Michael Chabon (ur. 24 maja 1963 r. w Waszyngtonie) – amerykański pisarz, laureat Nagrody Pulitzera w dziedzinie literatury oraz nagród Nebula i Hugo. Urodził się w inteligenckiej rodzinie żydowskiej. W wieku dziesięciu lat postanowił zostać pisarzem. Po rozwodzie rodziców mieszkał w Pittsburghu i Columbii. Rozpoczął studia na Carnegie Mellon University, ale po roku przeniósł się na Uniwersytet w Pittsburghu, który ukończył w 1984, otrzymując licencjat z literatury. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine, otrzymując stopień Master of Fine Arts. Swoją pierwszą powieść, The Mysteries of Pittsburgh, wydał w 1988 r. Książka stała się bestsellerem i przyniosła autorowi nieoczekiwaną popularność. W 1991 Chabon wydał zbiór opowiadań A Model World and Other Stories. Przez pięć lat po debiucie usiłował napisać drugą powieść o roboczym tytule Fountain City. Męki twórcze zbiegły się z problemami w życiu osobistym, zakończonymi rozwodem z, poślubioną w 1987 r., poetką Lollie Groth. Ostatecznie autor porzucił nieudaną powieść, a świeżo nabyte doświadczenia zawarł w swym następnym dziele, powieści Wonder Boys, wydanej ostatecznie w 1995 r. Książka odniosła sukces i została zekranizowana w 2000 r., z Michaelem Douglasem i Tobeyem Maguire w rolach głównych. Czwartą książką Chabona był drugi zbiór opowiadań Werewolves in their Youth (1999),gdzie po raz pierwszy autor spróbował swych sił na polu fantastyki. W 2000 r. wydał swoją trzecią powieść The Amazing Adventures of Kavalier & Clay, która stała się jego największym sukcesem i za którą otrzymał Nagrodę Pulitzera. Następna powieść, Summerland (2002),pierwsza powieść stricte fantastyczna w twórczości Chabona, przyniosła mu z kolei nagrodę Mythopoeic. W latach 2004-2006 Chabon spróbował swych sił na polu komiksu, pisząc scenariusz do cyklu The Amazing Adventures of the Escapist, z bohaterami swojej powieści The Amazing Adventures of Kavalier & Clay. Cykl zaowocował nagrodą Eisnera w 2005r. W 2007 r. ukazała się powieść Związek żydowskich policjantów, owoc pięciu lat pracy. Powieść okazała się następnych wielkim sukcesem pisarza, przynosząc mu nagrody Nebula, Hugo i Locus oraz nominacje do nagród Sidewise, nagrody im. Edgara Allana Poe oraz nagrody BSFA. Media wspominają o niedługiej ekranizacji powieści, której mają dokonać Bracia Cohen. W 1993 r. Michael Chabon poślubił pisarkę Ayelet Waldman. Mają czworo dzieci i mieszkają w Berkeley.
6,8/10średnia ocena książek autora
1 775 przeczytało książki autora
3 172 chce przeczytać książki autora
49fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Wszystko czego próbowałem, udawało mi się tylko połowicznie. Człowiek stara się wykorzystać dany mu czas. Tego go uczą. Ale kiedy się zestar...
Wszystko czego próbowałem, udawało mi się tylko połowicznie. Człowiek stara się wykorzystać dany mu czas. Tego go uczą. Ale kiedy się zestarzeje patrzy wstecz i widzi, że udało mu się to mnóstwo czasu tylko zmarnować.
Według relacji „Tog”, cudowny kurczak wygłosił szereg zdumiewających przepowiedni, nie wspomniał jednakże o zupie, w której zamilknąwszy wre...
Według relacji „Tog”, cudowny kurczak wygłosił szereg zdumiewających przepowiedni, nie wspomniał jednakże o zupie, w której zamilknąwszy wreszcie niczym Bóg Wszechmogący, zajął później poczesne miejsce. Nawet najbardziej pobieżna lektura kronik, myśli Landsman, dostarcza dowodów, że dziwne czasy dla Żydów to prawie zawsze również dziwne czasy dla kurczaków.
"Związek żydowskich policjantów" pozostawił mnie w zachwycie, to jedna z najwybitniejszych książek jakie kiedykolwiek przeczytałem. Pod każdym względem. Chabon z miejsca wszedł do panteonu, zbudowałem ołtarzyk i stałem się wyznawcą. Jednak internety twierdzą, że to nie "Związek..." jest jego największym osiągnięciem, a właśnie "Niesamowite przygody Kavaliera i Claya". Siadałem do lektury pełen wiary i bez złych przeczuć. Skończyło się rozczarowaniem, nie że jakimś wielkim, po prostu zawiedzionymi nadziejami. Chabon znów stał się człowiekiem.
Pod względem warsztatu, we wszelkich aspektach, to oczywiście pióro wybitne. Styl i narracja gładkie, giętkie, dialogi naturalne, konstrukcja bohaterów bez zarzutu. Tyle, że fabuła i główne tematy nie zgrały się z moim degustibusem. Jednym z najistotniejszych wymiarów powieści jest kulturoznawcza rekonstrukcja zjawiska powstania i rozwoju komiksu superbohaterskiego. Niewiele jest rzeczy, które nudzą mnie bardziej niż superbohaterowie w komiksie czy gdzie indziej. Na szybko przychodzi mi do głowy jedno, magicy, iluzjoniści i inne tego typu cudaki. Właśnie. Drugim filarem konstrukcyjnym powieści jest światek iluzjonistyczny, główny bohater para się tym "hobby". I niestety przez dwie trzecie lektury zajmujemy się najbardziej nudną kombinacją tych dwóch motywów (w sumie później też, ale pojawia się tam coś jeszcze). Gorszy od nich jest tylko cyrk, który, a jakże, też mignie, szczęśliwie w niewielkiej dawce. Oczywiście w powieści jest mnóstwo innych okoliczności, zjawisk i wydarzeń, ale to po tych torach jedzie ten pociąg.
W efekcie otrzymałem powieść doskonale napisaną, ze świetnymi bohaterami, z niewybitną acz całkiem przyzwoitą fabułą, ale opowiadającą o rzeczach, które mnie nudzą, jeśli nie odpychają. Rozumiem skąd Pulitzery i inne achy i ochy, bo oprócz historii komiksu są tam jeszcze Żydzi w kontekście II w.ś. i nie tylko, wątek homoseksualny, a także pewna panorama społeczeństwa amerykańskiego. I wszystko to poukładane jak należy, z rękami, nogami i czym tam trzeba. To dobra powieść, której powszechna ocena jest jednak, moim zdaniem, trochę zawyżona z powodów pozaliterackich.
Siląc się na obiektywizm 8/10, całkowicie subiektywnie 6/10. Tak czy siak, do "Związku..." nie ma startu.
To już moje trzecie spotkanie z tym autorem, po "Poświacie" i "Związku żydowskich policjantów", i znów mnie Chabon zaskoczył. "Niesamowite przygody" nie są taką opowieścią, jaką oczekiwałam, że będą. Nie zostaną też, wbrew moim oczekiwaniom, nową ulubioną książką z portfolio tego autora. Ale to wcale nie szkodzi, bo to wciąż bardzo dobra książka.
No więc czego się spodziewałam, a co dostałam? Po lekturze "Poświaty" oczekiwałam po "Niesamowitych przygodach" więcej tej właśnie niesamowitości, bombastyczności zdarzeń. Tymczasem historia Sama i Joego owszem, jest niesamowita, ale inaczej. Nie jest alternatywną, osobliwą, szaloną wersją rzeczywistości, ale czymś, co mogło się w tych dziwnych czasach wydarzyć.
Oczekiwałam też po tej książce poczucia humoru, ostrego i przewrotnego, ironii i autoironii, za które tak go lubię. "Niesamowite przygody" rzadko kiedy są naprawdę zabawne, są za to pełne czułości i uważności na bohaterów. Sam i Joe to świetnie wykreowane postaci, żywe, zniuansowane, niewolne od wad i kompleksów. Są namacalni w tym sensie, że można żywić do nich konkretne uczucia, jak do prawdziwych ludzi.
W ostatecznym rozrachunku trudno powiedzieć, o czym jest ta książka. Tak naprawdę chyba o wielu rzeczach po trochu. To opowieść o ucieczkach i powrotach, o znajdowaniu klucza do swoich łańcuchów. W dużej mierze to też opowieść o tym, że opowieść kształtuje życie w równym stopniu, jak życie kształtuje opowieść. A poza tym to też po prostu ciekawa historia ciekawego życia, jakie mogli wieść dwaj Żydzi w Ameryce lat 40.
Być może dlatego, że podchodziłam do tej książki z nastawieniem, że zgodnie z powszechną opinią biorę do ręki najlepszego dzieło tego autora, trochę się jednak zawiodłam. Czegoś mi zabrakło, chociaż nie umiem powiedzieć czego. Niemniej to dobra książka. Nie niesamowita, ale dobra.
