Jagoda Ratajczak

Pytanie - po co wzięłam się za "Lukę", skoro poprzednia książka Jagody Ratajczak ("Języczni") nie podobała mi się? Chyba liczyłam na progres. Książka raczej dla osób o zainteresowaniach lingwistycznych, nie dlatego, że wymaga wiedzy specjalistycznej, tylko po prostu dla innych może być nużąca. Autorka wykonała solidną pracę, zawarła dużo odwołań do badan naukowych i ogólnie jest to na pewno lepiej napisana książka niż wspomniana "Języczni" – zbiór luźnych przemyśleń. Jednak konkretnych treści jest mało, całość dałoby się zawrzeć w dłuższym eseju, bez szkody dla zawartości, a wręcz z pożytkiem. Sporo zbytecznych fragmentów i banalnych przemyśleń, niekiedy nazbyt kwiecisty styl, nic niewnoszące opisy spotkań autorki z rozmówcami (co spożywali w kawiarni, jaki widok był za oknem). Brak wyrazistej koncepcji przewodniej. Za cenne uważam rozmowy z Lucy, nauczycielką wymowy (tu bardzo ważne rozróżnienie między akcentem a wymową!) i poliglotą Patrykiem (trafne obserwacje dotyczące nauki kilku języków i definicji sukcesu). Rozdział o jąkaniu odbiega od tematu, choć na samo zjawisko, a raczej na różne podejścia do niego, warto zwrócić uwagę. Podobnie rozdział o ukraińskich imigrantach – treść ważna, potrzebna, ciekawa (wręcz podnoszę ocenę o 1 gwiazdkę za ten rozdział),jednak znikomy związek z podtytułem zbioru ("jak wstyd i lęk dziurawią nam język"). Sama jestem filolożką i nie do końca zgadzam się z podejściem autorki. Owszem, błąd to nie koniec świata, ale uważam, że należy dążyć do poprawności (nie mylić z neurotycznym perfekcjonizmem!) zarówno w języku rodzimym, jak i w obcym - i liczyć się z tym, że mówiąc byle jak (czy to na poziomie poprawności leksykalno-gramatycznej, czy wymowy) możemy być po prostu niezrozumiani lub w pewnych konkretnych sytuacjach odebrani jako osoby mniej kompetentne, niedbałe, a nawet mniej inteligentne.