Heather Walter

Dotarłam do połowy i przestałam się zmuszać. Książkę polecono mi jako opowieść o czarownicy, która jako jedyna w mieście ma mroczne moce, przez co mieszkańcy równie mocno się jej boją, jak jej potrzebują. Spodziewałam się więc, że główna postać będzie pogodzona ze swoim losem i będzie korzystać z tego strachu do własnych celów. Że będzie gardzić innymi ludźmi, dopóki nie znajdzie się ta jedna osoba, która zmieni jej opinię na temat rasy ludzkiej. Zamiast tego dostałam wiecznie narzekającą nastolatkę, która ciągle szuka akceptacji w nie tych miejscach co trzeba. W dodatku co chwilę snuje plany strasznych morderstw i tortur, ale jak ktoś zaczyna jej dokuczać, to nagle zapomina języka w gębie. To na zmianę nudne i frustrujące. Działania Alyce nie miały też często sensu: niby przez całe życie była zdradzana i pomiatana przez wszystkich (łącznie ze służącymi),ale nie ma żadnych problemów z zaufaniem kompletnym nieznajomym z tajemniczą przeszłością? Coś mi się tu nie klei. A wytłumaczenie, dlaczego dobieranie się w pary tej samej płci jest zabronione tylko w rodzinie królewskiej, jest tak mało wiarygodne, że to aż śmieszne. Miałam zamiar dokończyć, bo liczyłam, że po trzystu stronach nudy dostanę jakiś ciekawy zwrot akcji (i że nie będzie to to, czego spodziewałam się od jakiejś dwudziestej strony),ale zdałam sobie sprawę, że co chwilę odpływam i nawet nie chce mi się wracać na początek akapitu, żeby przeczytać dany fragment jeszcze raz. Odpuściłam sobie i raczej już do książki nie wrócę.