Profil użytkownika: Paulina

DNF na 30% książki i chyba nie dam rady dalej.
„Spotkajmy się w Central Parku” było bardzo fajne, nje wybitne ale chciało mi się to czytac. To? Jezus maria autorka porwała się na temat magii/śledztwa gdzie research robiła chyba podczas jednego posiedzenia w wc przy dwójce. Serio takich durnot to ja już dawno nie czytałam. Nie lubię po prostu aż takich głupot, które co chwilę zapalają mi lampkę „co ten Dwight robi, przecież w prawdziwym życiu złapaliby go w 5 minut”.
Wątek enemies to lovers pisany na kolanie. Nie lubimy się, bo chlapnąłeś mnie wodą z kałuży i co najgorsze to NIECHCĄCY!
Szkoda, myślałam, że będzie to coś fajnego, ale no nie dam rady tego skończyć. Za infantylna.

DNF na 30% książki i chyba nie dam rady dalej.
„Spotkajmy się w Central Parku” było bardzo fajne, nje wybitne ale chciało mi się to czytac. To? Jezus maria autorka porwała się na temat magii/śledztwa gdzie research robiła chyba podczas jednego posiedzenia w wc przy dwójce. Serio takich du...

Rozwiń Zwiń

Książka jakich wiele z motywem enemies to lovers i z takimi kliszami, że nic tu w sumie nie zaskoczy, a jest tyle głupotek, że "o matkooooo".
Od pewnego momentu historia i relacja między bohaterami wręcz pędzi, a ilość zbiegów okoliczności ma tu naprawdę duże zagęszczenie.
Aczkolwiek czyta się to bardzo szybko i w sumie nie męczy jakoś zbytnio, plus czasem można się pośmiać.

Bohaterowie są dość płytko przedstawieni - niby mają tam jakąś swoją historię, ale jest to bardzo pobieżnie przedstawione - jedno zdanie definiuje cały charakter bohatera i ty czytelniku musisz to po prostu wziąć na klatę - tak jest i już. Nie idzie za tym nic głębokiego mimo tego, że autorka chce, aby czytelnik tak myślał.

Dla mnie to książka typu guilty pleasure - lubię czasem poczytać takie głupotki. Trzeba mieć na uwadze, że książek takich jak ta jest WIELE.

Książka jakich wiele z motywem enemies to lovers i z takimi kliszami, że nic tu w sumie nie zaskoczy, a jest tyle głupotek, że "o matkooooo".
Od pewnego momentu historia i relacja między bohaterami wręcz pędzi, a ilość zbiegów okoliczności ma tu naprawdę duże zagęszczenie.
Aczko...

Rozwiń Zwiń

Na starcie chciałabym zaznaczyć, że ja żadną fanką Wojtka nie jestem - oglądałam kilka jego filmów (m.in. ten z Korei Północnej) i po prostu jakoś podpasowała mi jego narracja, to co pokazuje, a także montaż filmów. Gdzieś tam kojarzyłam, że jest taki ziomek. Trafiłam na film o restarcie, info o książce i stwierdziłam, że po prostu pomogę kupując książkę.

No i mam z nią problem - a ocena nie do końca odzwierciedla to, co faktycznie czuję myśląc o tej książce.

Jest wydana bardzo starannie, okładka jest świetna w dotyku, chyba tylko w jednym miejscu trafiłam na błąd w tekście (choć tu przyznam jakoś mocno nie starałam się szukać błędów).

Natomiast jeśli chodzi o treść - pierwsze rozdziały są ok, opisy sytuacji są świetne - nie policzę ile razy się uśmiałam. Jednak czar jak dla mnie pryska w momencie opisów walki z prokuraturą, czyli w ostatniej części - nie to, że to nie jest ciekawe czy totalnie źle napisane, ale niby to dalsza część narracji o tym jak z zahukanego chłopaka Wojtek doszedł do miejsca, w którym jest obecnie, ale miałam wrażenie, że jest to trochę za chaotycznie napisane, gdzieś po drodze zagubił początkowy styl narracji.

Wojtek źle nie pisze, tu się zgodzę z innymi osobami, że czułam się momentami jakby ziomek mi po opowiadał co tam u niego słychać. Jedynie niektóre wątki były nagle ucinane, zaraz po tym rozdział o czymś innym i trochę irytowało mnie, że (chyba) muszę obejrzeć jego filmy, żeby wiedzieć o co chodziło.
W tym sensie książka nie broni się jako samodzielna pozycja jak dla mnie - część wątków znałam z nowych filmów Wojtka dot. sprawy loterii, w książce było to tak pobieżnie poruszone, że bez znajomości jednego, drugie ma słaby (lub niezrozumiały) wydźwięk.

Książka jest dla fanów - tzn. wiedziałam o tym kupując ją, ale spodziewałam się jednak trochę innego rodzaju pozycji.
Aczkolwiek, czy żałuję zakupu? Nie, ale nie wiem czy przeczytam ją całą kolejny raz, raczej nie, lub będę wracała do kilku początkowych rozdziałów, bo są naprawdę zabawne.

Na starcie chciałabym zaznaczyć, że ja żadną fanką Wojtka nie jestem - oglądałam kilka jego filmów (m.in. ten z Korei Północnej) i po prostu jakoś podpasowała mi jego narracja, to co pokazuje, a także montaż filmów. Gdzieś tam kojarzyłam, że jest taki ziomek. Trafiłam na film o restarcie, ...

Rozwiń Zwiń