Nigel Slater

Mam słabość do Nigela Slatera. Jest angielski na wskroś, a jednocześnie tak nie po angielsku spontaniczny i zmysłowy. Oglądam jego programy kulinarne, a dzięki tej książce dowiedziałam się, skąd się wziął taki, a nie inny Nigel Slater. Polskim dzieciom PRL-u trudno to pojąć, ale istnieją kraje, gdzie dzieciom nigdy nie brakowało słodyczy, a nawet cierpiały one z powodu ich nadmiaru. Książka zachwyca ilością cukierniczych detali, a autor ma niesamowitą pamięć do opakowań, smaków, faktury i społecznych asocjacji każdego cukierka. To właśnie bogactwo smaków (nie tylko słodkich) wyzwala w autorze nieustający apetyt próbowania kolejnych dań, a rywalizacja ze świetnie gotującą macochą sprawia, że kuchnia staje się dla niego najlepszym ze światów. Całość nie jest może porywająca, bywa momentami monotonna, ale jest kolejnym przykładem na to, jak silny wpływ na wybory dorosłego ma to, z czym zetknął się jako dzieciak. Czego próbował, czego nie znosił i jak odpowiednio karmiony zmysł smaku jest w stanie poprowadzić człowieka przez życie.