całym ciężarem. Ciało chłopca napina się i walczy, ale sił wystarcza mu tylko na krótką chwilę, kilka przygłuszonych jęków.”,, Oszczędź – powtarza uparcie ojciec, kiedy wpatruję się w gęsty mrok”,, Widzę swoją bladą, pomarszczoną dłoń, bezwładnie spoczywającą w szponach klęczącego obok stworzenia, bestii zachłannie wysysającej ze mnie resztki życia.” ,, CZARNY KRÓL” Artur Grzelak Pragnę nadmienić że autor ma wspaniałą słowiańską antologię grozy ,,Brnąc przez kosodrzewinę. Tym razem ,,Czarny król'' bardzo przypomina mi film ,,Apocalypto'', choć szczerze? TO opowiadanie bardziej do mnie przemawia. Jest grubo, jest otchłań i dla ludzi o mocnych nerwach! Wioska. Monguera. ,, Nagajowie nadciągają.” ,, Nagajowie wyróżniali się szcze- gólnym okrucieństwem, nikt nie widział również kogokolwiek, kto przetrwałby starcie z nimi.” Kanibale 💀 ,, Wszyscy byli wysocy i umięśnieni, a ich ciemnoskóre ciała pokrywały pomalowane na biało symbole.” Walka. ,, Upadłem i straciłem przytomność.” Rzeź. ,, Zgromadzeni wokół mnie ludzie krzyczeli ze strachu, obserwując jak ich bliscy giną na ich oczach. Pewna dziewczyna wstała i zaczęła iść w stronę centralnego placu, krzycząc do klęczącej tam matki. Stojący nieopodal Nagaj, nie zastanawiając się długo, złapał ją za włosy i podciął jej…”,, Od teraz jedynym celem waszego żywota będzie uszczęśliwienie naszego władcy. Czarnego Króla!”,, Trafiona w głowę dziewczynka padła, a Nagajowie wybuchnęli głośnym śmie- chem.” Typowy najazd, pięknie opisany. Brutalnie. Takie są realia. ,, Nagajowie nie zabierali ze sobą kur. Wojownicy ga- niali je po wiosce, odgryzali głowy i wypijali siąpiącą się z nich krew. Śmiali się przy tym i głośno żartowali, wzbudzając lęk wśród pojmanych mieszkańców.” Puszcza. Niewolnicy. ,, Zaczęło zmierzchać, a my wciąż maszerowaliśmy. Dżungla stała się jeszcze gęstsza i nieprzyjazna.”,, Z każdej strony słychać było warczenie, ujadanie, ryczenie i wzbudzające przerażenie piski.”,, Po jakimś czasie zauważyłem, że nasz pal jest jedynym, w którym wciąż jest sześć osób.” Szli bez wody. ,, W jego oczach była pustka.”,, Uświadomiłem sobie, co się za chwilę stanie i gło- śno przełknąłem ślinę.”,, Chciałem wyć i płakać.” Niedopowiedziana historia 🔥 ,, TANATOFOBIA” Maciej Klimek (@wwitrychachhorroru) Tajemnice, katakumby, dużo ciemności i zejście w Otchłań własnej psychozy! Oto cały Maciek :) Sylwia. Magda (lubi książki taki bookstagramer xD). Ania. PRL-owski sześcian wystawał zza wysokiego pło- tu. Przekraczając furtkę, dziewczyny zastanawiały się komu podobały się takie domy.” ,,Pani Jarosz poprosiła mnie o sprawdzenie, co tam u ciebie.” ,,Następna jaśnie oświecona czytelniczka, pomyślała Sylwia.” Geograf Bawarski 🤓🫵I Kamień 💀,, Trwało to chwilę, aż spojrzała na prawo i ujrzała ogromny, ociekający krwią głaz.” ,, Czarownice Opolszczyzny od wieków wierzyły, że ogromny głaz w pobliskim lesie należy do innego świata.” ,, – Co jest Sylwia, masz pietra? Może jednak wolałabyś być teraz w domu?” Lubię cmentarze wieczorem 🤓 ,, Grimorium Verum” Maciek! Wygrałeś tym research’em! ,, Zbytnia pewność siebie w stawianiu kroków, ten dziwny uśmiech krążący w kącikach ust rudowłosej sprawiał, że mimo szczerych chęci Sylwia miała ochotę odwrócić się i czym szybciej wybiec.” ,, VORAGO” ,, Stara, pomarszczona skóra, a jednak nadal piękna.”,, Odniosła wrażenie, że wchodzi właśnie w jeden z obrazów autorstwa Beksińskiego.'' Apetyczne opowiadanie z urbexami w tle (@katoola i Maciek to lubią xD ps. ja też :> ) ,, WYWAR Z WIERNEJ WIWERNY” Przemysław Budziński Historia z morałem :) Dobre oldschoolowe fantasy. Neru Dar był nazywany półorkiem, choć nawet w ćwierci nie był orkiem.” Plus jest giermkiem. Ze swoim panem rycerzem jadą na Wiwernę. ,, – musi- my zrobić coś spektakularnego by zwrócić uwagę króla.”,, Trzeba więc tej starej wiwernie łeb uciąć, a młodą zabrać w prezencie dla księżniczki, wte- dy Rycerz przestanie być tylko rycerzem, a będzie już księciem, a kiedyś królem. Plan prosty, lecz wykonanie skomplikowane, bowiem wioska ciągnie się domami po sam horyzont.”,, Naturalnie nie było w tym niczego, co zaskoczyłoby Neru Dara. Tak było zawsze i nie trzeba było być półor- kiem by znać swoje miejsce. Chłop też wiedzieć musiał, że rycerza trzeba ugościć. To splendor dla goszczącego i przywilej rycerza który jest goszczony.” Na otchłań! To jest opowiadanie w stylu Pratchetta 😂Do czasu 💀 ,, Schronienie było dla rycerza, sługa zaś spał na trawie, pomiędzy wejściem do namiotu a ogniskiem. W ten sposób pan był bezpieczny, bo cokolwiek zaata- kowałoby w nocy, pierwej pożarłoby Neru.” ,, W obejściu widziałem, że sarnę trzymacie. I ja dzisiaj jeść będę sarninę.” Czekałem aż ten cholerny rycerz...Cóż. Obudziła się we mnie otchłań xD W pewnym momencie przestałem się śmiać z przygody rycerza i jego orka-giermka. Liczyłem na szybkie sepuku blaszaka, cóż mam powiedzieć xD To nie jest bohater! Dobrze autor poprowadził narracją. Raz się śmiałem, innym razem nerwa miałem. Antologia jest pyszna i będzie ze mną tak długo aż wejdziemy w XXII wiek Otchłani. Ze mną lub z moim...