Cytat dnia
Babcia uczyła mnie, by zawsze mówić ludziom coś, co nam się w nich podoba. Nie zostawiajmy tej myśli dla samego siebie, bo i po co? Powtarza...
Najnowsze artykuły
ArtykułyCrime Story: pierwsze takie wydarzenie autorskie w Polsce
1
ArtykułyWielkanoc z książką i nie tylko – czytelnicze oraz kreatywne pomysły na prezent3
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej2
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Ostatnie zdjęcie Aldona Szczygieł 
Główny bohater Franek od kilku lat jest wychowankiem domu dziecka prowadzonego przez siostry zakonne. Dokładnie pamięta ten dzień, kiedy babcia przyprowadziła go przed mury sierocińca i tam pozostawiła. Bardzo tęskni. Nie może zrozumieć dlaczego jego kochana babunia, która zaopiekowała się nim po stracie matki, tak postąpiła. Cały czas próbuje dowiedzieć się prawdy. Kiedy w końcu zdobywa adres pobytu babci, nie waha się ani chwili. Kiedy znajduje ją w Staruszkowie, jak nazywa dom spokojnej starości, jego życie nabiera barw i wraca nadzieja na odzyskanie domu. Niestety postępujący Alzheimer sprawia, że kobieta go nie poznaje. Ale Franek się nie poddaje, walczy o jej pamięć, spędza z nią czas, czyta, pokazuje zdjęcia, aby ocalić wspomnienia. Jak będzie wyglądała relacja chłopaka z babcią w obliczu tej strasznej i przytłaczającej choroby?
Ta historia jest dość krótka, ale bardzo naładowana emocjami. Bólem, trudnym dzieciństwem niezrozumieniem sytuacji, tęsknotą, poszukiwaniem i radością w momencie odnalezienia ukochanej osoby, ale i rezygnacją gdy trzeba walczyć ze zdradliwą pamięcią.
Końcówka była chyba dla mnie najbardziej emocjonalna (kiedy to dwa razy pomyślałam "o, niee"),ale nie napiszę dlaczego, bo musiałabym zdradzić zakończenie 🤷
Ostatnie zdjęcie Aldona Szczygieł
"Ostatnie zdjęcie" to bardzo ciężka i dość smutna historia.
To historia opowiadająca o przykrych momentach starości, o tym jak wygląda życie staruszków w domu opieki, jak wygląda życie w sierocińcu, o samotności i braku poczucia bezpieczeństwa, o trudnych relacjach w rodzinie i odpowiedzialności.
Ktoś czytając tę książkę może powiedzieć, że to wszystko jest nieprawda. Że w takich miejscach jest super. Jednak nie do końca.
Ja sama mieszkałam w internacie prowadzonym przez siostry zakonne i one wcale nie są takie milusie i kochane jak by się wydawało.
Z domem spokojnej starości również mam styczność każdego dnia i tu również nie jest kolorowo. Są pracownicy mili, ale są również tacy, którzy zachowują się jak by pracowali tam za kare. Do jednych mieszkańców rodziny stale przychodzą, do innych wcale. Pensjonariusze mają przeróżne choroby, m.in. chorobę opisaną w książce. Dla bliskich osób jest to ogromny ból kiedy rodzice bądź dziadkowie ich nie rozpoznają, kiedy są wobec nich agresywni...
Książka jest bardzo wartościowa, bardzo głęboka i przede wszystkim bardzo prawdziwa.
