Najnowsze artykuły
Artykuły„Nasze ciało to mapa lęków, której umysł nie potrafi ukryć” – wywiad z Sebastianem Fitzkiem, autorem thrillera „Mimika”
1
ArtykułyKalafiory, czarownice i zbrodnia w rezydencji. Sprawdź, co kryje się w tych książkach Nowości pod patronatem Lubimyczytać.
1
ArtykułyZ czego żyje pisarz?
21
ArtykułyCzytamy w weekend. Książki Roku 2025. 20 marca 2026340
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2025
2023
Smoczy Rycerz Emanuele Arioli 
W komiksie wykorzystano legendę o 12-tym, najprężniejszym rycerzu okrągłego stołu. Zarys historii ciekawy, tylko realizacja łopatologiczna. Tak słabo poprowadzonej historii, nudnych i płaskich bohaterów w tym roku jeszcze nie czytałem. Nie jestem w stanie wskazać w warstwie fabularnej niczego pozytywnego. Merlin pojawia się na dwie strony i wychodzi na to, że to nie potężny mag, tylko wioskowy głupek. Taki sam poziom intelektu prezentuje Nimue... Główny bohater wychowany gdzieś na końcu świata przyjeżdża do stolicy na turniej rycerski, pierwszy raz zakłada zbroje, siada na koń i pokonuje wszystkich rycerzy okrągłego stołu - jest wybrańcem i może. Fabularne zero.
Rysunki fajne, taka sztampa fantastyczna. Dałbym 3, ale mam fajny wrys, więc naciągnięta 4.
Smoczy Rycerz Emanuele Arioli
Smoczy Rycerz. Lubię zarówno mroczne, ciężkie fantasy, jak i to słodkie, kolorowe, pełne smoków, czarów i rycerzy w lśniących zbrojach. Smoczy Rycerz zdecydowanie wpada do tej drugiej kategorii – to typowa baśniowa przygoda, pełna jaskrawych barw i efektownych plansz.
Fabuła? Prosta jak drut. Sivar, nasz główny bohater, nic nie wie o swoim pochodzeniu, rodziców stracił dawno temu, więc (jak przystało na bohatera fantasy) porzuca wszystko i wyrusza do Camelotu, aby odkryć prawdę o sobie. Całość dzieje się niby w świecie Króla Artura, ale nie spodziewajcie się wielkich scen z Rycerzami Okrągłego Stołu, to raczej tło niż coś istotnego. Po drodze do Sivara dołączają kolejni towarzysze, pojawiają się wątki miłosne i tragedie… które są „tragediami” tylko z nazwy, bo komiks jest kompletnie wyprany z emocji. Raczej nikt nie uroni łzy. Tym bardziej, że bohaterowie wypadają tutaj średnio a dialogi to drewno.
Za to wizualnie jest naprawdę przyjemnie. Rysunki są ładne, kolory świetnie dobrane, jest na czym oko zawiesić. No, może poza głównym bohaterem, który wygląda jak zniewieściały pipek
Komiks słaby fabularnie, ale wart przewertowania dla samej warstwy graficznej. Nie będziecie siedzieć na krawędzi fotela, ale oko nacieszycie.
Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
https://www.instagram.com/p/DOvMJjADCOD/?igsh=dTduZWFkbXoxejlk
