Kalina Jerzykowska

Może i według niektórych książka nie zasługuje na całe 10/10, ale mnie urzekła ona całkowicie. Pierwszy raz sięgnęłam po nią w wieku bodajże 9 lat i już wtedy pochłonęłam ją migusiem. Książka opowiada o przygodach Honoraty-Horroraty, która przeprowadza się do nowego domu, oraz jej nowego sąsiada, Marka-Koszmariusza (który za nazywanie go "Koszmarkiem" chłopców leje, a dziewczyny straszy). Przyjaciele wpakowują się po uszy w kryminalną zagadkę. Przyjdzie im zmierzyć się z tajemniczymi zaciekami na ścianach (brzmi mrocznie, nie uważacie? :P),legendami, które zaczynają coraz mniej przypomniać fikcję, parą duchów (Honorata i Marek sami nie potrafią stwierdzić, czy te duchy są prawdziwe, czy też nie),kustoszem z muzeum, pijanym dzwonnikiem i... ajajaj, jeszcze tysiącem innych rzeczy i postaci! Dzięki panu kustoszowi, który raz mówi prawdę, a raz nie, przyjaciołom uda się poznać bliżej historię ich miejscowości (która, bądź co bądź, jest wprost KOSZMARNIE ciekawa! ;P) i odkryć to, co nigdy nie miało być odkryte... Co do moich osobistych przeżyć z tym właśnie horrorKIEM, to moją coroczną tradycją jest przypomnienie sobie treści tejże książki, wypożyczając ją z pszczewskiej biblioteki (niestety, taką możliwość mam jedynie w wakacje, ale lepszy rydz niż nic! A jeśli jakimś niespodziewanym trafem Osoba, która w tym momencie to czyta, ma jakiś dostęp do tej biblioteki, to niech zadziera kiecę i leci odwiedzić ją w te pędy - na pewno nie pożałujesz!). Będąc w piątej klasie wykorzystałam ją w treści wypracowania na języku polskim, a rok później nawiązując do niej w opowiadaniu zostałam wyróżniona w konkursie :) Potrzebujecie jeszcze jakiejś zachęty? To powiem wprost: Czytajcie, bo warto! Na pewno choć w nikłym stopniu przypadnie Wam do gustu :)