Ignacy Dudkiewicz

Zgodzę się z wszystkimi, którzy twierdzą, że książka jest za długa, by móc skupić na niej uwagę cały czas. Nieraz przynudza albo bije truizmami. Jednak jako całość, jako zbiór, jako niemalże encyklopedia kościelnego zła, strachów i słabości, sprawdza się doskonale. Dobrze, że ktoś to wszystko zebrał. Że ktoś jeździł do tych księży, słuchał ich, próbował to zrozumieć. Można sobie wszystkich krytykować książkach, jednak sztuką jest, by wysłuchać krytykowanej strony i dać jej szansę na wypowiedź. Nie ukrywam, tym autor bardzo mi zaimponował. Oczywiście biorę pod uwagę, że sam poniekąd był związany z katolicką inteligencją, ale chyba nie trzeba tłumaczyć, że w tym przypadku to atut, a nie mankament. Owszem, z grubsza wszystko to już wiedzieliśmy. Tylko czy próbowaliśmy zrozumieć? To teraz mamy szansę.