Adrianna OIejarka

„gorączki” to tom monologu, wykrzyczanej w stanie wyższej konieczności opowieści o życiu, które boli. O codzienności, która zamyka w okowach sztucznie wykreowanej moralności i przyzwoitości – to nawiązanie dialogu między tym, co wypada a tym, co być może wypadać nigdy nie będzie (przynajmniej dla niektórych). Poetka / podmiotka jest tutaj głosem rozsądku, przebłyskiem nowego pokolenia, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych. Nie ma barier nie do pokonania i murów, których nie dałoby się zburzyć. Gorączka to motyw przewodni, motor wszystkich działań – jest jednocześnie objawem choroby, ale i „żądzą, namiętnością, zapałem” (Słownik Języka Polskiego PWN) – wewnętrzną, nieokiełznaną energią, która niesie czytelnika przez tę szczególną opowieść. A ta jest przekonująco spójna. Wiersze / utwory / są napisane ciągiem, bez żadnego podziału na wersy i pozbawione znaków interpunkcyjnych. To czytelnik decyduje kiedy, gdzie i jak zrobić przerwę na oddech, kiedy zwolnić a kiedy przyspieszyć – zabieg ten jest niemal doskonały, zwłaszcza w kontekście poetyki slamu. Poetyki manifestu, jaką dostarcza Olejarka. (...) (fragment)