Goran Čolakhodžić

Książka z serii VERSOPOLIS, czyli genialnego projektu pokazującego poezję wszystkich chyba krajów europejskich czytelnikom w innych krajach dzięki wydawnictwom już nie dwu-, ale trójjęzycznym (oryginał, tłumaczenie - w Polsce - na polski, tłumaczenie angielskie). Te wiersze są jak "Naczynia, gliniane, rozpękłe, jednak użyteczne" Rozpękłe, bo elementy rozpadu świata, destrukcji pojawiają się tu często, nie jako ostrzeżenie przed katastrofą, ale jako naturalna składowa rzeczywistości, której nie można pomijać także w literaturze, żeby nie czynić jej niepełną. Elegia, bardzo piękna, na str. 13, ale nie tylko ona, przywołuje na myśl Heaneya, którego autor z pewnością zna, i z którego czasem, jak sądzę, czerpie, i chwała mu za to. Trochę tu Heaneyowskich wiejskich krajobrazów używanych do budowania nastroju i przekazu, chyba nie jako opisu rodzinnych stron. Dobra poezja, może nie nad wyraz wybitna, ale warta czytania i warta czekania na kolejne, zapewne grubsze od tego tomy.