Danny Dreyer

Nie pamiętam, jaka idea mi przyświecała jak kupowałam tę książkę, raczej nie planowałam zostać biegaczką, obstawiam, że zaciekawił mnie aspekt możliwości jakiegoś, jakby, zoptymalizowania intensywnego wysiłku fizycznego, i uczynienie go w pewnym sensie mniej intensywnym przy tym. Jako dla nie-planującej wchodzić w regularne bieganie i poprawę w tej dziedzinie, nie jest to jakaś bardzo oświecająca książka, chociaż można jakieś lekcje wynieść dla siebie, czy do innej aktywności fizycznej, czy nawet trochę bardziej ogólnie, do zmian trybu życia. Samo zwrócenie sporej uwagi na to, jak powinna wyglądać postawa biegacza, jakie ruchy być wykonywane, różne kwestie techniczne, były ciekawe, nigdy się nie spotkałam z treściami tego typu, zdarza mi się sporadycznie biegać, zobaczę, może będę próbowała coś modyfikować. Autor w pewnym momencie książki zwraca sporą uwagę na to, że siła jako taka, rzekomo najbardziej wychwalana i "reklamowana" siła nóg, nie jest kluczowym, głównym elementem zapewniającym np. poprawną technikę, czy znacząco ograniczającym kontuzje, wręcz przywołuje przykład nie-mocno rozbudowanych mięśni nóg biegaczy z sukcesami, ogólnie kieruje narrację w stronę co najmniej nie-istotności jakiejś np. mocnej budowy - czy to kwestia kompleksu to już do pominięcia, ja akurat biegaczom się jakoś szczególnie nie przyglądam, ale zdarza się, że w niektórych dyscyplinach dominują pewne budowy, co może nie zawsze jest motywowane tylko kwestiami estetycznymi - chociaż nie wiem. W każdym razie zagadnienie jest poruszone, co było ciekawe. Było też o jakby upraszczaniu, odciążaniu ciała, czy bardziej narażonych części, czy położenia akcentu na poszczególnych okolicach, co chyba stanowi jeden z tych głównych, optymalizujących, członów, i brzmiało to sensownie. Dla biegaczy pewnie spoko, odwołuje się do Tai-chi, ale większość treści brzmi dość uniwersalnie, raczej można coś dla siebie wynieść. Nie wiem, czy dla mnie by to była biblia maratońska, gdybym się tym parała, nie byłam zachwycona, ale może być.