Aktualności
240
Najnowsze artykuły
Artykuły„Nasze ciało to mapa lęków, której umysł nie potrafi ukryć” – wywiad z Sebastianem Fitzkiem, autorem thrillera „Mimika”
1
ArtykułyKalafiory, czarownice i zbrodnia w rezydencji. Sprawdź, co kryje się w tych książkach Nowości pod patronatem Lubimyczytać.
1
ArtykułyZ czego żyje pisarz?
21
ArtykułyCzytamy w weekend. Książki Roku 2025. 20 marca 2026340
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1945
1939
1932
1932
1927
1926
Powiązane treści
Tarta róża Beata Obertyńska 
Kiedy zaczynam przygodę z poezją danego poety czekam na coś, co wbije mnie w fotel, czasem się nawet doczekuję takich momentów, tutaj nie trwało to długo, pierwszy wiersz zakończony "Mój świat miodem upadł mi do ziemi/i już nigdy nie da się odlepić" (w kontekście kromki chleba) zelektryzował mnie, zachwycił i zostawił tak bardzo bez słów. Cudowne rymy, każdy wiersz doskonały, kompletny, zostający z czytelnikiem już na zawsze. To piękne uczucie, kiedy czytelnik odnajduje w wierszach swoją wrażliwość, to tak jakby się unosić, zażyć literackie opium i trwać w tym stanie upojenia. Nie można Obertyńskiej nie znać, nie godzi się. Moja mama ładnie scharakteryzowała jej wiersze jako "kobiece" i pozostaje mi się tylko zgodzić.
Warto wyjątkową uwagę zwrócić na wiersze "Śmierć domu", "Żona Lota", "Latający dywan", "Tarta róża" i... mogłabym wymieniać i wymieniać. O wszystkim poetka pisze pięknie, o brzoskwini, o chrząszczach różanych, wszystko to jest takie romantyczne, ale za bardzo, nie ma tu ckliwej miłości, nie ma przaśnej przyrody, wszystko pozostaje magiczne i w dobrym guście. Trafiają do mnie zarówno krótkie formy, jak i te całkiem dłuższe. Rzadko mam tak, że podoba mi się zwyczajnie wszystko.
Warto.
Wiersze wybrane Beata Obertyńska 
Najmniej mój ulubiony tom poetki, najbardziej mówiący o przyrodzie, o rzeczach, o których nie mogę mieć pojęcia ze względu na mój wiek, sporo w nim archaizmów, a do tego wiejska tematyka jest powszechnie obecna.
Są tu ciekawe wiersze, chociażby "Moja biedna, głupia nadzieja", "Sen w gorączce". Nie zawsze u Obertyńskiej jest pięknie, czasem jest nawet makabrycznie, tak jak w wierszu "Mój przepis", który kończy nieciekawie dla owadów, jak "Strych" pełen grozy i będący popisem mistrzyni porównań i metafor, "Zmora" utrzymana w klimacie horroru. Trochę nawet w stylu Poe bym powiedziała, tyle, że... lepiej.
Warto czytać Obertyńską, bo piękne wiersze pisze.
